Στιγμές στη μεγάλη οθόνη
Ο Τόνι Σερβίλο με το βραβείο του Καλύτερου Ηθοποιού που κέρδισε τον περασμένο Δεκέμβριο στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου
Στο ντεμπούτο του Πάολο Σορεντίνο ο Τόνι Σερβίλο ενσαρκώνει τον τραγουδιστή Τόνι Πιζάπια που εξαργυρώνει τη μικρή επιτυχία του ξαπλώνοντας κάθε βράδυ με νεαρά κορίτσια – μέχρι που συλλαμβάνεται για αποπλάνηση ανηλίκου. Δεν προβλήθηκε ποτέ στη χώρα μας και προσωπικά έχω να τη δω από το 2001, αλλά δύσκολα ξεχνιέται τόσο το φιλμ όσο και ο κεντρικός χαρακτήρας του.
Μια φιγούρα απολύτως μακιαβελική, ο Φράνκο, ένας μαφιόζος που ξεφορτώνεται χημικά απόβλητα στα ποτάμια της Νάπολι, προσλαμβάνει μια ομάδα παιδιών για να κάνουν τη δουλειά όταν οι εργάτες του εγκαταλείπουν τη θανατηφόρα προσπάθεια. Είναι μια ερμηνεία λεπτών αποχρώσεων αλλά και υπογείως «σατανική» που βάζει τη σφραγίδα της σε ολόκληρο το – εξαίσιο – φιλμ.
Ξεπερνώντας το γεγονός πως κανείς έλληνας σκηνοθέτης δεν θα είχε τα κότσια να σκαρώσει μια ολόκληρη ταινία για έναν εν ζωή πολιτικό, το «Il Divo» καρφώνεται στη μνήμη χάρη στην κεντρική φιγούρα του, έναν Τζούλιο Αντρεότι ενσαρκωμένο μοναδικά από τον Τόνι Σερβίλο: η στάση του σώματός του, οι κινήσεις και η εκφορά του λόγου του φέρνουν περισσότερο στον… Νοσφεράτου, αλλά όλη η μαγεία έγκειται σε αυτά που μας επιτρέπει να δούμε πίσω από το φαινομενικά ανέκφραστο πρόσωπό του.
Ως Τζεπ Γκαμπαρντέλα, αμετανόητος πλην απελπισμένος συγγραφέας – δημοσιογράφος – κοσμικός, ο Σερβίλο πλάθει μια γοητευτική και ελκυστικά παρακμιακή μορφή, η παλλόμενη καρδιά μιας ταινίας στην οποία, ακριβώς χάρη στον σπουδαίο ηθοποιό, μπαίνεις στη διαδικασία να «συγχωρέσεις» τα όποια ατοπήματα.













