ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑΣ

Πυκνώνουν εσχάτως τα περιστατικά που δείχνουν ότι τα όργανα της πολιτείας, σε όλα τα επίπεδα, επικεντρώνονται – επιτέλους – στο καθήκον τους: τόσο η σύλληψη του Μιχάλη Λιάπη για τις πλαστές πινακίδες όσο και η παγίδευση του Χάρη Τομπούλογλου για τη μίζα των 25.000 ευρώ αποτελούν τρανές αποδείξεις περί αυτού. 

Σε άλλες εποχές θα ήταν αδιανόητη η σύλληψη ενός πρώην υπουργού για μία τέτοια υπόθεση. Οσο για τον πρόεδρο του Αγλαΐα Κυριακού, είναι ενδεικτικό ότι τηρήθηκε κατά γράμμα η συνήθης σε τέτοιες περιπτώσεις αστυνομική διαδικασία, παρότι ο συλληφθείς ανήκει στο κυβερνών κόμμα – που θα εισπράξει το πολιτικό κόστος για τις πράξεις του στελέχους του.

Την ίδια στιγμή η Δικαιοσύνη μπαίνει βαθιά στην υπόθεση των αμαρτωλών εξοπλιστικών προγραμμάτων των περασμένων δεκαετιών: η απολογία Κάντα (σελίδες 22-23) είναι προάγγελος σοβαρών εξελίξεων σε δικαστικό επίπεδο. 

Είναι τα σημεία των καιρών: καθώς η χώρα στενάζει από την κρίση, οι πάντες αντιλαμβάνονται – με πρώτο το ίδιο το πολιτικό σύστημα – ότι η συνέχιση ενός καθεστώτος ασυλίας και ατιμωρησίας για όλους εκείνους που δεν τιμούν τον δημόσιο βίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκρήξεις, πολιτικές και κοινωνικές. Και σπεύδουν να προσαρμοστούν. 

Η εμπέδωση της νομιμότητας σε όλα τα επίπεδα ασφαλώς θα αποβεί ωφέλιμη για την ελληνική κοινωνία, που απαιτεί να συναλλάσσεται με τους δημοσίους λειτουργούς χωρίς γρηγορόσημα και φακελάκια. Θα αποβεί όμως λυτρωτική και για το ίδιο το πολιτικό σύστημα, ώστε να ανακτήσει την έξωθεν καλή μαρτυρία. 

Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, έννοιες όπως οι πελατειακές σχέσεις, ο κομματισμός, τα δικά μας παιδιά, το πολιτικό μαύρο χρήμα πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν!