Με συντροφιά τον Μπαχ

Πώς η νεαρή Ελληνίδα στα μέσα της δεκαετίας του ’50, χωρίς να έχουν ανοίξει τον δρόμο άλλες γλύπτριες, κατόρθωσε ξένη στην Αμερική όχι απλώς να επιβιώσει αλλά και να ξεχωρίσει, με αποτέλεσμα έργα της να βρίσκονται από το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και το Γκούγκενχαϊμ έως την Τέιτ Γκάλερι του Λονδίνου και την Εθνική Πινακοθήκη του Βερολίνου;

«Δεν ξέρω αν ήμουν τυχερή ή αν το κλίμα της εποχής ήταν ευνοϊκό. Τότε δεν υπήρχαν αντιζηλίες, ανταγωνισμοί. Ακόμη και φτασμένοι καλλιτέχνες σαν τον αξέχαστο Ρόθκο με ενθάρρυναν και μου έμαθαν πολλά πράγματα», έλεγε η ίδια σε συνέντευξή της στα «ΝΕΑ» το 1979, όταν καταξιωμένη σε Αμερική και Ευρώπη έκανε την πρώτη της έκθεση στην πατρίδα της – καθυστέρηση που η ίδια απέδιδε κυρίως στη δυσκολία μετακίνησης των έργων της.

«Δούλεψα πολύ. Με συντροφιά τον Μπαχ. Κόντεψα να τρελαθώ. Για ένα διάστημα μάλιστα χρειάστηκε να μείνω και σε άσυλο. Οσο για το ότι κατάφερα τελικά να επιβληθώ και να γίνω περισσότερο γνωστή από τους άλλους, αυτό θα το κατάφερνε οποιοσδήποτε είχε δουλέψει όσο εγώ. Χωρίς τη δουλειά, το ταλέντο, αν δεν αχρηστεύεται, οπωσδήποτε ατροφεί», υποστήριζε η Χρύσα που από το 2004 κάνει συντροφιά με ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά της Τοπία Πόλεων (φωτογραφία) στους επιβάτες του σταθμού Ευαγγελισμός του μετρό.