Την πληγώνουν οι συγκρούσεις της διοικητικής διαρχίας

Η άνοδος και η προσωρινή, τουλάχιστον, πτώση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συνδέεται κατά παράδοξο τρόπο με την αντίστοιχη χρονική περίοδο ανόδου και πτώσης της Μίλαν. Το 1986 συνέβησαν δύο καθοριστικά γεγονότα για τη μετέπειτα πορεία των δύο συλλόγων: ο Φέργκιουσον αφίχθη στο Ολντ Τράφορντ και ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έσωσε από τη χρεοκοπία τη Μίλαν.

Συμπτωματικά, τα σοβαρά προβλήματα και στους δύο συλλόγους ξεκίνησαν όταν για διαφορετικούς λόγους αποχώρησαν οι δύο άνδρες από την ενεργό δράση.

Η δίνη των πολιτικών και σεξουαλικών σκανδάλων στην οποία βυθίστηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν τον έθεσε εκτός συλλόγου αλλά επέτρεψε την αναρρίχηση της θυγατέρας του Μπάρμπαρα και την ισχυροποίηση του επί 25 χρόνια στενού φίλου και συνεργάτη του Αντριάνο Γκαλιάνι. Αποτέλεσμα η δημιουργία μιας πολιτικής διαρχίας που αποφασίζει εν μέσω συνεχών συγκρούσεων για το μέλλον του συλλόγου. Μεταγραφές χωρίς σχεδιασμό, απουσία πλάνου ανάπτυξης και σύγκρουση για τον προπονητή της ομάδας είναι τα καταστροφικά αποτελέσματα της διαρχίας. Ο Γκαλιάνι είναι παράγοντας παλαιάς κοπής. Δεν του αρέσουν οι αντικαταστάσεις προπονητών μεσούσης της περιόδου, ενώ στις διαπραγματεύσεις για την απόκτηση παικτών θεωρείται καθηγητής.

Η όμορφη Μπάρμπαρα, που έγινε διάσημη περισσότερο για την εφήμερη σχέση της με τον πρώην παίκτη της Μίλαν Πάτο παρά για τις δραστηριότητές της στον σύλλογο, εκπροσωπεί τις απόψεις του 21ου αιώνα για τη διαχείριση ενός συλλόγου.

Και, ως γνωστόν, όταν δύο ελέφαντες συγκρούονται την πληρώνουν τα μερμήγκια. Ο μέρμηγκας στην περίπτωση της Μίλαν δεν ήταν άλλος από τον Μαξ Αλέγκρι, ο οποίος είχε την αμέριστη συμπαράσταση του Γκαλιάνι, όχι όμως και της Μπάρμπαρα.

Η ιστορική εκτέλεση των Ροσονέρι από τον 19χρονο Ντομένικο Μπεράρντι που πέτυχε τέσσερα γκολ, μοναδικό ρεκόρ στη Serie A για την ηλικία του, έδωσε την καλύτερη αφορμή στην ξανθομάλλα θυγατέρα του Μπερλουσκόνι να επισπεύσει να άφιξη στο Μεάτσα του Κλάρενς Ζέεντορφ, στον οποίο ο πατέρας της διέκρινε έναν νέο Γκουαρντιόλα αν και δεν έχει καμία εμπειρία από κοουτσάρισμα. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, πάντως, στην περίπτωση του Ολλανδού, που υπηρέτησε με τεράστια επιτυχία τα χρώματα των Ροσονέρι για μία δεκαετία, αφού θα γίνει ο δεύτερος  μαύρος προπονητής στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου μετά τον Βραζιλιάνο Κανέ το 1994 (Νάπολι).