Οσκαρ 2014: Φαβορί, πίτσες και ρουτίνα
Λίγο - πολύ αναμενόμενα ήταν φέτος τα βραβεία της Ακαδημίας, σε μία τελετή που ξεπέρασε τις τέσσερις ώρες, με πολλά γλυκανάλατα τραγούδια και ελάχιστα πετυχημένα αστεία από την παρουσιάστρια
Η «επική» φωτογραφία
Κατά τη διάρκεια της τελετής, η παρουσιάστρια Ελεν ντε Τζενέρις μάζεψε γύρω της όσους σταρ από την πλατεία μπορούσε, έδωσε στον Μπράντλεϊ Κούπερ το κινητό της και ο αμερικανός γόης – υποψήφιος για Οσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για τον «Οδηγό διαπλοκής» – τράβηξε ένα selfie με τον ίδιο και όσους ήταν δυνατό να χωρέσει η εικόνα γύρω του. Εκτός από τον ίδιο και την Ντε Τζενέρις (στο κέντρο, πρώτο πλάνο), διακρίνονται ο Τζάρεντ Λέτο, η Τζένιφερ Λόρενς, ο Τσάνινγκ Τέιτουμ, η Μέριλ Στριπ, η Τζούλια Ρόμπερτς, ο Κέβιν Σπέισι, ο Μπραντ Πιτ, η Λουπίτα Νιόνγκο, η Αντζελίνα Τζολί και με τα μαύρα γυαλιά ο αδελφός τής Λουπίτα Νιόνγκο Πίτερ. {LF}Η φωτογραφία ανέβηκε στο twitter και αμέσως έσπασε κάθε ρεκόρ: μέτρησε 1,7 εκατομμύρια retweets μέσα σε μία ώρα!
Ηταν μια τελετή απονομής Οσκαρ χλιαρή για πολλούς λόγους. Πρώτον, όλα τα βραβεία ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενα. Μηδενικές οι εκπλήξεις. Δεύτερον, ελάχιστα ήταν τα πετυχημένα αστεία της Ελεν ντε Τζενέρις, που ξεκίνησε δυναμικά κάνοντας πλάκα ακόμη και με την ομοφυλοφιλία της («στον “Λύκο της Γουόλ Στριτ” μας έδειξες κάτι που είχα να δω πολύ καιρό» είπε αναφερόμενη στον Τζόνα Χιλ και το… μόριό του) για να ατονήσει αισθητά στη συνέχεια. Τρίτον, επειδή η τελετή τράβηξε υπερβολικά σε διάρκεια (ξεπέρασε τις τέσσερις ώρες!) – πήξαμε στα γλυκανάλατα τραγούδια επίσης. Και τέταρτον, επειδή κανείς μέσα σε εκείνη την αίθουσα με τους σταρ δεν είχε διάθεση να σπάσει λίγο αυτήν την αφόρητη ρουτίνα.
Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν από νωρίς, όταν δηλαδή ο Τζάρεντ Λέτο με τη μακρά και εντυπωσιακή του κόμη, εμφανέστατα αδυνατισμένος για τον ρόλο του ως οροθετική τρανσέξουαλ, κέρδισε το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου για το «Dallas Buyers Club» βγάζοντας, όπως ήταν αναμενόμενο, και έναν μικρό λόγο κατά της ομοφοβίας και των διακρίσεων γενικότερα.
Λίγο αργότερα, η Λουπίτα Νιόνγκο του «12 χρόνια σκλάβος» θα κάνει ακριβώς το ίδιο, κερδίζοντας το αντίστοιχο βραβείο για β’ γυναικείο ρόλο και τονίζοντας πως η μεγαλύτερη στιγμή ευτυχίας στη ζωή της προήλθε μέσα από τον «πόνο χιλιάδων άλλων ανθρώπων».
Ακολούθησε το βραβείο μακιγιάζ στο «Dallas Buyers Club» – και αμέσως μετά ο Μάθιου Μακ Κόναχι ανεβαίνει στη σκηνή με την Κιμ Νόβακ η οποία φάνηκε ελαφρώς σε αφασία. Ισως όμως και να ήμουν επηρεασμένος από την – πόσο ευγενικά να το θέσει κανείς; – τρομακτική της εμφάνιση. Εδωσε πάντως το Οσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων στο «Ψυχρά κι ανάποδα», χαρίζοντας άλλη μια βράβευση στα στούντιο Ντίσνεϊ.
Στο ξενόγλωσσο Οσκαρ θριάμβευσε ο Πάολο Σορεντίνο και η «Τέλεια ομορφιά» του. Ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε τις πηγές έμπνευσής του: τον Φεντερίκο Φελίνι, τον Μάρτιν Σκορσέζε, τους Talking Heads και τον Ντιέγκο Μαραντόνα! Δίπλα του στεκόταν χαμογελαστός όσο δεν παίρνει ο πρωταγωνιστής Τόνι Σερβίλο (τελευταίος πρωταγωνιστής και του Θόδωρου Αγγελόπουλου) που, τελικά, κατόρθωσε να συνοδεύσει τον σκηνοθέτη στην τελετή βράβευσης – στη συνέντευξή του μαζί μας είχε δηλώσει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν «εξαιρετικά δύσκολο». Το δε βραβείο αυθεντικού σεναρίου πήγε στον Σπάικ Τζόνσι για το «Δικός της».
Ηταν βέβαιο ότι το «Gravity» θα επικρατούσε σε κάθε κατηγορία που αφορά επιτεύγματα στην εικόνα και στον ήχο. Ετσι, τα βραβεία ειδικών εφέ, φωτογραφίας, μοντάζ, ήχου και ηχητικού μοντάζ πήγαν κατευθείαν εκεί. Καθόλου υπερβολικό: όλα αυτά τα στοιχεία όφειλαν να δουλευτούν μαζί μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια για να λειτουργήσει το φιλμ – αδύνατον να βραβεύσεις το ένα και να αγνοήσεις το άλλο. Οταν όμως καπάρωσε και αυτό της μουσικής, πολλοί άρχισαν να αναρωτιούνται αν τελικά θα… έμενε και κανένα για τον Στιβ Μακ Κουίν και το «12 χρόνια σκλάβος». Το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου για τον Τζον Ρίντλεϊ (ήταν το φαβορί άλλωστε) έδωσε λίγη χαρά στους συντελεστές που μέχρι εκείνη την ώρα απλώς έβλεπαν τους… μετεωρίτες να περνούν. Αλλωστε, το βραβείο καλύτερης ταινίας το είχαν στο τσεπάκι τους, κι ας κέρδισε αυτό της σκηνοθεσίας ο Αλφόνσο Κουαρόν.
Στο τέλος, όταν δηλαδή ο Γουίλ Σμιθ (το φετινό Χρυσό Βατόμουρο για τη χειρότερη ερμηνεία της χρονιάς!) ανέβηκε να ανακοινώσει το τελευταίο Οσκαρ της βραδιάς, όλοι ξέραμε τι θα ακούσουμε. Και όλοι οι συντελεστές του «12 χρόνια σκλάβος» ανέβηκαν στη σκηνή μαζί με τον σκηνοθέτη Στιβ Μακ Κουίν (που αφιέρωσε το βραβείο σε «όλους τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει από τη σκλαβιά») και τον συμπρωταγωνιστή / παραγωγό Μπραντ Πιτ. Η Ακαδημία είχε επιβραβεύσει, ουσιαστικά, τον δικό της «ανθρωπισμό».
Στους πρώτους ρόλους και πάλι δεν υπήρξαν εκπλήξεις. Γιατί κανείς σοβαρός παρατηρητής των Οσκαρ δεν πίστεψε πως η Κέιτ Μπλάνσετ ενδέχεται να χάσει το αγαλματάκι μετά το σκάνδαλο που φέρεται να ξανάβαλε μπροστά η Μία Φάροου εις βάρος του Γούντι Αλεν. Ο δε Μάθιου Μακ Κόναχι ευχαρίστησε και τα 6.000 μέλη της Ακαδημίας, τον… Θεό, την οικογένειά του, τον ήρωά του (δηλαδή τον… ίδιο, ύστερα από δέκα χρόνια!) και έκλεισε με ένα «Αμήν» και ένα «alright, alright, alright»!
Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, πέρασαν από τη σκηνή οι Χάρισον Φορντ, Γουίλ Σμιθ, Ρόμπερτ ντε Νίρο, Σάμιουελ Τζάκσον και Ναόμι Γουότς, ηθοποιοί σπουδαίοι ή λιγότερο σπουδαίοι που έχουν όμως ένα κοινό: έχουν χρόνια να εμφανιστούν σε κάτι πραγματικά αξιόλογο. Ευτυχώς δηλαδή που εμφανίστηκε και ο Μπιλ Μάρεϊ για να αποτίσει, στα κλεφτά, έναν μικρό φόρο τιμής στον Χάρολντ Ράμις, κολλητό του, συμπρωταγωνιστή του στο «Ghostbusters» και σκηνοθέτη του στη «Μέρα της Μαρμότας». Ωραία στιγμή ήταν και ο χορός του Φαρέλ Γουίλιαμς που τραγούδησε το «Happy» από το κινούμενο σκίτσο «Εγώ ο απαισιότατος Νο. 2», κατεβαίνοντας από τη σκηνή για να γκρουβάρει διαδοχικά με τις Λουπίτα Νιόνγκο, Μέριλ Στριπ και Εϊμι Ανταμς. Και είχαμε και το παράδοξο της Ελεν Ντε Τζενέρις να παραγγέλνει… πίτσα και να τη μοιράζει στους παρευρισκόμενους, ζητώντας λεφτά από τον Χάρβεϊ Γουάινστιν!