ΝΑ ΣΥΜΒΙΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μία από τις διαχρονικές ελληνικές κακοδαιμονίες είναι η γενικευμένη πεποίθηση ότι τα κοινωνικά ζητήματα μπορούν να επιλύονται με όρους πλειοψηφίας και μειοψηφίας: οι πολλοί έχουν δίκιο, οι λίγοι έχουν άδικο. 

Με τον τρόπο αυτόν εξακολουθούν να βλέπουν πολλοί και το αίτημα της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Το επιχείρημα είναι απλό: εφόσον η πλειοψηφία ενοχλείται από τέτοιου είδους σχέσεις, δεν είναι νοητή η εξίσωση με τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Ομως τέτοια ζητήματα δεν λύνονται με όρους πλειοψηφίας και μειοψηφίας. Πρέπει να ρυθμίζονται στη βάση της ισοτιμίας, ώστε να διασφαλίζεται ότι όλοι οι πολίτες έχουν την ίδια αντιμετώπιση από τον νόμο. 

Αυτό ακριβώς – και τίποτε περισσότερο – αφορά το σύμφωνο συμβίωσης: έχει να κάνει, για παράδειγμα, με τα ασφαλιστικά και κληρονομικά δικαιώματα δύο ανθρώπων οι οποίοι έχουν αποφασίσει να συνδέσουν τη μοίρα τους. 

Η πρόσφατη καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα έπρεπε να λειτουργήσει ως καμπανάκι για την πολιτική ηγεσία: δεν νοείται να κινδυνεύει η Ελλάδα με συνεχή πρόστιμα επειδή αρνείται να εναρμονιστεί με την ευρωπαϊκή πρακτική σε ένα κοινωνικό ζήτημα. 

Είναι προφανές ότι η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια πρέπει να προχωρήσει. Είναι όμως εξίσου προφανές ότι δεν επιτρέπεται το ζήτημα αυτό να μεταβληθεί σε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης: προέχει η νηφάλια ενημέρωση των πολιτών για να ξεπεραστούν στερεότυπα και προκαταλήψεις που δεν έχουν σχέση με την ουσία του θέματος. 

Ας το αντιληφθούμε: η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Οι πάντες έχουν τα ίδια δικαιώματα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Ας μη συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια στην κοινωνική πραγματικότητα. Ας μη συνεχίσουμε να την κρύβουμε κάτω από το χαλί. Ας την αποδεχθούμε, για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε.