Ραντεβού στα αναχώματα

Το σενάριο βάσης της Κουμουνδούρου – αλλά και ο μεγάλος φόβος των ξένων κέντρων – είναι ότι η 25η Μαΐου θα λειτουργούσε ως ανατρεπόμενο φορτηγό που θα ξεφόρτωνε την κυβέρνηση ΝΔ – ΠαΣοΚ οδηγώντας σε εθνικές εκλογές. Η εικόνα όμως αυτή δεν δικαιώνεται από τις εξελίξεις. Οι υποψηφιότητες για τις περιφέρειες ανέδειξαν πάλι τον διχασμό ενός ΣΥΡΙΖΑ που πάσχει από πολιτικό μικρομεγαλισμό. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο Βουδούρης θα είναι ο Τζαννετάκος του Τσίπρα σε ένα σίριαλ που θα τραβήξει ως τον Μάιο.

ΟΙ ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ. Και στο στρατόπεδο της συμπολίτευσης όμως η χρήση των αυτοδιοικητικών ως αμμόσακου μπρος σε πλημμύρα βρετανικού τύπου στις ευρωεκλογές έχει τα όριά της. Το αναδεικνύουν οι δυσκολίες της ΝΔ στην Αθήνα – όπου ο Νικήτας Κακλαμάνης κάνει παιχνίδι νεύρων -, η δυσχέρεια εύρεσης υποψηφίου για την Περιφέρεια Αττικής, αλλά και το προνουντσιαμέντο Τζιτζικώστα στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Φυσικά, αν πιέσουν τον Νικήτα να παραιτηθεί από τη βουλευτική έδρα ή πάει η Αθήνα σε δεύτερο γύρο Αρη – Νικήτα (το πιο φαντεζί και κάπως κωμικό σενάριο) η κατάληξη δεν θα είναι και τόσο άσχημη. Αλλά η καμπάνια έχει πολύ δρόμο ακόμη.

Στο μεταξύ, αρέσει – στους μη έχοντες «σταυροφοβία» – η κατάργηση της λίστας στις ευρωεκλογές. Η πρωτοβουλία Σαμαρά ικανοποιεί έμπειρους πολιτικούς που τη θεωρούν σωστή, καθώς εκτιμούν ότι θα βοηθήσει τη συσπείρωση του ΠαΣοΚ. Ενώ δεν θέλουν περιορισμούς στο ποιος θα μπορεί να είναι υποψήφιος. Αντιθέτως, βλέπουν τους 58 να μη βρίσκουν απήχηση στην κοινωνία και λένε ότι η Χαριλάου Τρικούπη θα έκανε πολύ καλύτερα αν αξιοποιούσε τις κοινωνικές οργανώσεις – συνδικάτα κ.λπ. – όπου το ΠαΣοΚ διατηρεί δυσανάλογα υψηλή εκπροσώπηση. Με αυτό το εφαλτήριο, επιμένουν, θα μπορούσε το κόμμα του Βενιζέλου να πλαγιοκοπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο των οργανώσεων – «αντί να υβρίζει τους ψηφοφόρους μας που έχουν πάει στον Τσίπρα». Η ανάγνωση της πολιτικής κατάστασης με κριτήριο τη βάσανο που έχει υποστεί η κοινωνία τα τελευταία χρόνια υποδεικνύει και τους κινδύνους: να μην ψηφίσει, αλλά να καταψηφίσει ο κόσμος τους πολιτικούς που είναι αναγνωρίσιμοι, σε λογική αλλαγής. Είναι η άλλη ανατροπή που ενδέχεται να ελλοχεύει.

Και πάλι όμως το τοπίο κρύβει εκπλήξεις. Ας πούμε, το κόμμα Πολύδωρα ενδέχεται, κατά μία γραμμή ανάλυσης, να αποτελέσει ανάχωμα στη Χρυσή Αυγή, ιδίως, όπως λέγεται, «αν δεν επιμείνει πολύ ο Βύρων στα λατινικά αποφθέγματα». Οσο κι αν η έξοδος από τη ΝΔ έγινε με όρους απόσχισης η μελλοντική επανασυγκόλληση δεν θεωρείται εντελώς απίθανη.

ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Παρ’ όλα αυτά, η μεγαλύτερη ανατροπή έχει να κάνει με την οικονομία. Παρά τις εξυπνάδες του Eurostat, το πρωτογενές πλεόνασμα θεωρείται «τερατώδες», αφού ο Γιάννης Στουρνάρας φαίνεται ότι έχει εκπλήξει και τον εαυτό του στο μέτωπο των δημοσιονομικών αριθμών. Είναι κάτι που δικαιώνει τη στρατηγική Σαμαρά στα οικονομικά. Ο Πρωθυπουργός βλέπει στο πρωτογενές πλεόνασμα το κλειδί που θα επιτρέψει στη χώρα να ανοίξει τη βαριά σιδερένια πόρτα του Μνημονίου και να βγει στην ανάπτυξη. Στο τρίγωνο Βρυξελλών, Βερολίνου και Φρανκφούρτης η ροή πληροφόρησης είναι προς την ίδια κατεύθυνση και λέει ότι «θα παρθούν οι αποφάσεις που πρέπει για το χρέος». Η Αθήνα αναμένει ένα «δυνατό μήνυμα» από το Βερολίνο τον Απρίλιο, ενώ πολύ καλά πληροφορημένες ευρωπαϊκές πηγές λένε ότι «η Μέρκελ θα κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει όσο περισσότερο γίνεται τον Σαμαρά».

Επιβεβαιώνεται λοιπόν ο παλαιός κανόνας της νεότερης ελληνικής Ιστορίας που λέει ότι η χώρα σταθεροποιείται μόνο όταν έχει ως πρωθυπουργό κάποιον που κερδίζει την εκτίμηση των ξένων, εδραιώνοντας προσωπική και πολιτική αξιοπιστία. Η βελτίωση των οικονομικών μεγεθών, η επιμονή της κυβέρνησης να προχωρήσει στα τραπεζικά αλλά και το πολύ θετικό κλίμα για την Ελλάδα στις αγορές (ομόλογα, warrants τραπεζών και μετοχές) δημιουργούν μια ευνοϊκή δυναμική. Η προοπτική αυτή δεν είναι άσχετη με την ευελιξία που προσπαθεί να δείξει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στα οικονομικά. Κάπως έτσι εξηγείται και η φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα δίπλα δίπλα με τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ την Πέμπτη το βράδυ στην εκδήλωση για την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Αν ο Τσίπρας με τον Σταθάκη εμφανίζονται οψίμως ως σοσιαλιστές της αγοράς, η Πλατφόρμα επιμένει στον παλαιομαρξισμό της δραχμής. Ολα αυτά ενώ το κλίμα εντός και εκτός της χώρας είναι ότι έρχονται αναβαθμίσεις της Ελλάδας από τους οίκους αξιολόγησης την άνοιξη, σε μια αντιστροφή της αρνητικής πορείας της χώρας το 2009. Τελικά, χρειάστηκαν πέντε χρόνια για το γύρισμα της ελληνικής οικονομίας…