[TRASH ME] Ελευθερία χωρίς αγάπη είναι ποτάμι χωρίς νερό

Μεγάλη μέρα η σημερινή, κουμπάρε μου! Κορυφαία γιορτή, που και θρησκευτική θα την έλεγα. Παγκόσμια ημέρα του καταναλωτή! Να τη γιορτάσουμε βρε! Να μαζευτούμε σε κανένα σουπερμάρκετ να διαβάσουμε καμιά ευχή, να κάνουμε μια δοξολογία, μια λιτανεία, ένα κατιτίς τέλος πάντων… Μια περιφορά εικόνας ίσως! Του Σάκη Ρουβά του σουπερμαρκετάρη του θαυματουργού! Μα δεν είναι θαύμα αυτό το παιδί; Πριν καλά καλά προλάβει να καταπιεί το τελευταίο βλαχομπούκωμα του Διονύσου που κατασπάραξε πέρυσι το καλοκαίρι, μεταλλάσσεται με μια γυροβολιά σε ένα κράμα Τάκη Ζαχαράτου (με λευκό σατέν κουστούμι) και κλαρινογαμπρού. Να τον βλέπεις και να αναρωτιέσαι πόσα πατώματα έχει ο πάτος! Δηλαδή μέχρι πόσα επίπεδα κάτω από τη γη μπορεί να φυτέψει το καλλιτεχνικό (λέμε τώρα…) άλλοθι η διαφημιστική εξάρτηση από τα βρώσιμα εδώδιμα και αποικιακά; Ηταν να μην κάνει την αρχή με τον πύραυλο που σε εκείνη την πρώτη διαφήμιση για τα παγωτά χρησιμοποιούσε σαν μικρόφωνο για να κάνει sound check. Αν θυμάσαι, κουμπάρε μου, ό,τι θέλεις να ξεχάσεις… Δεν είναι τραγουδιστής – ηθοποιός αυτός. Σουπερμάρκετ είναι. Διότι από τότε ακολούθησαν τσίχλες, γιαούρτια, πατατάκια, μέχρι να μπούμε στη σύγχρονη περίοδο του παξιμαδιού. Λογική και (αισθητική) ευαισθησία σέρνουν τον χορό του Ζαλόγγου σε ένα μουσικοχορευτικό υπερθέαμα εφάμιλλο των καλύτερων καππαδοκιανών. Ο Σάκης χοροπηδά και κυνηγάει μια με κάτι μαύρα τούλια που παριστάνει τη φρυγανιά. Και της τραγουδάει «θα σε φάω, θα σε φάω». Κάτσε καλά, αγάπη μου, που για να ρημαδοφάω μια φρυγανιά πρέπει να χορέψω τη «Λίμνη των Κύκνων» σε εκδοχή Δελφιναρίου…

Εγραψα το σ’ αγαπώ στο τζάμι κι έτρεχε το δάκρυ μου ποτάμι

«Τι ήσουνα, τι ήσουνα, μια παξιμαδοκλέφτρα» λοιπόν, κουμπάρε μου. Που και στην Αννα Βίσση ταιριάζει. Με τη σημειολογική έννοια. Μασήσατε, γατάκια, ότι η απόβλητη ελληνίδα σταρ θα κάνει από ‘δώ και πέρα μόνο μουσικές παραστάσεις και ροκ όπερες; Μπίνγκο! Το είπε η γυναίκα. Θα καθόταν να της ξαναπετάξουν το γαρδενογαρίφαλο στο δόξα πατρί. Οχι γιατί το θέλει εκείνη, αλλά γιατί αυτό είναι η λαχτάρα του κόσμου. Που ο καημένος πρέπει να ξεσπάσει και να ξεδώσει. Ο,τι δηλαδή τώρα οι Ελληνες άλλη σκορδοκαΐλα δεν έχουν από το να ακροβολιστούν και να στοχεύουν με τα πανεράκια τη Βίσση… Ε, ψιτ, ας τη ρωτήσει κάποιος τι καιρό κάνει εκεί στη Νεφελοκοκκυγία, όπου έχει από τώρα πιάσει πόρτα για τον χειμώνα.

Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει

Και δεν μας έφτανε η τρόικα, μας προέκυψε και ένας προκριματικός Γιουροβίζιον τραβηγμένος από τα μαλλιά, που έμοιαζε σαν να έγινε σε άλλη χώρα. Με κάτι αλούτερους τραγουδιστές, σαν τον Πουκ από το «Ονειρο θερινής νύχτας», σαν πλάσματα ονειροφαντασίας που με ένα «παφ!» εμφανίζονται μόνο και μόνο για να συμμετέχουν στη Γιουροβίζιον και με ένα «παφ!» μετά εξαφανίζονται. Αλλά το θέμα μου δεν είναι αυτό. Είναι η Ελενα Παπαρίζου που ενσαρκώνει την επιτομή της έννοιας «λάθος καριέρα». Μωρέ, τι έγινε αυτή η εξαιρετική τραγουδίστρια που σάρωσε πριν από εννέα χρόνια στη Γιουροβίζιον; Πού είναι αυτός ο κορίτσαρος που νόμιζες ότι αντί για αίμα είχε νέκταρ ροδακίνου και 12 βιταμίνες; Στη χώρα του Ποτέ Ποτέ είναι. Γιατί στη χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα, η Παπαρίζου είναι πλέον μια περιπαίουσα που ασφυκτιά σε ρούχα τρία νούμερα μικρότερα και οι λαρυγγισμοί της πατώνουν στον γιουροβιζιονικό προκριματικό της Σουηδίας. Κρίμα…