Οι άλλες ταινίες

Κράτα μικρό καλάθι

«Ο συνήγορος». Ενας δικηγόρος αποφασίζει να εισχωρήσει στο κόσμο των ναρκωτικών, όπου το (πολύ) χρήμα είναι βέβαιο, όσο βέβαιος είναι και ο (άμεσος) κίνδυνος. Στ’ αλήθεια, δυσκολεύεται κανείς να μιλήσει για το νέο πόνημα του Ρίντλεϊ Σκοτ. Αφενός, γιατί πλήθος γνωστών και μη εξαιρετέων (Μάικλ Φασμπέντερ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Μπραντ Πιτ, Πενέλοπε Κρουθ, Κάμερον Ντίαζ) κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Αφετέρου, γιατί ο ίδιος ο Σκοτ επιθυμούσε καιρό να μεταφέρει στην οθόνη το βιβλίο του (βραβευμένου με Πούλιτζερ) Κόρμακ ΜακΚάρθι. Μόνο που ο τελευταίος υπογράφει εδώ και το σενάριο – κίνηση καταστροφική! Γιατί κάθε ατάκα σκάει με έναν λογοτεχνίζοντα στόμφο, που ισοπεδώνει κάθε ρεαλισμό. Και το φιλμ προσπαθεί να καλύψει τα στραβά με ένα ακραίο στυλιζάρισμα, που κάνει τον αμοραλισμό του μύθου να μοιάζει κάλπικος και άδειος. Φυσικά και υπάρχουν εντυπωσιακές στιγμές εδώ – δεν μιλάμε δα και για κανέναν πρωτόπειρο κινηματογραφιστή. Η απογοήτευση όμως είναι τέτοια που βγαίνεις από την αίθουσα λιγότερο στενοχωρημένος με τη μοίρα των ηρώων, και περισσότερο γι’ αυτή του Ρίντλεϊ Σκοτ.

Βαθμοί: 5

Αντί σινεμά, video-game

«Thor: ο σκοτεινός κόσμος». Το πόσο ωραία είχα περάσει με την πρώτη ταινία, δεν περιγράφεται. Οχι, δηλαδή, πως επρόκειτο για κάποιο κόμικς αριστούργημα, αλλά το σαιξπηρικό ύφος του Κένεθ Μπράνα «έδενε» έξοχα με όλες εκείνες τις κιτς αμυχές του πρωτότυπου, που μόνο έτσι θα μπορούσαν να περάσουν αυτούσιες στη μεγάλη οθόνη δίχως να στραπατσαριστούν στη μεταφορά. Οχι τυχαία, το φιλμ πλησίασε το μισό δισεκατομμύριο δολάρια σε εισπράξεις. Αυτό εδώ το σίκουελ είναι σίγουρα πιο «εντυπωσιακό» αλλά, να σας πω την αλήθεια, κάποια στιγμή βαρέθηκα τις απανωτές εκρήξεις και τις διαστημικές αναμετρήσεις. Βαρέθηκα βασικά να χαζεύω ψηφιακά εφέ – την προσπάθεια, δηλαδή, ενός ανθρώπου μπροστά από ένα πληκτρολόγιο να «κατασκευάσει» μια ταινία. Χίλιες φορές τα ψευδοϊστορικά ιταλικά έπη των ’60s. Τουλάχιστον εκεί ήξερες πως είχες μια κινηματογραφική μαστοριά να εκτιμήσεις.

Βαθμοί: 4

Ελλάς – Ιταλία – Ρεμπέτικη συμμαχία

«Indebito». Από την Ιταλία στη Θεσσαλονίκη κι από κει στην Αθήνα, ένας ιταλός κινηματογραφιστής και ένας ομοεθνής μουσικός ερευνητής αναζητούν τις ρίζες του ελληνικού ρεμπέτικου. Πώς σας ακούγεται; Παράξενο; Μα οι παραδοσιακές μουσικές μας συγγενεύουν τόσο πολύ – μια βόλτα στη Καλαβρία θα σας πείσει. Ετσι, και αυτή η έρευνα απέφερε καρπούς. Ενώ η ιταλοελληνική παροικία που σχηματίστηκε πάλεψε να αφουγκραστεί το εκλογικό κλίμα των ημερών (κάλπη της 17ης Ιουνίου) και να ψάξει τους εραστές και το κοινό του ρεμπέτικου στο σήμερα. Αξίζει.

Βαθμοί: 6