Τι δεν έγινε το 2013
Δεν πωλήθηκε η Αφάντου στη Ρόδο
Ηταν τέλη Ιουλίου 2012. Εληγε η πρώτη φάση του διεθνούς διαγωνισμού του ΤΑΙΠΕΔ για την Αφάντου στη Ρόδο. Ολα έμοιαζαν να εξελίσσονται βάσει σχεδίου. Επτά μνηστήρες, ξένοι και ντόπιοι, είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Ηταν σχεδόν βέβαιο ότι μέσα στο 2013 η Αφάντου θα ιδιωτικοποιηθεί. Το ακίνητο άλλωστε είναι φιλέτο. Σε ένα κατεξοχήν τουριστικό νησί, κοντά στο αεροδρόμιο, έκτασης περί τα 1.850.000 τ.μ., εκ των οποίων τα 450.000 τ.μ. είναι γήπεδο γκολφ. Τον Μάιο, όμως, του 2013 το Ταμείο ακύρωσε τον διαγωνισμό ένεκα της διαβούλευσης για τη μελέτη των περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων. Τον Ιούλιο προκηρύχθηκε νέος, μίας φάσης. Αλλά φευ. Εφτασε το deadline του Νοεμβρίου και κανείς δεν είχε υποβάλει προσφορά. Ετσι τον Δεκέμβριο το Ταμείο ανακοίνωσε ότι θα προκηρύξει διαγωνισμό για την Αφάντου. Φτου κι απ’ την αρχή. Για να έχουμε να συζητάμε κάτι και τον καινούργιο χρόνο.
Δεν έπεσε η ελληνική κυβέρνηση
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν σταμάτησε – και τη χρονιά που φεύγει – να καλεί τον λαό σε επανάσταση. Σε κάθε ευκαιρία έβλεπε την κυβέρνηση να πέφτει «από τους αγώνες των εργαζομένων, των ανέργων, της νέας γενιάς». «Και μάλιστα με πάταγο», όπως είχε χαρακτηριστικά προφητεύσει τον Ιούλιο από το Εργατικό Κέντρο Χαλκίδας. Στη ΔΕΘ μάλιστα είχε δηλώσει πως δεν έχει καμιά αυταπάτη, αν το κόμμα του καταθέσει πρόταση μομφής, η πτώση της δικομματικής είναι βεβαία. Η πρόταση κατετέθη τον Νοέμβριο. Η κυβέρνηση επιβίωσε. Γενικώς, μέσα στο 2013 το μόνο που δεν ήξερε με σιγουριά ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η ακριβής ημερομηνία των εκλογών. Το είχε πει άλλωστε κι αυτό στη ΔΕΘ ο επικεφαλής του. «Δεν είμαστε μάντεις, αλλά ο χρόνος της κυβέρνησης έχει εξαντληθεί και παίζουμε στις καθυστερήσεις». Τώρα που είναι κατά έναν χρόνο σοφότερος ξέρει, λέει, πως θα γίνουν το 2014. Πες, πες, μπορεί να αυτοεκπληρωθεί η προφητεία.
Δεν χτύπησε η Δύση τη Συρία
Στα τέλη Αυγούστου είχαν αρχίσει – κατά το κλασικό δημοσιογραφικό κλισεδάκι – να ηχούν τα τύμπανα του πολέμου. Η Δύση έμοιαζε να έχει φτάσει στα όριά της με τον Ασαντ. Ο Φρανσουά Ολάντ έλεγε χωρίς περιστροφές «είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε αυτούς που έριξαν χημικά σε αθώους». Ο Κάμερον συγκαλούσε τη βρετανική Βουλή προκειμένου να ψηφίσει την απάντηση της χώρας του στις επιθέσεις με χημικά (επάνω, διαδηλωτές στο Λονδίνο με αντιπολεμικά συνθήματα). Ο αμερικανός υπουργός Αμυνας ενημέρωνε πώς ο στρατός των ΗΠΑ είναι έτοιμος αν δώσει εντολή ο Ομπάμα. Ολα τα μίντια είχαν πληροφορίες για περιορισμένη επέμβαση. Τίποτα που να θυμίζει την άσχημη εμπειρία του Ιράκ, αλλά πάντως επέμβαση. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, όμως, σε διάγγελμά του στις 11 Σεπτεμβρίου μίλησε για επέμβαση μόνο αν αποτύχει η διπλωματία. Στα τέλη του μήνα, ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις, ΗΠΑ και Ρωσία συμφώνησαν να τεθεί υπό διεθνή έλεγχο και να καταστραφεί εντέλει το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας. Η επέμβαση της Δύσης δεν έγινε. Ευτυχώς. Δυστυχώς, ο Ασαντ συνεχίζει να σκοτώνει τον λαό του.
Δεν έλειωσαν οι πάγοι της Αρκτικής
Ο Αλ Γκορ στον ευχαριστήριο λόγο του για το Νομπέλ Ειρήνης το 2007, με το οποίο τιμήθηκε για την ακτιβιστική του δράση για την κλιματική αλλαγή, είχε τσιτάρει Μασλόφσκι, έναν καθηγητή – ερευνητή στη Ναυτική Μεταπτυχιακή Σχολή του Μόντερεϊ στην Καλιφόρνια. Αυτός είχε προβλέψει εκείνη τη χρονιά πως μέχρι το καλοκαίρι του 2013 θα έχουν λειώσει οι πάγοι της Αρκτικής (με συνέπειες για την πανίδα, όπως υπονοεί η αφίσα της Greenpeace, επάνω). Είχε μάλιστα υποστηρίξει ότι ίσως η πρόβλεψή του να ήταν πολύ συντηρητική. Η αλήθεια είναι ότι το 2013 υπήρχαν πέντε εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα πάγου στην Αρκτική – και μάλιστα τον Σεπτέμβριο, που οι πάγοι βρίσκονταν στα χαμηλότερά τους επίπεδα. Σε σύγκριση με το 2012 είχαν αυξηθεί κατά 50%. Ο Μασλόφσκι αποδείχθηκε πολύ πεσιμιστής, αλλά είχε προνοήσει. Σε άρθρο του 2011 στο BBC είχε δώσει νέα πρόβλεψη: θα λειώσουν το 2016, συν – πλην τρία χρόνια. Πολλοί επιστήμονες πάντως περιμένουν πως τα καλοκαίρια χωρίς πάγους στον Βόρειο Πόλο θα αρχίσουν από το 2040.
Δεν πήρε το Κύπελλο η Μπάρτσα (ή η Ρεάλ)
Το ραντεβού είχε κλειστεί για το Γουέμπλεϊ. Τα ζευγάρια των ημιτελικών είχαν βγάλει γερμανοϊσπανικές μάχες. Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Μπορούσια Ντόρτμουντ και Μπαρτσελόνα εναντίον Μπάγερν Μονάχου. Κάποιοι είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για μια νίκη στο ματς Βορρά – Νότου, έστω και στον τελικό της σπουδαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης της Γηραιάς Ηπείρου. Ηλπιζαν ότι ο Μέσι – ή έστω ο Κριστιάνο Ρονάλντο – θα κατόρθωνε να πικράνει την Ανγκελα Μέρκελ. Η πικρή στατιστική αλήθεια ήταν ότι μετά τις πρώτες ήττες η Βασίλισσα έπρεπε να φέρει σκορ 3-0 για να προκριθεί και οι Καταλανοί να βάλουν 5 γκολ χωρίς να δεχθούν κανένα. Ο φετινός τελικός δεν προσφερόταν για πολιτικά συμπεράσματα. Ο ευρωπαϊκός Νότος υπέκυψε στη γερμανική ποδοσφαιρική μηχανή. Η Μπάγερν πήρε το Κύπελλο κερδίζοντας 2-1 την Ντόρτμουντ.














