Ανδρες ένοχοι για όλα και οι άλλες ταινίες της εβδομάδας

«Nymphomaniac, μέρος Β’»: Θυμάμαι ακόμη τον Λαρς φον Τρίερ να μου λέει χασκογελώντας πριν από κάποια χρόνια: «Ολες οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις ταινίες μου είμαι εγώ!». Και φέρνοντας στον νου σου το «Nymphomaniac» (το οποίο και φυσικά αντιμετωπίζουμε ως μία ταινία) αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι και τόσο παράξενο που ο Τρίερ σταμάτησε να δίνει συνεντεύξεις. Γιατί το «Nymphomaniac» είναι ουσιαστικά μια εικονογραφημένη συνέντευξη του σκηνοθέτη με… τον εαυτό του. Θα μου πείτε, έχει ενδιαφέρον αυτό; Οταν έχεις να κάνεις με μια ιδιοφυΐα, έχει, σας απαντώ.

Με τα κεφάλαια να φτάνουν προς το τέλος τους και την Τζο, την (τραγική;) ηρωίδα του φιλμ, να προχωρεί ολοένα και περισσότερο στην αλήθεια της «αμαρτίας» της, ο Τρίερ μοιάζει να απολογείται για τα εγκλήματα της αρσενικής μισαλλοδοξίας ανά τους αιώνες. «Γι’ αυτό μιλάμε λοιπόν; Για μια εικονογραφία που προκύπτει από την ενοχή;» γράφουν κάποιοι, είναι όμως ένας τόσο απλοϊκός τρόπος για να «ξεμπερδεύεις» με έναν δημιουργό (αν αυτό μας ενοχλεί, ας πετάξουμε στα σκουπίδια τα έργα όλων των βασανισμένων καλλιτεχνών!).

Στο δεύτερο αυτό μισό, πάντως, η παιχνιδιάρικη διάθεση δίνει τη θέση της σε ένα δράμα ευφάνταστα στημένο μεν αλλά και στιλπνό εσωτερικά, επώδυνο στη θέασή του και άκρως εξομολογητικό. Επειδή όμως σε συνθήκες σαν και αυτήν ο διδακτισμός καραδοκεί, το χιούμορ δεν απουσιάζει – είναι όμως ένα χιούμορ πικρό και σε σημεία αυτοαναφορικό: ο αθεόφοβος Δανός επιστρέφει ακόμη και στην εναρκτήρια σεκάνς του «Αντίχριστου» μόνο και μόνο για να γαργαλίσει τις προσδοκίες μας.

Ολες όμως οι θρησκευτικές αναφορές (που δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από μια ταινία που πατά στην αμαρτία του σεξουαλισμού), οι μουσικές νύξεις (υπό την εποπτεία του Λαρς Ούλριχ των Metallica που υπογράφει ως «music supervisor»!), οι επώδυνες σαδομαζοχιστικές διαστροφές και οι λεσβιακές περιπτύξεις αποτελούν απλώς τα σήμαντρα μιας διαδρομής που κορυφώνεται σε ένα φινάλε τόσο καυστικά ειλικρινές που σου χαρίζει μια λύτρωση μοναδική. Το ελεύθερο, δηλαδή, του να γελάσεις με τα χάλια σου, ακριβώς όπως και ο Τρίερ γελά με τα δικά του.
Βαθμοί: 8