Κριτική στην κριτική

Το τελευταίο διάστημα πυκνώνει ένα είδος κειμένου για θεάματα (τραγούδι, θέατρο) σε έντυπα (ψηφιακά και μη) που με έχει μπερδέψει λίγο: Δεν είναι ακριβώς Ρεπορτάζ (συμπαγής παράθεση στοιχείων για ένα θέμα διασταυρωμένο πάντα και με μια ισορροπία). Δεν είναι ακριβώς Κριτική (ανάλυση των εκφραστικών μέσων και της συνέργειας των άψυχων και έμψυχων μέσων της στο τόπο και τον χρόνο που μια συνθήκη εκτυλίσσεται).

Είναι ένα είδος σχολιογραφίας με μπόλικα επιρρήματα, επιθετικούς προσδιορισμούς, κάνα copy paste από wikipedia και καμιά εξυπναδίτσα (ή και ψιλοκακία) ντυμένη με μια καλιαρντή γλώσσα που διαχύθηκε εκτεταμένα στα γήπεδα των Μίντια τα τελευταία χρόνια.

Ενα είδος κειμένου, μη-κειμένου το οποίο προσδίδει μια εφήμερη εξουσία σε ημιαγράμματους και επιπόλαιους ανθυποδημοσιογράφους και σκορπά την ταραχή ή την χαρά σε περίκλειστες αυλές υποχόνδριων κουτσουμπόληδων των σιναφιών. Μιλώ για ένα είδος κειμένου που δεν έχει την ειλικρίνεια ή την εντιμότητα μιας αμιγώς κουτσομπολίστικης στήλης, δεν έχει την πειθαρχία και την γεωμετρία μιας Κριτικής και βέβαια δεν έχει τα στοιχεία ενός καλού ρεπορτάζ.

Τέτοια κείμενα σήμερα είναι γεμάτο το Internet αφού ζούμε την εποχή της τυραννίας της άποψης. Ζούμε την εποχή που όλοι νιώθουν έτοιμοι να γράψουν για κάτι, χωρίς να το ξέρουν, χωρίς καν την αφέλεια του μέσου θεατή αλλά με την αλαζονεία ενός κριτικού θεωρείου που εποπτεύει μελλοθάνατους καλλιτέχνες και γαμεί και δέρνει με το πληκτρολόγιο (που ανάμεσα στο capslock και το delete επιζούν ψίχουλα μιας αγοραφοβικής και μισάνθρωπης καθημερινότητας του γράφοντος).

Δεν θέλω να μιλήσω για συναδέλφους. Δεν είναι στον κώδικά μου, να σχολιάζω την δουλειά άλλων γραφιάδων. Δεν διεκδικώ τις δάφνες αλάθητου κριτικού. Δημοσιογράφος είμαι, βουτώ κάθε πρωί στην επιπολαιότητα της καθημερινής ύλης ως εργαζόμενος μιας Μεγάλης Εφημερίδας (ΤΑ ΝΕΑ), αλλά τουλάχιστον θυμάμαι πάντα τις συμβουλές του Οσκαρ Ουάιλντ στο «Ο Κριτικός Ως Δημιουργός», θυμάμαι και ξαναδιαβάζω πάντα τα κείμενα του Γιάννη Βαρβέρη για το Θέατρο, του Βακαλόπουλου για τον Κινηματογράφο, του Τάσου Φαληρέα για τη Μουσική, γνωρίζοντας πως η Κριτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε τα χέρια των σημερινών «κριτικών» που αναπλάθουν ένα δελτίο Τύπου ή ένα πρόγραμμα υποδυόμενοι τα μέλη μιας λέσχης, που αν όντως υπήρχε οι ίδιοι δεν θα ήταν ποτέ μέλη της.