Η έκθεση στο βρετανικό Μουσείο Ασμόλιαν

Η κόντρα, αν και για χρόνια έμενε αθέατη για το ευρύ κοινό, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να παίρνει δημοσιότητα με αποκορύφωμα την προ τριών ετών μεγάλη έκθεση στο βρετανικό μουσείο Ασμόλιαν με 500 αρχαιότητες από την περιοχή της Βεργίνας.

Τότε ήταν που ο πανεπιστημιακός τομέας θεώρησε πως η Εφορεία Αρχαιοτήτων συμπεριέλαβε στην έκθεση ευρήματα που είχε φέρει στο φως η πανεπιστημιακή ανασκαφή αλλά αναφέρονταν ως αντικείμενα που είχε αποκαλύψει η εφορεία. Ωστόσο και πάλι το θέμα κρατήθηκε σε χαμηλούς κατά το δυνατόν τόνους και εντός των συνόρων ώστε να μην καταστραφεί στο εξωτερικό η θετική εικόνα που είχε γίνει προσπάθεια να δημιουργηθεί για τον αρχαιολογικό χώρο και την Ελλάδα μέσω της έκθεσης.

Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που η Βεργίνα και τα ευρήματά της προσλαμβάνουν πολιτική διάσταση για την Ελλάδα. Από τη στιγμή των πρώτων ανακαλύψεων του Μανόλη Ανδρόνικου ήταν σαφής η πολιτική τους αξιοποίηση – αν όχι εκμετάλλευση – από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και η οποία κορυφώθηκε τη δεκαετία του ’90 με τη συζήτηση περί του ονόματος της ΠΓΔΜ.

Είναι απορίας άξιον βεβαίως για ποιον λόγο να δίνεται μια τόσο μεγάλη και ψυχοφθόρος μάχη πάνω από έναν αρχαιολογικό χώρο. Οι λόγοι πολλοί, που δεν περιορίζονται μόνο στο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αλλά έχουν να κάνουν και με προσωπικές φιλοδοξίες. Γεγονός όμως άδικο, αν το δει κάποιος αποστασιοποιημένα, δεδομένου ότι η συγκεκριμένη γωνιά της Μακεδονίας μοιάζει αστείρευτη. Εδώ και δεκαετίες δεν «κουράζεται» να βγάζει στην επιφάνεια χρυσό και εκπλήξεις και είναι σίγουρο ότι έχει να δώσει σπουδαία ευρήματα όχι μόνο για τους αρχαιολόγους τούτης της εποχής, αλλά και για τις επερχόμενες γενεές.