Τρόμος απέναντι από το νεκροταφείο

Τεράστια ουρά από κόσμο είχε σχηματιστεί έξω από τη μουσική σκηνή Half Note Jazz Club.  Αλλόκοτοι διάλογοι στις παρέες που περίμεναν να μπουν στον χώρο: λίγο η ώρα – λίγο πριν από τις 12 τα μεσάνυχτα -, λίγο η γειτονιά – απέναντι η πύλη του Α’ Νεκροταφείου – και αν προσθέσει κανείς και τις μαύρες σατέν κουρτίνες της εισόδου, έχει έτοιμο το σκηνικό του τρόμου.

Τι διασκεδαστικό είχε να στριμώχνεσαι τα μεσάνυχτα έξω από ένα νεκροταφείο, τουρτουρίζοντας από το κρύο (είχε 4 βαθμούς εκείνη την ώρα); «Σε όλους αρέσει να νιώθουν τον φόβο, ειδικά εκείνον που είναι “ανώδυνος”» ήταν η απάντηση.

Μόλις χαμήλωσαν τα φώτα και ανέβηκε στη σκηνή ο Στέλιος Πελασγός για να κάνει την εισαγωγή των ιστοριών του, με τη «σκοτεινή» συνοδεία των ήχων από το πιάνο και το ακορντεόν του Σπύρου Παπαθεοδώρου, δεν χρειάστηκε να παρακαλέσει για να κάνουν ησυχία οι παρευρισκόμενοι. Τον άκουγαν να τους καλωσορίζει και να τους ευχαριστεί για την αθρόα προσέλευση, με μάτια ορθάνοιχτα. (Η επιτυχία των δύο προγραμματισμένων παραστάσεων ήταν τέτοια που δόθηκε παράταση για σχεδόν όλες τις Παρασκευές ώς τα μέσα της άνοιξης).

Ολοι περίμεναν να νιώσουν τον φόβο και τον τρόμο, και αυτό ο έμπειρος Στέλιος Πελασγός – 23 χρόνια διηγείται ιστορίες – τους το έδωσε απλόχερα. Χρόνια στο κουρμπέτι ο αφηγητής γνωρίζει όλες τις τεχνικές για να τους κάνει να κρέμονται από τα χείλη του. Τους έβαζε στο παιχνίδι παρακινώντας τους να δώσουν αυτοί τη συνέχεια στην ιστορία του.

Μπορεί να κρύβεται εδώ η δύναμη των παραμυθιών που παλεύουν τον φόβο. «Τι κάνουν οι γυναίκες όταν έχουν νεύρα που φεύγει ο άντρας τους από το σπίτι;». «Δουλειές!» ήταν η απάντηση που ήρθε από το κοινό!

Στην ιστορία με τις δρακόλιμνες των βουνών Σμόλικα και Πάπιγκου (μικρά μαθήματα γεωγραφίας) τα στοιχειά τους, τους γίγαντες και τα σκοτεινά νερά τους, τον Αλή Πασά και αυτούς που θυσιάστηκαν για να αποκαλύψουν το μυστικό τους ήταν αφιερωμένη η μισή παράσταση τρόμου.

Η δεύτερη ιστορία είχε πικάντικες λεπτομέρειες από την εποχή που ο Στέλιος Πελασγός πάνω σε ένα μηχανάκι, μαζί με την αγαπημένη του, πήγαιναν σε απόκρημνες παραλίες της Σκοπέλου και κάνανε «ασκητική του έρωτος», όπως είπε. Πού είναι η ιστορία τρόμου όμως;  Εκεί άρχισε να μιλάει για τον Ιαν και τη Ρουθ, δύο ερωτευμένους Ιρλανδούς, το κοκκινομάλλικο παιδάκι τους το οποίο έκρυβε ένα βαρύ μυστικό και τα μάγια που κατάφεραν να λύσουν οι γονείς του για να το κρατήσουν στη ζωή. «Η δύναμη της αγάπης είναι το μαγικό φίλτρο που διώχνει όλους τους φόβους και νικάει πάντα το κακό» ακούστηκε στο τέλος, για να θυμίσει ότι το παραμύθι έχει θεραπευτική αξία γιατί αναφέρεται στον εσωτερικό μας κόσμο και όχι στην καθημερινότητα… Και για κλείσιμο ας δανειστούμε την ατάκα που διάλεξε για το φινάλε του ο γνωστός παραμυθάς: «Είπαμε πολλά και σώνει, ας λαλήσει και άλλο αηδόνι!».