Ολιβερ Χιρσμπίγκελ: «Νταϊάνα, όπως λέμε Μάρλεν Ντίτριχ»

Η προηγούμενη ταινία σας που καταπιάστηκε με ένα υπαρκτό πρόσωπο ήταν «Η πτώση».

Θέλετε να σας πω την αλήθεια; Η προσωπικότητα της Νταϊάνας υπήρξε εξαιρετικά πιο σύνθετη από αυτήν του Χίτλερ – και πιο ενδιαφέρουσα επίσης. Η Νταϊάνα, για μένα, είναι πολύ κοντά σε αυτό που ήταν οι γυναίκες-σταρ στην αρχή του κινηματογράφου. Σαν τη Μάρλεν Ντίτριχ, αν προτιμάτε. Ηταν μια γυναίκα δυναμική, με το θάρρος της γνώμης της, μια γυναίκα που, στο φινάλε, έκανε αυτό που πίστευε και όχι αυτό που έπρεπε.

Πόσο «μελετήσατε» το θέμα σας;

Διάβασα πολλά άρθρα για τη ζωή της πριν πω το «ναι» και βρήκα σ’ αυτήν μια εξαιρετική ιστορία, έτοιμη να αφηγηθεί. Μέσα από αυτήν, όμως, προέκυψε το love story το οποίο τελικά κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Ο έρωτας της πιο γνωστής γυναίκας του πλανήτη (αυτό ήταν τότε) με έναν «απλό άνθρωπο» ήταν κάτι για το οποίο δεν είχα ιδέα. Ενιωσα ότι αυτή ήταν η ταινία που ήθελα να κάνω. Η ζωή της Νταϊάνας ήταν μια έκπληξη για μένα. Ηθελα κάτι απ’ αυτή την έκπληξη να περάσει στη μεγάλη οθόνη.

Από τον Χίτλερ στην Νταϊάνα κι από το εγχώριο γήπεδο στο διεθνές. Πώς αισθάνεστε που δουλεύετε για το Χόλιγουντ; Η εμπειρία σας με την «Εισβολή» δεν σας αποθάρρυνε;

Τα προβλήματα με την «Εισβολή» ίσως να έχουν να κάνουν και με την απειρία μου. Θεώρησα ότι μπορούσα να πάω μια ταινία με τη Νικόλ Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ σε σκοτεινά μονοπάτια, αλλά αυτό τελικά τρόμαξε την παραγωγό εταιρεία. Εγώ ήθελα να μιλήσω για τον φόβο της απουσίας, εκείνοι για… εξωγήινους (σ.σ.: Η Warner Brothers άλλαξε το μοντάζ και προσέθεσε νέες σκηνές στο cut που είχε παραδώσει τότε ο Χιρσμπίγκελ). Και πάλι, όμως, θα σας διορθώσω λίγο. Ολες οι ταινίες μου αποτελούν διεθνείς συμπαραγωγές – κάποιες μιλούν γερμανικά, κάποιες αγγλικά. Οσο διεθνής ήταν η «Νταϊάνα» τόσο ήταν και «Η πτώση»!

Εχετε αγωνία για την αντίδραση του αγγλικού κοινού; (σ.σ.: Η συνέντευξη έγινε πριν από την πρεμιέρα της ταινίας στη Βρετανία)

Εχω, αλλά… υπάρχει το κακό προηγούμενο. Θυμάμαι την αντίδραση του γερμανικού κοινού απέναντι στην «Πτώση». Ξέρετε, σε τέτοιες περιπτώσεις το κοινό μπαίνει στην αίθουσα για να δει αυτά που περιμένει να δει – και όταν δεν τα βλέπει απογοητεύεται. Οι Γερμανοί θεωρούν ότι «ξέρουν» τον Χίτλερ και εξαγριώθηκαν όταν είδαν στην οθόνη πράγματα που δεν φαντάζονταν – τα οποία όμως ήταν αληθινά! Εχω την αίσθηση ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανό να συμβεί και εδώ. Ξέρετε πόσα πράγματα έμειναν απέξω από το σενάριο γι’ αυτόν τον λόγο; Ενα βράδυ η Νταϊάνα επισκέφτηκε τον αγαπημένο της φορώντας μόνο μια γούνα – ήταν γυμνή από μέσα. Διαβάζω το συμβάν και εντυπωσιάζομαι. Λέω, «αυτό πρέπει να μπει στην ταινία!». Αμέσως μετά σκέφτομαι: «Αποκλείεται να το πιστέψουν!».

Πολλά από αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη σήμερα φαντάζουν απίστευτα. Η άνοδος του ναζισμού, για παράδειγμα…

Ξέρετε τι με εντυπωσιάζει περισσότερο; Αυτό το επιχείρημά τους περί «δημοκρατικότητας». Σου λένε, είναι αντιδημοκρατικό να μη μου επιτρέπεις να εκφραστώ, να υπάρχω στο πολιτικό προσκήνιο. Εχουν σερβίρει αυτή την παραποιημένη, αλλοιωμένη, ψεύτικη «εκδοχή» τού τι πιστεύουν αυτοί ότι είναι δημοκρατία, έχουν στήσει προσεκτικά ένα παραμύθι, και βρίσκουν υποστηρικτές όλους εκείνους που άφησαν την οργή τους να μετατραπεί σε ψυχική νόσο. Και φυσικά το μερίδιο ευθύνης της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι τεράστιο…

ΓΙΑ ΤΗ ΝΑΟΜΙ ΓΟΥΟΤΣ
«Εντυπωσιακή δουλειά»
«Οταν είδα τη Ναόμι Γουότς πρώτη φορά ανατρίχιασα – της μοιάζει τόσο πολύ», θυμάται ο Ολιβερ Χιρσμπίγκελ. «Και ξέρετε ποιο είναι το εντυπωσιακό της υπόθεσης; Οτι η Γουότς δεν μοιάζει πραγματικά στην Νταϊάνα. Και δεν είναι το μακιγιάζ. Είναι το πώς δούλεψε τα εκφραστικά της μέσα, το πρόσωπό της, τις κινήσεις της. Πραγματικά έγινε εκείνη η γυναίκα. Νομίζω ότι η ερμηνεία της στο φιλμ δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε».