Δέκα καρέκλες για δέκα ρόλους

Ψηλή, λεπτή, λυγερή, με κίτρινη γραβάτα, ασορτί με τα κίτρινα γυαλιά της. Ετσι εμφανίστηκε χθες το βραδάκι έξω από την αίθουσα εκδηλώσεων του Κολεγίου Ντιρί στην Αγία Παρασκευή Αττικής η καναδή ποιήτρια και ελληνίστρια Αν Κάρσον. Μια εμφάνιση πληθωρική, σε πλήρη αντίστιξη προς την – παροιμιώδη, όπως λέγεται – λακωνικότητά της.

Το λακωνικό του λόγου της αποδείχθηκε όταν την πλησιάσαμε έξω από την αίθουσα σε ένα διάλειμμα από την υπογραφή βιβλίων της («Λίγα λόγια», σε απόδοση Χάρη Βλαβιανού, Εκδ. Πατάκη), με τον μεταφραστή της στο πλευρό της.

«Πώς νιώθετε που έρχεστε με αυτή τη συγκυρία στην Ελλάδα;» ήταν η ερώτηση. «Fine – Καλά», ήταν η μονολεκτική απάντηση. «Πέρα από την αρχαία Ελλάδα, σας αρέσει και η σύγχρονη;», προσπαθήσαμε να την τσιγκλίσουμε λίγο παραπάνω. «Και οι δύο καλές είναι». Και ύστερα από μια παύση: «Πολύ διαφορετικές, αλλά καλές».

Λίγα λεπτά αργότερα αντιμετώπισε το κοινό στην κατάμεστη αίθουσα, όπου είχε στηθεί το «σκηνικό» για την ας το πούμε σκηνοθετημένη παράσταση με κείμενά της από το «Antigonick», με άξονα την αρχαία τραγωδία «Αντιγόνη». «Σκηνικό» που αποτελούνταν ουσιαστικά από δέκα καρέκλες για τους δέκα χαρακτήρες που θα μοιράζονταν τους στίχους της, σε διάλογο.

Το κοινό πάντως είχε σχετικά υψηλό μέσο όρο ηλικίας, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σοφιστικέ και σε μεγάλο μέρος ήταν μέλη από την αμερικανική και την καναδική κοινότητα της Αθήνας, που έσπευσαν να την ακούσουν και να της σφίξουν το χέρι.

Αφού εξομολογήθηκε σε κοντινούς της ανθρώπους ότι σήμερα (Τρίτη) σκοπεύει να επισκεφθεί το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, πήρε θέση μάλλον αφηγήτριας ανάμεσα στο επεισόδιο που επιλέχτηκε να πάρει σάρκα και οστά, από το «Antigonick», στη χθεσινοβραδινή εκδήλωση (φωτογραφία επάνω). Στις δέκα καρέκλες κάθησαν η Αντιγόνη, ο Κρέων, ο φρουρός, ο Τειρεσίας… Δέκα ρόλοι που ζωντάνεψαν τη σκηνή στην οποία ο Κρέων βάζει τον φρουρό να μάθει ποιος έθαψε τη σορό του Πολυνείκη και εκείνος φέρνει την Αντιγόνη ενώπιόν του.

Η παρουσίαση είχε κάτι το διαφορετικό: οι ανδρικοί ρόλοι ακούστηκαν από γυναίκες και οι γυναικείοι από άνδρες! Γιατί; Οπως εκτιμούσε λίγο μετά ο μεταφραστής της Κάρσον στα ελληνικά, ποιητής Χάρης Βλαβιανός, «μάλλον αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μια φεμινιστική χροιά σε αυτό το έργο. Οτι την εξουσία μπορούν να την έχουν και οι γυναίκες, όχι μόνον οι άνδρες».