[Ανάλυση] Η Κεφαλονιά ως πολιτικός σεισμογράφος

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις – αλλά και πολλές μονάδες στις δημοσκοπήσεις. Η πολιτική είναι θέμα ρεφλέξ. Δύο διαχρονικές διαπιστώσεις που ίσχυσαν εν μέσω σεισμών, μετασεισμών και κόντρα σεισμών στην Κεφαλονιά.

Η κλασική περίπτωση ολέθριου χειρισμού σε περίπτωση φυσικής καταστροφής είναι ο τυφώνας Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη. Η φωτογραφία του Τζορτζ Μπους που κοιτάζει αφηρημένος – ή και λίγο αποχαυνωμένος – από το φινιστρίνι του παραθύρου του Air Force One την πλημμυρισμένη πόλη ήταν το στιγμιότυπο που αποκρυστάλλωσε την κατάπτωση της προεδρίας του. Ενας πολιτικός αναίσθητος και αποκομμένος από την πραγματικότητα των πολιτών που έχουν γίνει κολυμβητές στους δρόμους της πόλης τους, κάτι που όμως δεν διακρίνεται από τα 33.000 πόδια. Ενα κλισέ προς αποφυγήν που διδάσκεται σε όλα τα σεμινάρια πολιτικής επικοινωνίας.

Η απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να προσγειωθεί το πρωθυπουργικό αεροσκάφος στην Κεφαλονιά την περασμένη Τρίτη το βράδυ, επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες – όπου είχε δει τον Πούτιν! – προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Αλλά ο Πρωθυπουργός δεν έκανε μόνο το σωστό. Πρόλαβε και τα χειρότερα. Η κατάσταση, από σεισμολογικής πλευράς, χειροτέρευσε δραματικά στην Κεφαλονιά μετά, αφού ο χορός του Εγκέλαδου συνεχίστηκε. Τι θα είχε γίνει – από πολιτικής πλευράς – αν ο Πρωθυπουργός δεν είχε πάει; Εχοντας ως ατού την προσωπική επαφή, ο Σαμαράς τα είπε με τους Κεφαλονίτες πάνω, κάτω και πλαγίως. Δηλαδή μίλησε με κόσμο και συσκέφθηκε με τους αξιωματούχους.

Ως Μεσσήνιος, ο Σαμαράς είχε ως βουλευτής την εμπειρία του σεισμού της Καλαμάτας. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Θα μπορούσε, με δεδομένο τον φόρτο (το χρέος, η ευρωπαϊκή προεδρία, η τρόικα, το γάλα και δεν συμμαζεύεται) τόσο ο ίδιος όσο και το πρωθυπουργικό γραφείο να μην έχουν τα ρεφλέξ ή να μην κάνουν σωστή εκτίμηση προτεραιοτήτων. Στην ίδια ακριβώς λογική, αλλά με αντεστραμμένη ανάγνωση, το Μαξίμου δεν βιάζεται να τοποθετήσει τους υποψήφιους-πιόνια στη σκακιέρα των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Η κίνηση δικαιώθηκε σεισμολογικά όσο και πολιτικά. Μία εβδομάδα αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ακριβώς το ίδιο με τον Πρωθυπουργό. Επιστρέφοντας από την Ευρώπη πήγε Κεφαλονιά. Αλλά, πρώτον, ήρθε δεύτερος και ποτέ στην πολιτική δεν είναι καλό να φαίνεται ότι δεν δρας αλλά αντιδράς. Και, δεύτερον, η επίσκεψη του Τσίπρα προέκυψε σε μια φάση που γίνεται μύλος με τις υποψηφιότητες του ΣΥΡΙΖΑ – λέγε με Βουδούρη και Καρυπίδη – στις περιφέρειες. Η Κεφαλονιά χάθηκε μέσα στο εσωκομματικό μπάχαλο ή, ακόμη χειρότερα, θεωρήθηκε αντιπερισπασμός. Τρισχειρότερα: τα Ιόνια είναι μια από τις λίγες περιφέρειες που θα μπορούσε να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Μάιο. Στην Κουμουνδούρου έπαθαν αυτό που απέφυγε το Μαξίμου. Αποσταθεροποιήθηκαν, καθώς κινήθηκαν οι τεκτονικές πλάκες των διαφορετικών πτυχών – Ευρώπη, αυτοδιοικητικές εκλογές, τρέχοντα – της πολιτικής ατζέντας.

Συμπέρασμα: η Κεφαλονιά αποδείχθηκε μέτρο των δυνατοτήτων ή της ωριμότητας των πολιτικών επιτελείων εκατέρωθεν. Χρήσιμη ένδειξη για το τι άλλο έχουμε να δούμε στο μέλλον.