Στις 28 Μαΐου 1979 υπογράφτηκε στο Ζάππειο η Πράξη Προσχώρησης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Κορυφαίο πολιτικό γεγονός για τη χώρα μας, αλλά και για την Ευρώπη, θεωρήθηκε και σημαντικό μιντιακό γεγονός για τη γαλλική κρατική τηλεόραση – η υπό κυβέρνηση Ζισκάρ ντ’ Εστέν Γαλλία, άλλωστε, είχε συμβάλει στην παλινόρθωση της Δημοκρατίας και είχε ευνοήσει τον ευρωπαϊκό δρόμο της Ελλάδας. Αποφασίστηκε, εκτός από την απευθείας μετάδοση της τελετής του Ζαππείου, οι γάλλοι τηλεθεατές να δουν και ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην Ελλάδα. Εστειλαν λοιπόν στην Αθήνα δύο καλούς ρεπόρτερ, τον αστέρα τηλεπαρουσιαστή Πατρίκ Πουάβρ ντ’ Αρβόρ και πολυπληθές συνεργείο για να στήσει ένα εορταστικό πρόγραμμα.Υπεύθυνος για τον συντονισμό και το δημοσιογραφικό αποτέλεσμα ήταν ο Ριχάρδος Σωμερίτης.
Ιδιαίτερα έμπειρος, με μεγάλο κύκλο γνωριμιών, με κύρος, ήρθε στην Ελλάδα για να συντονίσει το εορταστικό πρόγραμμα. Αναζητώντας τη συμβολική εικόνα, αποφάσισαν αυτή να είναι η φωτισμένη Ακρόπολη. Επειδή ώρα εννέα ακριβώς, όμως, τα φώτα που φώτιζαν τον Ιερό Βράχο έσβηναν, για να ακολουθήσει το τουριστικό θέαμα «Ηχος και Φως», ο Σωμερίτης τηλεφώνησε στον φίλο του Τάκη Λαμπρία γενικό γραμματέα του ΕΟΤ,τότε, για να τον παρακαλέσει να μείνει λίγα λεπτά παραπάνω φωτισμένη η Ακρόπολη. Εκείνος τον διαβεβαίωσε ότι όλα θα γίνουν όπως έπρεπε. Αλλά την ώρα έναρξης του σόου η Ακρόπολη ήταν σβηστή και ο τηλεσκηνοθέτης δεν είχε την ευελιξία να ρίξει μια εφεδρική «κονσέρβα» με τη σωστή εικόνα που είχαν πάρει νωρίτερα για κάθε ενδεχόμενο, με αποτέλεσμα οι γάλλοι τηλεθεατές να ακούν για το σύμβολο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και να βλέπουν σκοτάδι. Πανικός και απογοήτευση. Οταν τελείωσε η εκπομπή, ο έλληνας δημοσιογράφος ήταν υπό κατάρρευση: «Η εκπομπή αυτή, που τόσο θέλησα, για τη χώρα μου αλλά και για την πίστη μου στην ευρωπαϊκή προοπτική, ήταν χάλια» εξομολογείται ο Ριχάρδος Σωμερίτης στο βιβλίο του. «Και εγώ πιο χάλια ακόμα. Δεν πήγα καν στη μεγάλη δεξίωση στο Προεδρικό…». Την άλλη ημέρα, από το στρες, είχε παραλύσει το αριστερό χέρι του.