Ο «ευφυής ανώμαλος» και το «κριτήριο της αθωότητας»

«Ψυχανώμαλος θρασύδειλος παιδεραστής» σχολιάζει χωρίς δισταγμό ένας από τους αναγνώστες της ιστοσελίδας των «ΝΕΩΝ» κάτω από την είδηση για την επιστολή της Ντίλαν Φάροου στους «Νιου Γιορκ Τάιμς». Ενας άλλος καταλήγει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι «ο Γούντι Αλεν είναι ένας τεράστιος σκηνοθέτης και απλά (sic) θέλουν να του φάνε λεφτά». Η είδηση, όπως είναι φυσικό, διχάζει.

Τόσο που κάποιοι ξεφεύγουν από την ουσία της συζήτησης. «Eυφυής, ανώμαλος και κυρίως… Εβραίος. Πάντα τα κακά, ενυπάρχουν στο Εβραίος!» γράφει ένας αναγνώστης. Για να λάβει 27 dislikes και την απάντηση: «Λες και δεν ευδοκιμεί το φαινόμενο και σε Ελληνες… από τα πρόσφατα μόνο αναφέρω την καταδίκη του προπονητή Νίκου Σειραγάκη… μην μέσα στην τύφλα μας επιχειρηματολογούμε όπως οι ναζί, στους οποίους για όλα τα κακά έφταιγαν οι εβραίοι…».

Ορισμένοι βέβαια επιλέγουν να συζητήσουν επί του θέματος. «Πριν τρέξετε να φάτε αμάσητο ότι (sic) σερβίρεται… έχετε υπόψιν σας ο άνθρωπος έχει κριθεί αθώος από δικαστήριο. Επίσης, από την πρώτη φορά που έσκασε το θέμα το 1992, ο Woody Allen αρνήθηκε τις κατηγορίες ολοκληρωτικά, και αυτοβούλως παρουσιάστηκε στις αρχές, πέρασε τεστ αλήθειας (lie detector test, ψάξτε το…) και ποτέ τίποτε δεν στάθηκε από όλα αυτά (…). Το κριτήριο της αθωότητας είναι θεωρώ ιερό, και η πίστη στη δικαιοσύνη απαραίτητη σε μία δημοκρατία» σημειώνει κάποιος, για να λάβει μια εκτενέστατη απάντηση που καταλήγει: «Κανένα από τα επιχειρήματά σας περί αθωότητας δε στέκει και η αποδεδειγμένη σχέση του με μια υιοθετημένη κόρη του δε βοηθάει καθόλου τα πράγματα. (…) Οι δραστηριότητες και η συμπεριφορά του Αλεν ανά τα χρόνια απέχουν μακράν από το να αποκλείσουν αυτήν την πιθανότητα». Πριν από αυτό ο συγκεκριμένος αναγνώστης έχει σπεύσει να επισημάνει στον συνομιλητή του ότι «ποτέ δε συστήθηκε κατηγορητήριο γι’ αυτήν την υπόθεση, με την παράξενη έως σχιζοφρενική αιτιολόγηση ότι “ενώ υπάρχει probable cause για να στηθεί κατηγορητήριο, επιλέγουμε να μην το κάνουμε για την προστασία του παιδιού”».

Ενδεικτικό πάντως της λεπτότητας αλλά και της περιπλοκότητας του ζητήματος είναι πως οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» επέλεξαν να μη δώσουν στους αναγνώστες τη δυνατότητα να σχολιάσουν κάτω από την αναρτημένη επιστολή τής Ντίλαν Φάροου.