Oταν όλα γυρίζουν ανάποδα

Τελικά είναι τόσο εύλογο το ακατανόητο; Τελικά πόσο σύντομα το ονειρικό στοιχείο γίνεται «ονειρώδες»; Με αυτή την ομάδα όλα είναι πιθανά! Ακόμα και τον «χρυσό κορμό» να υψώσει, πλέον δεν θα εκπλαγούμε…

Η Εθνική του Σάντος θα ταξιδέψει στη Βραζιλία για τη θερινή σύναξη του G32 του ποδοσφαίρου, όσο κι αν έδειχνε το αντίθετο στη μεγαλύτερη διάρκεια του προκριματικού μαραθωνίου. Κι αν κάποιοι (ανάμεσά τους και ο υπογράφων) δεν μπορούσαμε να συλλάβουμε την ενέργεια αυτής της ομάδας και να την αποκρυπτογραφήσουμε, μόνος αίτιος ήταν η λογική. Η αμφιβολία και η αρνητική κριτική ήταν ένα επικάθισμα στα τοιχώματα της σκέψης μετά την αγωνιστική καθίζηση των διεθνών ποδοσφαιριστών. Φτωχά σκορ, ελλειμματική φαντασία, απροσδιόριστος κάματος, συγκριτικά τεστ με το πάθος και την ενεργητικότητα των αντιπάλων οδηγούσαν σε μια πρώτη διάγνωση: αυτή η Εθνική δεν μπορεί να πάει σε Μουντιάλ και αν, ελέω τύχης, πάρει το εισιτήριο, θα είναι ο γελωτοποιός της διοργάνωσης. Η ελληνική ομάδα έδειχνε να πάσχει από αυτοάνοσο νόσημα με κύριο σύμπτωμα την πολλαπλή συγκέντρωση άλφα (α) στερητικών στα επίθετα που χαρακτήριζαν την κλινική της εικόνα: αδιαφορία, αδράνεια, ανευθυνότητα, αναισθησία, αμεριμνησία, απάθεια, αταραξία, απουσία…

Και όμως τα μπαράζ ανέτρεψαν άρδην την όλη κατάσταση. Η ομαδική ακύρωση των βασικών ιδιοτήτων που μας είχε συνηθίσει να παρουσιάζει η ομάδα του Σάντος ήταν συντριπτική.

Η Ελλάδα που μονομάχησε δις με τη Ρουμανία ήταν ομάδα, ομάδα που έδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι στο γονίδιό μας: στα δύσκολα δείχνουμε τον υπέρτατο εαυτό μας, αυτόν που κοιμάται στα εύκολα και αδιαφορεί στα καθημερινά. Τι να μας πει η αναμέτρηση με τους Βοσνίους; Είχαμε χρόνο για να πιεστούμε. Τι να μας πει το Λίχτενσταϊν, η Λετονία, η Σλοβακία; Με ένα γκολ τους τελειώναμε, με μια μέτρια έως κακή απόδοση τους αποδομούσαμε… Σαν ήρθε όμως η ώρα τού «μη περαιτέρω» καθήσαμε την πραγματικότητα στο σκαμνί και καταδικάσαμε όλες τις… ανομίες του παρελθόντος.

Και το βράδυ της Τρίτης παρακολουθήσαμε εικόνες Μουντιάλ! Από τη μια η ελληνική ομάδα, σε άλλο κανάλι η κορυφαία μονομαχία των μπαράζ: Ρονάλντο εναντίον Ιμπραΐμοβιτς, πιο κάτω η Γαλλική Επανάσταση και παράλληλα η απεγνωσμένες προσπάθειες των βίκινγκς Ισλανδών να κατακτήσουν τον ανεκπλήρωτο πόθο τους που δυστυχώς ακατάκτητος παρέμεινε. Στο έβγα του φθινοπώρου είχαμε το μπάσιμο του καλοκαιριού. Χαμόγελα, επιτέλους, σε ελληνικά χείλη, χαμόγελο, επιτέλους, στα χείλη του Ρονάλντο, όταν όλοι στη Σουηδία εύχονταν να δουν το κλάμα του, χαμόγελο για το θέαμα, χαμόγελο και για τα μηνύματα: το Μουντιάλ της Βραζιλίας θα είναι ξεχωριστό!

Από τίποτα μεγάλο δεν λείπει η Χίμαιρα και δεν θα ήταν παράδοξο να περιμένουμε το καλύτερο και στη Βραζιλία από αυτή την ομάδα που μας έκανε να πανηγυρίσουμε. Εχουμε πάρει το μάθημά μας πια και το έχουμε εμπεδώσει: εκεί που πάει να σκύψει… να τη πετιέται από ‘ξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει.

Ολα τούτα λοιπόν μαζί, χρυσωμένα με τη δύναμη της νιότης και του πάθους, δεν θα δυσκολευθούν να ευδοκιμήσουν στα πολύβουα και δύσβατα γήπεδα της χώρας του Πελέ. Η Ελλάδα μπορεί να κατορθώσει το ακατόρθωτο, έτσι μας έχει μάθει, από το να αποκλείσει τη Βραζιλία μέχρι το να αποκλειστεί από το Ιράν. Ομως αυτά σήμερα δεν έχουν κανένα νόημα, σήμερα μπορούμε να ονειρευόμαστε, όταν άλλοι ετοιμάζουν τις αποσκευές τους για το μοναστήρι…