Περιπέτειες της σάρκας

«Nymphomaniac» MEΡΟΣ Α’. Οσο η οικονομική κρίση θεριεύει, τα θέλγητρα των κινηματογραφικών προϊόντων γίνονται ολοένα και πιο σαφή – και πατούν, φυσικά, πάνω στα ένστικτά μας. Οι καταστροφές επί της οθόνης γίνονται ολοένα και πιο θεαματικές, οι τεχνολογικές εξελίξεις κάνουν τις τρισδιάστατες προτάσεις ολοένα και πιο ρεαλιστικές και το σεξουαλικό στοιχείο πανταχού παρόν. Η πρόκληση βέβαια πάντοτε λειτουργούσε ως δυνατός κράχτης, εργαλείο αξιόπιστο στα χέρια παραγωγών που αδυνατούσαν να στήσουν ολόκληρες πόλεις έτοιμες προς κατεδάφιση (και το σεξ, όπως και να το κάνεις, είναι φθηνότερο).

Ελα όμως που ο Λαρς φον Τρίερ χρησιμοποιεί την πρόκληση μονάχα σαν… πετονιά (ο χαρακτηρισμός δεν είναι τυχαίος – δείτε το φιλμ και θα καταλάβετε το γιατί), σαν μια αφορμή για να ειπωθούν κουβέντες σκληρές κι όσο το δυνατόν αληθινές, καθοδηγώντας τον θεατή μέσα από έναν ωκεανό σκέψεων και συλλογισμών εικονογραφημένων με έμπνευση σχεδόν δαιμονική. Αρέσκεται στο να τραβά το χαλί κάτω από τα πόδια μας ο δανός φιλμογράφος και το κάνει σχεδόν από την αρχή, με τον ηχητικό βόμβο των Rammstein να «σκάει» εκκωφαντικά στα πρώτα λεπτά του φιλμ (το metal παραμένει εξαιρετικά αντιπαθές στους κύκλους της φιλμικής – και μη – διανόησης, το πρώτο από τα ταμπού που καταρρίπτονται εδώ).

Ειδωλοποιώντας – και δαιμονοποιώντας – τη γενεσιουργό δύναμη του σεξ από την αφετηρία της μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα παραμένει, σταθερά, φοβισμένη απ’ αυτό.

Ως εκ τούτου, άκρως απειλητική η παρουσία της Σαρλότ Γκενσμπούρ, της γυναίκας που απαρνήθηκε την αγάπη για να τεστάρει τα όρια της καταστροφικής της δύναμης μέσα από μια οδύσσεια προσωπική, που για τον Τρίερ μετατρέπεται σε μια φιλμική περιπέτεια γεμάτη από πάσης φύσεως ευρήματα, καθιστώντας την άκρως σαγηνευτική, έστω και σ’ αυτή την κάπως «κουτσουρεμένη» εκδοχή (που όμως είναι και αυτή που διανέμεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες).

Ολα αυτά καθώς η Τζο αφηγείται σ’ έναν γοητευτικό εργένη εβραϊκής καταγωγής (που είναι «αντισιωνιστής και όχι αντισημίτης, όπως κάποιες πολιτικές δυνάμεις θέλουν να μας παρουσιάσουν» – μια αιχμηρή σπόντα από τον Τρίερ) τα κεφάλαια της δαιδαλώδους (και άκρως σαρκικής) περιπέτειάς της από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα.

Επεισόδια που κατακερματίζονται από αναφορές – μαχαιριές σ’ έναν ήδη περίτεχνο αφηγηματικό ιστό, στον οποίο όμως δεν παγιδεύεσαι ποτέ. Υποχρεωτικά θα περιμένουμε το δεύτερο μέρος για να καταλήξουμε στο τι ακριβώς είναι το ακραίο «Nymphomaniac». Θα ήταν όμως πιο ακραίο να μην παραδεχτούμε τη διάνοια αυτού του φιλμογράφου που επιμένει να ερεθίζει το σώμα και τη σκέψη μας με τρόπους ολοένα και πιο εφευρετικούς. Να πούμε, τέλος, πως μόνο αμερικανοί ηθοποιοί θα μπορούσαν να πραγματώσουν ερμηνείες τόσο έξω από τη φιλμική αμερικανική νόρμα. Παράδοξο, μα αληθές. Κι αν διαφωνείτε, παρακολουθήστε έκθαμβοι την καθηλωτική ερμηνεία της Ούμα Θέρμαν σε μια εμφάνιση που ισορροπεί με απίστευτη χάρη ανάμεσα στο δράμα και την υστερική παρωδία.

Βαθμοί: 8