Επιλεκτικός εκφασισμός

Ο Μεταξάς, όπως ειπώθηκε στο συνέδριο, υιοθετεί ένα πείραμα εκφασισμού της κοινωνίας αλλά επιλεκτικά. Οπως επιλεκτικά ήταν και τα πρότυπα που υιοθετούσε. Δεν αντέγραψε πλήρως ένα μοντέλο και είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ οι Γερμανοί τον παρουσιάζουν ως ιδεολογικά συγγενή τους, παρότι αυτόνομο, το κόμμα του των Ελευθεροφρόνων τάσσεται υπέρ των Αγγλογάλλων ήδη από το πρώτο του πρόγραμμα, το 1922. Στην εποχή του ο Μποδοσάκης πουλούσε όπλα στους δημοκρατικούς Ισπανούς, παρά το εμπάργκο, ενώ σε χάρτη των Δημοκρατικών κατά τον ισπανικό εμφύλιο η Ελλάδα παρουσιάζεται ως γκρίζα ζώνη σχετικά με τη στάση της. «Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κράμα εθνικισμού, συντηρητισμού και φασισμού», λέει ο Νίκος Βαφέας. «Το παρεμβατικό οικονομικό μοντέλο που υιοθετήθηκε τότε πήγαινε υποχρεωτικά μαζί με τον αυταρχισμό για δύο λόγους: και γιατί οι κοινωνικές γνώσεις της εποχής ήταν μικρότερες από τις σημερινές αλλά και γιατί υπήρχε φόβος και απαξία των ελίτ για τις κατώτερες τάξεις».