Στον παράδεισο του ΝΒΑ

^«Ο Παράδεισος δεν είναι ούτε τόπος ούτε χρόνος. Είναι η τελειότητα», είχε γράψει ένας αμερικανός συγγραφέας και αυτό ακριβώς βιώνει τους τελευταίους μήνες ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Ο 19χρονος μπασκετμπολίστας από τις φτωχογειτονιές της Αθήνας και από τα γήπεδα της ελληνικής Α2 ζει το όνειρό του στα αστραφτερά παρκέ του ΝΒΑ, όπου ανταγωνίζεται τους κορυφαίους παίκτες του πλανήτη! «Αν βρεθείς μπροστά στον Μότσαρτ και τον δεις πεινασμένο, τι θα του έδινες; Βιολί; Ε, λοιπόν, δεν θα του έδινες βιολί, αλλά ένα καρβέλι ψωμί» ήταν τα συνταρακτικά λόγια του προπονητή Σπύρου Βεληνιάτη, ο οποίος ανακάλυψε τον Γιάννη και τον μεγαλύτερο αδελφό του Θανάση σε ένα γηπεδάκι στα Σεπόλια και με τα χίλια ζόρια τον έπεισε να αφήσει το αγαπημένο του ποδόσφαιρο και να αρχίσει προπονήσεις στην ομάδα μπάσκετ του Φιλαθλητικού Ζωγράφου.

Η ζωή στην Αθήνα δεν ήταν εύκολη για την οικογένεια Αντετοκούνμπο και «πολλές φορές το ψυγείο μας ήταν άδειο, γιατί δεν είχαμε καταφέρει να πουλήσουμε τα ρολόγια, τις τσάντες και τα γυαλιά ηλίου σε κάποιο πεζοδρόμιο της Αθήνας», θυμάται ο Γιάννης, ο τρίτος στη σειρά γιος μετά τους Φράνσις και Θανάση και μεγαλύτερος από τους Κώστα και Αλέξη, που από νωρίς έχουν δείξει κλίση στον αθλητισμό. Ουσιαστικά, την οικογένεια συντηρούσε ο πρόεδρος του Φιλαθλητικού Γιάννης Σμυρνής, ο οποίος έδινε στον Γιάννη περίπου 300 ευρώ τον μήνα για τα οδοιπορικά του. Η επιλογή του ωστόσο στο Νο 15 του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Μιλγουόκι Μπακς, που επένδυσαν στο τρομακτικό ταλέντο του, γύρισε τον διακόπτη αλλάζοντας άρδην τη ζωή τού Γιάννη, ο οποίος απολαμβάνει συμβόλαιο… 1.792.560 δολαρίων (περίπου 1,3 εκατ. ευρώ) και αγωνίζεται απέναντι σε αθλητές που «μέχρι προ μηνών παρακολουθούσα στην τηλεόραση, όπως η τριάδα των Σπερς, Ντάνκαν, Πάρκερ και Τζινόμπιλι», σχολιάζει ο ίδιος.

Η ομάδα του δεν κερδίζει… συχνά και από την αρχή της σεζόν κατέχει το χειρότερο ρεκόρ νικών – ηττών στο ΝΒΑ (με ποσοστό επιτυχίας γύρω στο 20%), ωστόσο ο «Giannis» όχι μόνο στέκεται αξιοπρεπώς επιβιώνοντας ανάμεσα σε «θηρία», αλλά μήνα με τον μήνα βελτιώνει το παιχνίδι του και αναβαθμίζει τον ρόλο του: τον Νοέμβριο είχε 16,3′ συμμετοχής με 5,7 πόντους και 3,3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο, αλλά τον Δεκέμβριο σκαρφάλωσε στα 22,4′ με 7 πόντους και 5,1 ριμπάουντ.

Χρησιμοποιώντας ως κίνητρο την «πείνα για μια καλύτερη ζωή», όπως είχαν περιγράψει τη θέλησή του για να αποδράσει από τη μιζέρια οι «New York Times», ο «Greek Freak» ή «Alphabet», σύμφωνα με τα παρωνύμια που του αποδίδουν οι Αμερικανοί για το άνοιγμα (2,20 μ.) των χεριών του και για το επώνυμο – γλωσσοδέτη, είναι πλέον οπλισμένος με ισχυρή αυτοπεποίθηση. Και επιπροσθέτως νομιμοποιείται όχι μόνο να αισθάνεται και να διατυμπανίζει ότι είναι Ελληνας, αλλά και να το εμφανίζει μέσω του ελληνικού διαβατηρίου που αυτός και ο αδελφός του Θανάσης εξασφάλισαν με πολύ κόπο και αφού κινητοποιήθηκαν… θεοί και δαίμονες. Ευτυχώς, κυρίως για το ελληνικό μπάσκετ αλλά και για τα ίδια τα παιδιά που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και μορφώθηκαν στην Ελλάδα, οι φορείς διαισθάνθηκαν τον «κίνδυνο» της χορήγησης νιγηριανής υπηκοότητας που ελλόχευε και λειτούργησαν αστραπιαία…