Ψυχολόγος στηρίζει το Μαρακανά
Μην κλαις για μένα, Βραζιλία... Οι Αργεντινοί το βάφτισαν Μαρακανάζο και οι διοργανωτές του Μουντιάλ που καταφθάνει επιστρατεύουν τους πάντες και τα πάντα για να το εξορκίσουν...
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά «Οι ετοιμοθάνατοι καθυστέρησαν τον θάνατό τους και τα μωρά βιάστηκαν να γεννηθούν. Ρίο ντε Ζανέιρο, 16 Ιουλίου 1950, στάδιο Μαρακανά. Την προηγουμένη δεν κοιμήθηκε κανείς. Την επομένη δεν ήθελε κανείς να ξυπνήσει»…
Μέσα σε λίγες αράδες ο φιλέλληνας ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο περιγράφει το θρυλικό Μαρακανάζο. Την τραγική ήττα της Εθνικής Βραζιλίας από την Ουρουγουάη στον τελικό του Μαρακανά.
Τότε κάποιοι αυτοκτόνησαν, κάποιοι άλλοι δεν ξαναπάτησαν στο γήπεδο και, τέλος, μια στιγμή σημάδεψε χρόνια πολλά.
Και κάτι ακόμα: «Κάθε τόπος έχει τη δική του αμετάκλητη καταστροφή, τη δική του Χιροσίμα. Η δική μας καταστροφή, η δική μας Χιροσίμα ήταν η ήττα από την Ουρουγουάη»! Τα λόγια του θρυλικού βραζιλιάνου δημοσιογράφου Νέλσον Ροντρίγκες πετούν ακόμη πάνω από τα βουνά και τις ζούγκλες της Βραζιλίας σαν το κοράκι, το κοράκι που δεν ξεχνά μέχρι να πεθάνει πρόσωπα και εικόνες που το εντυπωσίασαν.
Και η ήττα στο Μαρακανά δεν ξεχνιέται από τους Καριόκας.
Είναι φορές που η Ιστορία παίζει τα δικά της σαδιστικά παιχνίδια· μία από αυτές ήταν τότε, το ’50, όταν η απόλυτη ερωμένη του ποδοσφαίρου στερήθηκε τον υπέρτατο οργασμό.
Η ιστορία του Μαρακανάζο διδάσκεται στα σχολεία της Βραζιλίας, όπως η Γαλλική Επανάσταση! Εχουν εκδοθεί αμέτρητα βιβλία με θέμα τον τελικό του 1950 και συνεχώς εκδίδονται.
Εξήντα τέσσερα χρόνια μετά, οι Βραζιλιάνοι, ξανά διοργανωτές Παγκοσμίου Κυπέλλου, τρέμουν στην ιδέα ότι θα ζήσουν ξανά μια τραγωδία. Ωχριούν στη σκέψη ότι μια κακιά στιγμή θα τους χαλάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους. Τα πέντε τρόπαια σε Μουντιάλ που τα σκονίζει ο χρόνος στην τροπαιοθήκες τους δεν τους λένε τίποτα. Εκείνο που λάμπει με την απουσία του τους πονάει.
«Είμαστε οι διοργανωτές, και αυτό σημαίνει ότι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κατακτήσουμε το τρόπαιο», λέει επιτακτικά ο προπονητής Φελίπε Σκολάρι, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα την πίεση και το άγχος που νιώθουν οι παίκτες του. Ο Σκολάρι έχει φροντίσει να ζητήσει τη βοήθεια της ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας, καθηγήτριας σε πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, Ρεγκίνας Μπραντάου.
Η Μπραντάου κρατάει στα χέρια της απαντήσεις των παικτών της Εθνικής σε ερωτηματολόγιο που τους έθεσε, πράγμα που την έχει βοηθήσει να σκιαγραφήσει το προφίλ του καθενός. Για παράδειγμα, μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τις αντιδράσεις κάθε παίκτη στην περίπτωση αυτογκόλ, αλλά και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Ετσι τουλάχιστον υποστηρίζει.
Ο Σκολάρι υπολογίζει στο ψυχολογικό σκανάρισμα των παικτών του το οποίο θα τον οδηγήσει στην… εκτύπωση των χαρακτήρων πριν από τις μάχες που έρχονται.
Από την άλλη πλευρά του λόφου καταφθάνουν οι παίκτες και οι φίλοι της Ουρουγουάης, τρομάζοντας με ένα «φάντασμα».
Ο Αλτσίδες Γκίτζια, ο παίκτης που πέτυχε το νικητήριο γκολ της Σελέστε το 1950, έχει δηλώσει: «Καμιά φορά νιώθω λες και είμαι το φάντασμα της Βραζιλίας. Βρίσκομαι πάντα εκεί, ανάμεσα στις αναμνήσεις τους. Εμείς στην Ουρουγουάη ζούμε τη στιγμή».
Η εύθραυστη ψυχολογία των Βραζιλιάνων δεν αντέχει άλλες τέτοιες «στιγμές».
Αποτυχία της Σελεσάο θα σημάνει και το τέλος της διοργάνωσης, κατά πολλούς παρατηρητές, γι’ αυτό οι διοργανωτές μετέρχονται όλων των μεθόδων που θα τους εξασφαλίσουν πορεία δίχως αγκάθια.
Ο Ναπολέων έμεινε στην Ιστορία και για το Βατερλώ του, η Σελεσάο, υπό το βάρος της ψυχολογικής πίεσης, κινδυνεύει να με ένα δεύτερο Βατερλώ της να σβήσει την Ιστορία της.
Google news
