Μόνο για την Αθήνα σε άφηναν να φύγεις

^«Ενα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει μ’ ένα βήμα» έλεγε ο κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε και το ταξίδι του Βαγγέλη Κουσουλάκη στο ελληνικό ποδόσφαιρο επί 18 χρόνια, με τέσσερα πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδας στην τροπαιοθήκη του, φορώντας τις φανέλες του Ηρακλή, του Ολυμπιακού και του Απόλλωνα Καλαμαριάς, ήταν πραγματικά πολύ μεγάλο. Το πρώτο βήμα ήταν δικό του, προσωπικό, και όχι μια περπατησιά πάνω στα χνάρια του πατέρα του, του Νίκου Κουσουλάκη (Κανσουλάκης ήταν αρχικά το όνομα του μεγάλου άσου του Ηρακλή, ο οποίος ήταν γνωστός με το παρατσούκλι Τσαγανιάς λόγω του τσαγανού που τον διέκρινε).

Με τόσους τίτλους στο ενεργητικό του, με γκολ στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας που κατέκτησε ο Ηρακλής το 1976, με γκολ στο μπαράζ του Βόλου με τη φανέλα του Ολυμπιακού επί του Αρη στην πρώτη κατάκτηση επαγγελματικού πρωταθλήματος για την ομάδα τού Πειραιά, με παρουσία στην μεγάλη πρόκριση του Ολυμπιακού επί του Αγιαξ για το Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Ωστόσο, στην ερώτηση ποια θεωρεί καλύτερη στιγμή της καριέρας του ο 60χρονος σήμερα διεθνής αμυντικός γυρίζει πολύ πίσω. Στην υπογραφή του επαγγελματικού του συμβολαίου με τον Ηρακλή, μια βροχερή ημέρα του 1971, σε ηλικία 17 χρονών. «Ηταν η πιο χαρούμενη και πιο σημαντική στιγμή της καριέρας μου» θυμάται και συνεχίζει: «Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα στον Τιτανικό. Μια ομάδα που είχε φτιάξει ο πατέρας μου, που ήταν ποδοσφαιριστής του Ηρακλή, ενώ και ο αδελφός μου, ο Σωκράτης, που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος, ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και αγωνίστηκε στη Βέροια. Οταν υπέγραψα το συμβόλαιό μου, θυμάμαι ότι βγήκα από τα γραφεία της ομάδας και έβρεχε. Είδα μια τέντα ανοιχτή γεμάτη με νερό και πήδηξα από τη χαρά μου για να τη χτυπήσω. Γλίστρησα και γύρισα ανάποδα. Καλά που δεν χτύπησα γιατί θα έμενα στον τόπο».

Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και η καριέρα του Βαγγέλη Κουσουλάκη είναι συνδεδεμένη με μερικές από τις μεγαλύτερες στιγμές των ομάδων που αγωνίστηκε.

«Επόμενη μεγάλη στιγμή ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου με τον Ηρακλή το 1976, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εγινε ένα εκπληκτικό παιχνίδι. Εληξε 2-2 στην κανονική διάρκεια, κερδίζαμε 4-2 στην παράταση και τελικά έγινε 4-4 για να πάμε στα πέναλτι. Εγώ χτύπησα το 6ο για να γίνει το 5-5 και ο Τουμπόγλου το 7ο και νικήσαμε» αναπολεί ο βετεράνος αμυντικός μέσος, που σε εκείνο τον τελικό του 1976 είχε σκοράρει στο 72′, κάνοντας το 2-1 για τον Ηρακλή.

Ενα ακόμη ιστορικό γκολ ήταν αυτό που πέτυχε στο μπαράζ του Βόλου εναντίον του Αρη, με τη φανέλα του Ολυμπιακού αυτή τη φορά, το 1980. «Για μένα ήταν μια δικαίωση. Ηταν ένα παιχνίδι για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά.

Ο Αρης στο πρώτο ημίχρονο έπαιξε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Στο δεύτερο ημίχρονο όμως δεν τα κατάφερε. Εγώ πέτυχα ένα γκολ στα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου, περνώντας τέσσερις ή πέντε παίκτες.

Ηταν σαν να κοιμόντουσαν. Πιστεύω ότι αυτό που έπαιξε ρόλο ήταν ότι ο Ολυμπιακός είχε παίκτες προσωπικότητες που είχαν το θράσος και το θάρρος να πάρουν ένα παιχνίδι στο οποίο στο πρώτο ημίχρονο δεν ήταν καλοί».

Ο Βαγγέλης Κουσουλάκης αρχικά δεν ήθελε να πάει στον Ολυμπιακό. «Τότε είχα προτάσεις από την ΑΕΚ και από τον Ολυμπιακό, αφού δεν με άφηναν να πάω σε ομάδα της Θεσσαλονίκης» λέει και συνεχίζει: «Τότε σε άφηναν να φύγεις, αλλά μόνο αν πήγαινες σε ομάδα της Αθήνας και όχι της Θεσσαλονίκης. Για τον Ολυμπιακό ακούγονταν παράξενα πράγματα. Οτι υπήρχαν κλίκες και τέτοια, ενώ η ΑΕΚ ήταν ανέκαθεν πιο συμπαθητική ομάδα στη Βόρεια Ελλάδα. Τελικά πήγα στον Ολυμπιακό και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Δεν ίσχυε τίποτε από όσα ακούγονταν. Η μεταγραφή μου ήταν η ακριβότερη εκείνης της χρονιάς. Είχε φτάσει τα 14,5 εκατομμύρια δραχμές».Οι αναμνήσεις του Βαγγέλη Κουσουλάκη από το ποδόσφαιρο δεν ήταν μόνο ευχάριστες. «Τις δυσάρεστες θα τις πάρω μαζί μου. Αυτό που με στενοχώρησε πάρα πολύ ήταν ο τραυματισμός μου το 1986. Ευτυχώς είχα προλάβει το 1985 να κλείσω πενταετία. Με βοήθησε πάρα πολύ ο Νίκος Ευθυμίου του Ολυμπιακού και πήγα στο εξωτερικό για εγχείρηση δύο φορές. Τελικά μου έδωσαν κάποιες ελπίδες για να ξαναναπαίξω ποδόσφαιρο και αποφάσισα να φύγω από τον Ολυμπιακό, γιατί δεν ήθελα να μου πουν ότι τελείωσα ποδοσφαιρικά. Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να συνεχίσω να αγωνίζομαι σε τόσο υψηλό επίπεδο» συμπληρώνει.