Το σημάδι των ανοήτων

Πριν από περίπου δύο δεκαετίες είχε χτυπηθεί ο Νικοπολίδης. Στο Νέο Φάληρο, επίσης, δέχθηκε πέτρα και έπεσε στα κουλουάρ ο Μπάγεβιτς (τότε στην ΑΕΚ). Στη Λεωφόρο, όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν, έριξαν ποτήρι με καφέ στον Μαυρογενίδη. Στην Τούμπα, παραλίγο να καεί από φωτοβολίδα ο Σάχα. Στην Κρήτη, οπαδός άρπαξε από την κερκίδα τον Μαυρία. Στο εφετινό πρωτάθλημα, στην πράσινη έδρα έπεσε τον περασμένο Νοέμβριο κροτίδα πάνω στον Πράνιτς – μάλλον κατά λάθος. Και την Κυριακή, αφ’ ενός είχαμε τη ρίψη γεμάτου ποτηριού στον Αναστασίου και αφ’ ετέρου αντικείμενα εις βάρος του Καπίνο.

Τι θέλουμε να πούμε; Η λίστα είναι μεγάλη και σίγουρα ξεχνάμε διάφορα περιστατικά, εξόχως σοβαρά. Τα δυσάρεστα συμβάντα υπάρχουν σε όλα τα γήπεδα και καλό είναι οι παράγοντες να μιλούν πάντα αυστηρά για το θέμα και να μη σχολιάζουν καταστάσεις μόνο και όταν τους συμφέρει. Ο νοών νοείτω… Φυσικά, είναι (και) θέμα παιδείας. Αργά ή γρήγορα, κάποιος θα χάσει το μάτι του, σε κάποιον θα γίνουν ράμματα, ένας σοβαρός τραυματισμός ποδοσφαιριστή ή προπονητή θα χτυπήσει γερά το καμπανάκι του κινδύνου και όλοι θα αρχίσουν τους αφορισμούς για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Θα τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους; Δεν πρέπει. Είναι οξύμωρο σε κάθε ευρωπαϊκό αγώνα οποιασδήποτε ομάδας το γήπεδο να είναι (κατά το κοινώς λεγόμενο) εκκλησία και στα ντέρμπι ή και σε ήσσονος σημασίας παιχνίδια να γίνεται ο κακός χαμός. Να πετούν οι οπαδοί αντικείμενα και να σημαδεύουν υποψήφια θύματά τους. Με τα ευχολόγια, είναι ξεκάθαρο, τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί. Χρειάζονται πράξεις. Οι κάμερες που υπάρχουν στα γήπεδα μπορούν να «μαρτυρήσουν» τον κάθε ταραξία και να τον παραδώσουν στην Αστυνομία. Ακόμη σωστότερα: αποτελεί δουλειά της εκάστοτε διοίκησης να βρει αυτόν που δυσφημεί το όνομα του συλλόγου. Από τον γιακά και έξω από το γήπεδο για πάντα και με συνοπτικές διαδικασίες. Ενα καλό παράδειγμα με στόχο μια σωστή συμπεριφορά στο μέλλον. Μια αθλητική συμπεριφορά σε ένα πρωτάθλημα που ενίοτε θυμίζει ζούγκλα.