Ο Νταϊφάς μάς πούλησε στον ΠΑΟ

Τον είπαν Φάντομ όταν στις 15 Οκτωβρίου 1980 σταμάτησε σχεδόν μόνος του την περίφημη Δανία του Σίμονσεν. Αργότερα πέρασε από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό και κάποιοι το θεώρησαν έγκλημα καθοσιώσεως, ενώ του κόλλησαν τη στάμπα του «προδότη». Στο φινάλε της καριέρας του πήρε από το χέρι τον μικρό Αθηναϊκό και τον οδήγησε στα σαλόνια του Ολντ Τράφορντ, αντιμετωπίζοντας τη σπουδαία Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ο βετεράνος γκολκίπερ Νίκος Σαργκάνης, στα 60 σήμερα (ναι, τα έφτασε κιόλας!), ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων.

Ενα τραγούδι του Τόλη Βοσκόπουλου, σουξέ της εποχής στη δεκαετία του 1970, και η αδιαφορία του γκολκίπερ (τότε) του Ηλυσιακού έκαναν τον Νίκο Σαργκάνη να αλλάξει θέση στην ενδεκάδα!

«Αγωνιζόμουν στη θέση του δεξιού μπακ στον Ηλυσιακό. Σε ντέρμπι εκείνης της εποχής με τον Εθνικό Αστέρα ο συμπαίκτης μου γκολκίπερ προσπαθούσε να μιμηθεί τον Βοσκόπουλο: “Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά”, τραγουδούσε, ενώ χάναμε με 1-0. “Ρε Θανάση, πρόσεχε, κατεβαίνουν”, του έλεγα με αγωνία. “Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά” ξανά ο Θανάσης. Τρώμε και το δεύτερο γκολ. Αυτό ήταν. Την επομένη ημέρα, Δευτέρα, πήγα στον προπονητή, τον αξέχαστο θρύλο της ΑΕΚ Χρήστο Ρίμπα, και τον έπεισα να γίνω γκολκίπερ».

Ωστόσο ο δρόμος προς την καταξίωση δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο Σαργκάνης έφτασε στο σημείο να τα παρατήσει! «Θα γινόμουν ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος. Παράλληλα με τον Ηλυσιακό σπούδαζα στη Σεβαστοπούλειο, στη Σχολή Ηλεκτρολόγων-Μηχανολόγων. Είχα τελειώσει τον πρώτο χρόνο. Ολα άλλαξαν σε μία ημέρα, όταν το καλοκαίρι του 1977 πήρα μεταγραφή στην Καστοριά. Η μεταγραφή μου κόστισε 4.000.000 δραχμές».

Οντως, η Καστοριά ήταν εφαλτήριο καριέρας για τον Σαργκάνη. «Ηταν πολύ σημαντικό για μία επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο στον τελικό της Νέας Φιλαδέλφειας το ’80 με αντίπαλο τον Ηρακλή. Μετά τη μεγάλη επιτυχία οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές πήραμε μεταγραφή. Οι Σημαιοφορίδης, Βοϊτσίδης, Δίντσικος, Παπαβασιλείου, Αργυρός έφυγαν από την Καστοριά».

Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 ο Σαργκάνης έγινε μύθος με τη φανέλα του Ολυμπιακού. «Το καλοκαίρι του ’80 είχα συμφωνήσει προφορικά με τον Παντελάκη για να συνεχίσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ. Ωστόσο το καλοκαίρι είχα πάει διακοπές στη Σκιάθο, με βρήκαν στο τηλέφωνο από την Καστοριά και με ρώτησαν αν ήθελα να πάρω μεταγραφή στον Ολυμπιακό! Ημουν τρελός Ολυμπιακός και πήγα χωρίς δεύτερη σκέψη. Στον Πειραιά ωρίμασα. Κατάλαβα τι εστί μεγάλη ομάδα. Υπήρχε μεγάλος συναγωνισμός στη θέση του τερματοφύλακα. Βλέπεις, είχα απέναντί μου δύο σπουδαίους γκολκίπερ. Τον Χρήστο Αρβανίτη και τον Λευτέρη Πουπάκη. Γνώρισα μεγάλους ποδοσφαιριστές, όπως ήταν οι Σέσιτς, Νόιμαν, Νοβοσέλατς, Μίχος, Κουσουλάκης. Στον Ολυμπιακό έζησα χαρές και λύπες. Σε παιχνίδι Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό, το 1982 στη Λεωφόρο, κλαίγαμε όλοι στα αποδυτήρια. Δεν είχαμε αντέξει την αδικία. Προηγηθήκαμε στο σκορ 2-0, μας ακύρωσαν κανονικό γκολ και χάσαμε το παιχνίδι από τρία πέναλτι. Ατυχη στιγμή στην καριέρα μου ήταν και ο σοβαρός τραυματισμός με παράλυση στο χέρι σε αγώνα με τον Ηρακλή».

Οι παλαιότεροι, θυμούνται τη μετακίνηση του Σαργκάνη το καλοκαίρι του ’85 στον Παναθηναϊκό. Ηταν περίπου σαν την αρπαγή της Ωραίας Ελένης. «Εδώ θα πούμε αλήθειες για να μάθει επιτέλους ο κόσμος τι έγινε και πήρα μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Εγώ ήθελα να μείνω στον Ολυμπιακό. Σας προτρέπω να ρωτήσετε τον Σάββα Θεοδωρίδη. Ο εξωδιοικητικός τότε Σωκράτης Κόκκαλης και ο Σάββας Θεοδωρίδης κάλυπταν τη διαφορά του συμβολαίου για να παραμείνω στον Ολυμπιακό. Αλλά ο τότε πρόεδρος Σταύρος Νταϊφάς τα είχε κανονίσει όλα. Είχε δρομολογήσει τη μεταγραφή μου στον Παναθηναϊκό. Η μεταγραφή μου μαζί με την εφορία έφθασε τα 40.000.000 δραχμές. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν προσωπικά συμφέροντα. Ο Ολυμπιακός είχε ανάγκη τα χρήματα. Δεν ήμουν ο πρώτος που είχα κάνει τη διαδρομή Πειραιάς – Παιανία. Είχαν προηγηθεί οι Δεληκάρης, Κυράστας, Γαλάκος. Οταν πήγα στον Παναθηναϊκό, έπειτα από μία εβδομάδα ακολούθησε ο Βαμβακούλας. Και ο Παναθηναϊκός ήταν μεγάλη ομάδα. Αγωνίστηκα δίπλα σε ποδοσφαιριστές μεγάλης κλάσης όπως ήταν οι Ζάετς, Ρότσα, Σαραβάκος, Κυράστας. Με τον Κυράστα μιλούσαμε με τα μάτια. Τελευταίος παίκτης της άμυνας, είχαμε άριστη χημεία». Και μετά τον ΠΑΟ και τον επεισοδιακό και πολυσυζητημένο τελικό του ’88 απέναντι στον Ολυμπιακό, πήγε στον Αθηναϊκό και εκεί κρέμασε τα γάντια του, έχοντας το παράπονο ότι δεν πήρε μέρος με την Εθνική ομάδα σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης.

Τι σημάδεψε περισσότερο την καριέρα τού κατά πολλούς κορυφαίου γκολκίπερ ever; «Ενας τίτλος που πήρα με τον Ολυμπιακό το ’82, ύστερα από μπαράζ με τον Παναθηναϊκό στον Βόλο, με προπονητή τον Αλκέτα Παναγούλια. Με την Εθνική, αλησμόνητο ματς στην καριέρα μου ήταν αυτό με τη Δανία στη Κοπεγχάγη. Νικήσαμε με 1-0 και με βάφτισαν Φάντομ».