«Εδώ δουλεύουμε μόνο τη νύχτα»

Μόνο τα βράδια λειτουργούν τα τελευταία χρόνια τα δύο χαλυβουργεία της Σιδενόρ σε Θεσσαλονίκη και Βόλο, του μεγαλύτερου ομίλου χαλυβουργίας της χώρας, προκειμένου να επωφεληθούν του φθηνότερου ενεργειακού τιμολογίου της νύχτας.

Μπορεί με τις επενδύσεις που έκανε η Σιδενόρ να βελτίωσε την ενεργειακή τους απόδοση, εντούτοις η ενέργεια έχει φτάσει να καλύπτει το 50% του κόστους παραγωγής της, όταν το εργατικό κόστος ισοδυναμεί μόνο με το 25%-30% του κόστους μετατροπής από σκραπ σε χάλυβα.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, με την εγχώρια αγορά χάλυβα καταποντισμένη, η βιωσιμότητα της Σιδενόρ εξαρτάται αποκλειστικά από τις εξαγωγές, γι’ αυτό και το θέμα μείωσης του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας, του βασικού καυσίμου λειτουργίας του κλάδου, είναι μείζονος σημασίας.

Η μάχη επιβίωσης για τη Σιδενόρ όπως και για το εργοστάσιο της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Βόλο δίνεται στη γειτονιά μας, αφού το κόστος δεν επιτρέπει μεταφορά χάλυβα σε αποστάσεις άνω των χιλίων χιλιομέτρων.  

Τα δύο εργοστάσια της Σιδενόρ στη Θεσσαλονίκη και στον Βόλο, παρότι έχουν ειδικό προφίλ κατανάλωσης λειτουργώντας μόνο τη νύχτα  (σ.σ.: το δεύτερο δουλεύει και τα Σαββατοκύριακα), πληρώνουν το ηλεκτρικό ρεύμα προς 60 ευρώ η μεγαβατώρα, έναντι 30 ευρώ που πληρώνουν οι ιταλικές χαλυβουργίες.

«Υπό τις συνθήκες αυτές είναι αδύνατον να τους ανταγωνιστούμε» λέει ο γενικός διευθυντής της Σιδενόρ, Νίκος Μαρίου, εξηγώντας ότι τα χαλυβουργεία του ομίλου χάνουν 3 εκατ. ευρώ τον μήνα, ενώ δουλεύουν μόνο στο 30% της συνολικής δυναμικότητάς τους. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας συνεπάγεται λιγότερο προσωπικό, υψηλότερο λειτουργικό κόστος και φυσικά μειωμένες εξαγωγές.

Η ΔΙΑΜΑΧΗ. Τον Ιανουάριο η Σιδενόρ απέστειλε εξώδικο στη ΔΕΗ διεκδικώντας τιμή στα 34 ευρώ τη μεγαβατώρα. Η τιμή αυτή βασίζεται σε μελέτη του καθηγητή Π. Κάπρου όπως και στα επίσημα δημοσιευμένα στοιχεία της ίδιας της ΔΕΗ, καθώς αντιστοιχεί στο μεταβλητό κόστος των αποσβεσμένων πλέον λιγνιτικών μονάδων (σ.σ.: οι περισσότερες λειτούργησαν πρώτη φορά πριν από μια 50ετία).

Από την πλευρά της, η ΔΕΗ κάθε φορά που τίθεται το θέμα, επικαλείται μελέτη της Ernst & Young που κάνει λόγο για πλήρες κόστος λιγνιτικής μονάδας στα 59 ευρώ η μεγαβατώρα, τιμή που σύμφωνα με τη βιομηχανία είναι υψηλότερη από εκείνες αντίστοιχων ομοειδών επιχειρήσεων.

Το θέμα της συνολικότερης τιμολόγησης της βιομηχανίας θα τεθεί υπό την έγκριση της γενικής συνέλευσης της ΔΕΗ στις 28 Φεβρουαρίου, όπου αναμένεται με ενδιαφέρον η τοποθέτηση του βασικού της μετόχου, δηλαδή της ελληνικής πολιτείας.

 «Πρέπει η ΔΕΗ να κατανοήσει ότι θα έχει ζημιά αν οδηγηθούν σε κλείσιμο κάποιες χαλυβουργίες, τις οποίες τροφοδοτούν σήμερα τα λιγνιτικά της εργοστάσια δουλεύοντας τη νύχτα. Διότι μια λιγνιτική μονάδα βάσης είναι συνεχούς λειτουργίας, δεν μπορεί να ανάβει και να σβήνει. Αν λοιπόν βάλουν λουκέτο κάποιες χαλυβουργίες, τότε θα πρέπει να κλείσει τουλάχιστον και ένα από τα λιγνιτικά της εργοστάσια. Ως συνέπεια, το μέσο μείγμα καυσίμου της ΔΕΗ θα ακριβύνει (σ.σ.: ο λιγνίτης θα “δώσει χώρο” σε περισσότερο φυσικό αέριο και ΑΠΕ που είναι πολύ πιο ακριβά), άρα το κόστος της επιχείρησης θα αυξηθεί και αναγκαστικά θα το μετακυλίσει στους καταναλωτές. Είναι λοιπόν προς το κοινό συμφέρον των χαλυβουργιών, της ΔΕΗ και των καταναλωτών να βρεθεί ένας κοινός τόπος στο θέμα της τιμολόγησης» εξηγεί ο κ. Μαρίου.