Πιο έξυπνο ένα iPhone από ένα μαύρο κουτί

Το μυστήριο της πτήσης ΜΗ370 της Malaysia Airlines επαναφέρει στο προσκήνιο ένα μείζον ερώτημα όσον αφορά τα επιβατικά αεροσκάφη: γιατί να μην υιοθετηθεί τεχνολογία που να ενημερώνει αυτόματα τις Αρχές για το τι συμβαίνει όταν ένα αεροσκάφος χάνεται από τα ραντάρ;

Ενα έξυπνο κινητό τηλέφωνο όπως το iPhone σήμερα διαθέτει μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ από τα συστήματα συλλογής πληροφοριών που βρίσκονται στο πιλοτήριο ή σε άλλα μέρη του αεροσκάφους όπως τα μαύρα κουτιά, σημειώνει σε ανάλυσή της η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», η οποία διερωτάται μήπως έχει έλθει ο καιρός να υιοθετηθεί πιο σύγχρονη τεχνολογία στα πιο σύγχρονα αυτά μέσα μαζικής μεταφοράς που υπάρχουν σήμερα στον πλανήτη.

Με το υπάρχον καθεστώς, εάν συμβεί ένα ατύχημα, θα πρέπει να περάσουν ημέρες, μήνες ή ακόμη και χρόνια για να βρεθούν τα μαύρα κουτιά ενός αεροσκάφους – εάν τελικά βρεθούν και δεν έχουν πάθει ζημιά, αναφέρει στην ανάλυσή του στην «Γκάρντιαν» ο Στίβεν Τριμπλ, ο οποίος είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος που ειδικεύεται σε αεροπορικά θέματα, σύμφωνα με το βιογραφικό του που φιλοξενείται στις ιστοσελίδες της βρετανικής εφημερίδας. Ο Τριμπλ εδρεύει στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ από όπου διαχειρίζεται το αμερικανικό γραφείο της Flightglobal, εταιρείας που παρέχει ειδήσεις και άλλες πληροφορίες που σχετίζονται με τον κλάδο.

Το μυστήριο της πτήσης ΜΗ370 αποτελεί ένα παράδοξο στη δικτυωμένη κοινωνία που ζούμε, αναφέρει ο ίδιος. Αν και σήμερα διαθέτουν ευρυζωνική συνδεσιμότητα ακόμη και τα αυτοκίνητα, τα σύγχρονα επιβατικά αεροσκάφη εξακολουθούν να βρίσκονται σε παλαιότερες εποχές. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν χρησιμοποιείται ευρυζωνική τεχνολογία ζεύξης δεδομένων σε πραγματικό χρόνο ώστε να μεταφέρεται ο όγκος πληροφοριών που αποθηκεύεται κάθε δευτερόλεπτο της πτήσης στον καταγραφέα φωνής και δεδομένων (τα μαύρα κουτιά), αναφέρει ο ίδιος. Ο Τριμπλ χρησιμοποιεί το παράδειγμα της συντριβής της πτήσης 447 της Air France το 2009. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να βρεθούν τα μαύρα κουτιά – στην πραγματικότητα είναι πορτοκαλί -, τα οποία είχαν βυθιστεί σε βάθος 4.700 μέτρων στη θάλασσα. Δεν θα πρέπει όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού υπάρχουν τεχνολογίες που μπορούν να καλύψουν αυτό το κενό ασφάλειας στην αεροπλοΐα, προσθέτει.

Παραδέχεται βέβαια ότι κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο. Μπορεί να είναι σχετικά απλό και φθηνό να αποθηκεύονται όλες οι πληροφορίες της πτήσης στα μαύρα κουτιά, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά είναι πιο δύσκολο και κοστοβόρο να μεταδίδονται αυτές συνεχώς και σε πραγματικό χρόνο μέσω δορυφόρου ή άλλων μέσων.

Θα μπορούσε όμως να συνδεθεί ένας επεξεργαστής στα μαύρα κουτιά ο οποίος θα επιλέγει τα πιο σημαντικά δεδομένα ώστε να μεταδοθούν, τα κρίσιμα δεδομένα μιας πτήσης, προτείνει. Μπορεί μια τέτοια λύση να έχει αυξημένο κόστος για τις εταιρείες, αλλά τα οφέλη είναι ξεκάθαρα και πολλά αφού – για παράδειγμα – δεν θα είναι απαραίτητο σε περίπτωση ατυχήματος να χτενίζουν τη θάλασσα δεκάδες πλοία ή αεροσκάφη έρευνας.

Το πιο σημαντικό είναι «να εισέλθουν επιτέλους στην Εποχή της Πληροφορίας τα επιβατικά αεροσκάφη από τα οποία εξαρτιόμαστε για τις μεταφορές και την οικονομική ανάπτυξη» λέει. Με τον τρόπο αυτό οι έρευνες για αεροσκάφη που αγνοούνται δεν θα θυμίζουν τις έρευνες για την Αμέλια Ερχαρτ, καταλήγει ο Τριμπλ, αναφερόμενος στην αμερικανίδα πρωτοπόρο της αεροπορίας η οποία εξαφανίστηκε το 1937 με το αεροσκάφος της στον Ειρηνικό Ωκεανό και ακόμη δεν έχουν βρεθεί ίχνη της.