Οι «παππούδες» του Σνόουντεν

Ο αμερικανικός Τύπος τούς αποκαλεί «Σνόουντεν της δεκαετίας του ’70» και ο χρονικός προσδιορισμός έχει τη σημασία του: αντίθετα από τον πρώην αναλυτή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών που έκανε τα πάντα με τη βοήθεια του υπολογιστή του, εκείνοι υποχρεώθηκαν να κάνουν μια διάρρηξη με γάντια και φακούς για να αποκαλύψουν τα βρώμικα μυστικά του FBI – κι αφού προετοιμάζονταν επί μήνες. Κι αντίθετα από τον Σνόουντεν που αποκάλυψε την ταυτότητά του αμέσως, εκείνοι προτίμησαν να περιμένουν 43 ολόκληρα χρόνια.

Ηταν η νύχτα της 8ης Μαρτίου του 1971 όταν μια ομάδα ατόμων εισέβαλε σε ένα περιφερειακό γραφείο του FBI στη Φιλαδέλφεια αφαιρώντας χιλιάδες έγγραφα, τα οποία αποδείκνυαν ότι η τρομερή υπηρεσία του Τζέι Εντγκαρ Χούβερ παρακολουθούσε παράνομα διάφορες αντιπολεμικές και αριστερές οργανώσεις. Τα έγγραφα έφθασαν στον Τύπο και η δημοσίευσή τους έκανε πάταγο. Ο Χούβερ, όμως, ήταν πολύ ισχυρός για να υποστεί οποιαδήποτε συνέπεια.

Σε κάθε περίπτωση, όλα είχαν ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα από τον Ουίλιαμ Ντέιβιντον, έναν καθηγητή Φυσικής. Ο Ντέιβιντον συμμετείχε στις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ αλλά τις θεωρούσε αναποτελεσματικές. Κάπως έτσι του ήρθε η ιδέα της διάρρηξης. Κι όταν το καλοκαίρι του 1970 ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στην Καμπότζη, αποφάσισε να επιστρατεύσει διάφορους συντρόφους του για την υλοποίηση της ιδέας του.

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ. Ο Ντέιβιντον απέσπασε τη συγκατάθεση οκτώ ατόμων – πριν αποχωρήσει ο ένας από αυτούς. Ολοι τους συμφώνησαν, όμως, ότι μια διάρρηξη στα κεντρικά του FBI στη Φιλαδέλφεια θα ήταν σχεδόν αδύνατη εξαιτίας των αυστηρών μέτρων ασφαλείας. Η άλλη επιλογή ήταν μια περιφερειακή διεύθυνση στα προάστια. Κι αυτός ο στόχος, ωστόσο, ενείχε κινδύνους. Πρώτον, οι επίδοξοι «ποντικοί» δεν ήξεραν εάν στο γραφείο υπήρχαν τα έγγραφα που φιλοδοξούσαν να βρουν. Δεύτερον, δεν γνώριζαν εάν υπήρχε συναγερμός ή άλλα συστήματα ασφαλείας.

Η άγνοια αυτή εξηγεί το γεγονός ότι οι οκτώ ξόδεψαν ολόκληρους μήνες παρακολουθώντας το κτίριο και καταγράφοντας τις συνήθειες των περιοίκων. Στο τέλος, ήξεραν τι ώρα επέστρεφε ο καθένας από τη δουλειά του, τι ώρα έσβηνε τα φώτα για να πέσει για ύπνο, τι ώρα ξυπνούσε το πρωί. Θα έπρεπε, πάντως, να εισβάλουν στο κτίριο για να διαπιστώσουν ότι συναγερμός δεν υπήρχε. Και ότι, από την άλλη πλευρά, υπήρχε ένας πραγματικός θησαυρός.

Η διάρρηξη εξελίχθηκε χωρίς απρόοπτα – αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι ο Κιθ Φορσάιθ, ο οποίος είχε αναλάβει τις κλειδαριές στις πόρτες, αναγκάστηκε να ανοίξει μια άλλη είσοδο όταν όλες οι προσπάθειες που κατέβαλε για να ανοίξει την κεντρική αποδείχθηκαν μάταιες. Οταν οι οκτώ μπήκαν στα γραφεία του FBI έβαλαν τα έγγραφα σε σάκους. Επειτα, βγήκαν από το κτίριο και μπήκαν σε τρία ξεχωριστά αυτοκίνητα δίνοντας ραντεβού σε μια αγροτική κατοικία. Τα πρώτα δημοσιεύματα εμφανίστηκαν στον Τύπο έπειτα από δύο εβδομάδες.

Εκτοτε, οι οκτώ που συμμετείχαν στη διάρρηξη δεν βρέθηκαν ποτέ όλοι μαζί. Ο Ουίλιαμ Ντέιβιντον πέθανε τον περασμένο χρόνο από τη νόσο του Πάρκινσον χωρίς να προλάβει να μιλήσει για εκείνη την υπόθεση, παρά το γεγονός ότι σκόπευε να το κάνει. Τρεις από τους οκτώ προτίμησαν να μην αποκαλύψουν, ακόμη και σήμερα, την ταυτότητά τους.

Στο αρχείο
Το FBI έκλεισε την υπόθεση τον Μάρτιο του 1976. Από τους εννέα που συμμετείχαν στη διάρρηξη, μόνο ο ένας μπήκε κάποια στιγμή στον κατάλογο των υπόπτων.

Δεν μας πίστευαν
Οταν εξηγούσαμε στον κόσμο εκτός του κινήματος τι έκανε το FBI, κανένας δεν ήθελε να το πιστέψει. Υπήρχε μόνο ένας τρόπος να πείσουμε τον κόσμο ότι συνέβαινε πραγματικά. Και αυτό ήταν να τους το δείξουμε γραπτώς
Κιθ Φορσάιθ

Τον έτρεμαν…
Μπορεί να φαίνεται ότι ήμασταν φοβερά ριψοκίνδυνοι τύποι. Το θέμα, όμως, είναι ότι κανένας στην Ουάσιγκτον – γερουσιαστές, βουλευτές, ακόμη και ο πρόεδρος – δεν τολμούσε να ζητήσει τον λογαριασμό από τον Τζέι Εντγκαρ Χούβερ
Τζον Ρέινς