Φορολογικά μέτρα

Ακουσα με – δυσάρεστη – έκπληξη ότι για το 2014 θα ισχύει χαμηλότερο όριο αποδείξεων που εκπίπτει από το εισόδημα και αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιούν οι κυβερνώντες τι σημαίνει αυτό. Κακά τα ψέματα, όπου υπάρχει μαύρο χρήμα, δηλαδή αφορολόγητο, τόσο η οικονομία μιας χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, αλλά και η κοινωνική αδικία με τα επακόλουθά της είναι δεδομένη.
Είναι τόσο δύσκολο να ρίξει όλο το βάρος η κυβέρνηση  στο να γίνονται όλες οι συναλλαγές με διαφάνεια, δηλαδή με κάρτα συναλλαγών, όπως γίνεται στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη; Είναι τόσο δύσκολο να ορίσει απλούς φορολογικούς κανόνες χωρίς εξαιρέσεις, ώστε από το εισόδημα που δηλώνουν οι φορολογούμενοι να εκπίπτουν όλα τα έξοδα που κάνουν, άρα να υπάρξουν κίνητρα για συλλογή αποδείξεων;

Είναι τόσο δύσκολο να ορίσει σε όλους τους δημόσιους φορείς ως άμεση προτεραιότητα την είσπραξη εσόδων από παραβάσεις, π.χ. ελέγχους στους χώρους στάθμευσης, στους επιβάτες των μέσων μεταφοράς, στις τροχαίες παραβάσεις, στην απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους και ένα σωρό άλλες παραβάσεις που βλέπουμε όλοι καθημερινά μπροστά μας να γίνονται χωρίς συνέπειες;

Φαντάζομαι ότι ίσως είναι δύσκολα αυτά σε μία χώρα όπου έχουμε μάθει να αντιδρούμε στα πάντα και να μην ομονοούμε ούτε στα αυτονόητα. Εδώ όμως βρίσκεται και η πρόκληση για την επιτυχία της κυβέρνησης αυτής. Να πείσει τον κόσμο για την αναγκαιότητα κάποιων μέτρων, κυρίως όταν αυτά συνεπάγονται αύξηση εσόδων του κράτους που τα έχει απόλυτη ανάγκη και προστασία και ισονομία των πολιτών.