«Μια κοινωνία εξοργισμένη από τη διαφθορά δεκαετιών»

^«Οταν συγκρούσεις και βίαια επεισόδια ξεσπούν σε ένα κομμάτι της Ευρώπης που δεν έχει σχέση με τον ομφαλό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η πιθανότητα να παρανοηθούν καταστάσεις και να ληφθούν αποφάσεις πολιτικές με άγνοια ή έστω ανεπαρκή γνώση αυξάνονται» γράφει στην ισπανική εφημερίδα «Βανγκουάρντια» η Ταμάρα Τζερμάνοβιτς, καθηγήτρια ανθρωπιστικών σπουδών σε πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. «Επίσης μεγαλώνει η απειλή να ληφθούν μέτρα που θα βλάψουν τον άμαχο πληθυσμό και θα ενισχύσουν την πόλωση – κάτι τέτοιο, για παράδειγμα, προκαλούν συνήθως οι οικονομικές κυρώσεις που επιβάλλονται.

Παρακολουθώντας αυτές τις ημέρες τις προτάσεις κάποιων δυτικών πολιτικών σχετικά με όσα συμβαίνουν στο Κίεβο, μου έρχεται στον νου μια σκηνή από το “Πόλεμος και Ειρήνη” του Τολστόι: ο Ναπολέων βλέποντας τη Μόσχα στις φλόγες αναφωνεί: “Τι λαός; Καίνε μόνοι την πόλη τους!”. Εντυπωσιασμένος ο αήττητος μέχρι εκείνη τη στιγμή αυτοκράτορας δεν καταλαβαίνει τη νοοτροπία των Σλάβων. Αυτό χρησιμεύει προκειμένου να θυμόμαστε την ιστορική και πολιτιστική ιδιαιτερότητα της Ουκρανίας, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα το τι συμβαίνει σήμερα.

Οταν οι Σλάβοι της Ανατολής αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα κράτος τον 9ο αιώνα, το Κίεβο υπήρξε η πρώτη τους πρωτεύουσα. Στη συνέχεια χωρίστηκαν σε Ρώσους, Λευκορώσους και Ουκρανούς. Η αυτόνομη Ουκρανία εμφανίσθηκε τον 15ο αιώνα με την ονομασία Κράι, η οποία περιέγραφε την περιοχή με τις στέπες που συνόρευαν με την Πολωνία. Τον 17ο αιώνα ενώθηκε με τη Ρωσία με την οποία μοιραζόταν την ορθόδοξη θρησκεία και θα μπορούσε να αποτελέσει μέτωπο απέναντι στην καθολική απειλή των Λιθουανών και των Πολωνών. Μεγάλες μορφές του ρωσικού πολιτισμού όπως ο Γκόγκολ, ο Μπουλγκάκοφ και ο Μαλέβιτς γεννήθηκαν σε αυτή την Ουκρανία που βρισκόταν υπό ρωσική κηδεμονία. Η περιοχή πέρασε αργότερα υπό σοβιετική διακυβέρνηση και τα σύνορά της άλλαξαν αρκετά. Πολιτισμικά, γλωσσικά, εθνικά, οικονομικά χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην εσωτερική διαίρεση της χώρας, η οποία είναι πιο περίπλοκη από την απλή αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στους δρόμους του Κιέβου.

Εκεί παρατηρεί κάποιος μια τραυματισμένη και διαιρεμένη κοινωνία, που αποδυναμώνεται από μια συνεχιζόμενη κρίση και δείχνει εξοργισμένη από τη διαφθορά των τόσων δεκαετιών».