Στο αδιέξοδο των τριάντα

«Oh Boy». Πώς είναι δυνατόν να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες της ενηλικίωσης όταν ζεις σε «ανήλικο» στάδιο μέχρι τα 30 σου; Θυμάμαι την περίφημη «Generation X», περί της οποίας πολλά ακούστηκαν τη δεκαετία του ’90 και την οποία στελέχωνα κι εγώ, καθότι τώρα αγγίζω τα 40. Γενιά «χωρίς στόχους και όραμα», γενιά που «δεν πίστεψε σε τίποτα» – λες και αυτό ήταν απαραίτητα κακό. Τελικά, η Generation X δεν αποτέλεσε φαινόμενο των 90s. Γιατί κάθε γενιά που ακολούθησε, απεδείχθη το ίδιο διστακτική και αβέβαια, προφανώς σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Από την ίδια αβεβαιότητα ορμώμενος, ο Νίκο, ο ήρωας της ταινίας του Γιαν Ολε Γκέρστερ, εγκαταλείπει τις σπουδές του. Αν και πλησιάζει τα 30, οι υποχρεώσεις της ενήλικης ζωής τον αφήνουν αδιάφορο. Περιφέρεται στο Βερολίνο, εξερευνώντας κάτι ολοκληρωτικά άγνωστο στον ίδιο: πώς γίνεται να ζεις παλεύοντας με τον μικροαστισμό και παράλληλα να το απολαμβάνεις κιόλας. Επειδή όμως «ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όσο κάνεις άλλα σχέδια», μια σειρά γεγονότων τον φέρει υπό των ευθυνών του. Ανάθεμα όμως αν γνώριζε ποιες είναι αυτές!

Η ατμόσφαιρα είναι ακριβώς η σωστή. Το ασπρόμαυρο, γυρισμένο με στυλ, ενισχυμένο με τζαζ υπόκρουση και μονταρισμένο με σαφή αίσθηση ρυθμού φιλμ καταγράφει γεγονότα και περιστατικά δίχως απαραίτητα μια κάποια δραματουργική σημασία, ως θεατής όμως γοητεύεσαι από το πρώτο λεπτό.

 Οι επιμέρους παράγοντες που βοηθούν, προφανείς: οι ηθοποιοί (Τομ Σίλινγκ, Μαρκ Χόζεμαν, Φριντερίκε Κέμπτερ, Αντρέας Σρέντερς) είναι όλοι τους έξοχοι. Η δε κινηματογράφηση, άκρως σαγηνευτική: απίστευτο το πόσο ταιριάζει το ασπρόμαυρο στο Βερολίνο, του οποίου παρακολουθούμε, κατά κάποιον τρόπο, τη νεότερη ιστορία, χάρη στην εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στο ντεκουπάζ – καθόλου τυχαία, με λίγα λόγια, η συντριπτική εμπορική επιτυχία της ταινίας στη χώρα της, όπου έχει «εκληφθεί» ως η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς.

Και πίσω απ’ όλα αυτά, μια ανθρωποκεντρική ματιά που μας επιτρέπει να αφουγκραστούμε την αβεβαιότητα στις σιωπές. Πίσω από τις έννοιες που απορρίπτονται, τις έγνοιες των «απλών» ανθρώπων, που κάποιοι προσπαθούν να κατεδαφίσουν με την ορμή ενός ποιητή – μέχρι που, κάποια στιγμή, ξεμένουν από λέξεις.

Βαθμοί: 7