e-mail

«Σιγά που θες και να πληρώνεσαι»

Αγαπητή Φοίβη,

Είναι φυσικό και προβλέπεται από την ισχύουσα νομοθεσία οι  εργοδότες – εκτός του ότι πρέπει να φροντίζουν για  την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων κατά τις ώρες εργασίας – να έχουν ηθική και νομική υποχρέωση να τους αμείβουν. Η δε καταβολή της αμοιβής δεν είναι υπόθεση που εξαρτάται από τη διάθεση και τις ορέξεις τους, να πληρώνουν δηλαδή τους εργάτες όποτε θέλουν και όσο θέλουν, αλλά αυτονόητη υποχρέωσή τους που υπαγορεύεται από τους νόμους του κράτους.

Παρ’ όλα αυτά, σήμερα που υποτίθεται είμαστε χώρα ευνομούμενη και ευρωπαϊκή, η συμπεριφορά αυθαιρεσίας και ασυδοσίας κάποιων μικρών και μεγάλων εργοδοτών μάς γυρίζει σε εργασιακό καθεστώς του προπερασμένου αιώνα, για να μην πούμε του Μεσαίωνα! Ετσι, έχουμε εργαζομένους απλήρωτους επί μήνες!!

Και καλά, οι εργοδότες κάνουν τη δουλειά τους στερώντας χωρίς ηθικό φραγμό από τους εργαζομένους το μεροκάματο για τις καθημερινές τους ανάγκες για να ικανοποιήσουν την απληστία τους και την αχορτασιά τους. Οι αρμόδιοι υπουργοί, που έχουν υποχρέωση να υπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα, είναι τόσο ανίκανοι για να εφαρμόζουν τη νομοθεσία; Κι έχουν το θράσος να  εμφανίζονται στα κανάλια με αυταρέσκεια και ναρκισσισμό, να αερολογούν και να κατηγορούν τους απεργούς ναυτεργάτες (για παράδειγμα) ότι «ζημιώνουν την ελληνική οικονομία σε κρίσιμη τουριστική περίοδο», και οι άνθρωποι να διεκδικούν δεδουλευμένα μηνών!!

Σε ποια άραγε χώρα και σε ποια εποχή ζούνε οι ανεύθυνοι και αχρείοι λαομπαίχτες;

Φαλαγκάρας Σταύρος,
εκπαιδευτικός

Αγαπητέ Σταύρο,

Σε αυτήν τη χώρα και σε αυτήν την εποχή ζουν, απλώς η εποχή δεν είναι αυτή που ήταν μέχρι λίγα χρόνια πριν. Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα το σήμερα είναι χειρότερο από χθες. Και, υποψιάζομαι, καλύτερο από το αύριο, διότι ακόμη και αν υπερβούμε την κρίση δύσκολα θα ξεπεράσουμε το «μνημονιακό σύνδρομο», αντίστοιχο θεωρώ του «κατοχικού συνδρόμου». Φίλη μου και συνομήλική μου, όταν η πτυχιούχος (και αριστούχος) 23χρονη κόρη της τής είπε ότι στη δουλειά που την «προσέλαβαν» δεν της ξεκαθάρισαν το αν, πόσο και πώς θα πληρώνεται, αμόλησε την ατάκα προφανώς για να μην αποκαρδιώσει τη μικρή στην πρώτη της επαγγελματική προσπάθεια: «Σιγά που θες και να πληρώνεσαι! Ευτυχώς εγώ και ο πατέρας σου έχουμε ακόμη τη δουλειά μας». Θέλω να πω ότι υπόκωφα και με έναν τοξικό τρόπο καλλιεργείται η ιδέα ότι το παν είναι να έχουμε δουλίτσα. Οι όροι της πληρωμής είναι διαπραγματεύσιμοι… Ακρως επικίνδυνο διότι μετατρέπει την οικονομική κρίση σε υπαρξιακή.

Πέφτουν οι νότες σαν το χαλάζι

Αγαπητή Φοίβη,

Δεν είναι του τύπου μου να στέλνω μέιλ σε εφημερίδες αλλά αυτήν τη φορά ψάχνω απελπισμένα και αναποτελεσματικά να βρω κάποιον στο σινάφι μου που να συμφωνεί μαζί μου, έχω την εντύπωση ότι εμείς οι δύο θα τα βρούμε. Η μουσική είναι μέρος της δουλειάς μου και πολύ συχνά μιλάω με φίλους και συναδέλφους, διαβάζω και σχόλια από μουσικούς συντάκτες στον έντυπο ή ηλεκτρονικό Τύπο για τραγουδιστές και τραγουδίστριες. Παλιούς, νέους, του έντεχνου, του λαϊκού, του άλλα αντ’ άλλων… Ακούω λοιπόν συχνά σχόλια του τύπου: «Εντάξει, αυτός (ή αυτή) μπορεί να μην έχει και την καλύτερη φωνή αλλά είναι ψυχωμένος, βρε παιδί μου, είναι εκφραστικός…». Ή το άλλο: «Αμα ο τραγουδιστής έχει πάθος, δεν με νοιάζει αν του φύγει και καμιά νότα».

Συγγνώμη Φοίβη μου, αλλά εμένα με νοιάζει! Να του θυμίσω λοιπόν ότι το τραγούδι είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και πέραν του ταλέντου (ό,τι και αν σημαίνει αυτό), απαιτεί όπως έλεγε και ένας παλιός «χιλιάδες χιλιόμετρα». Καθημερινή προπόνηση, ασκήσεις με τη φωνή, χιλιάδες ώρες ακρόασης. Οχι, για να μην παρεξηγηθώ, το τραγούδι δεν είναι μόνο τεχνική υπόθεση. Χρειάζεται όντως και ψυχή αλλά θα πρέπει απαραίτητα οι νότες να είναι στρογγυλές, η έκταση και το βάθος της φωνής να είναι επαρκή, το μέταλλο, η χροιά και η έκφραση να συγκινούν. Θυμηθείτε τον Αγγελόπουλο και τη Μοσχολιού και συγκρίνετέ τους με τη Μελίνα Κανά και τη Ματούλα. Γιατί, επειδή δεν μου αρέσει να κρύβω λόγια, γι’ αυτές έγινε η κουβέντα…

Λευτέρης Καρνάγιος  

Αγαπητέ Λευτέρη,

Οχι απλώς θα συμφωνήσω μαζί σου αλλά θα ανακράξω και «Πες τα Χρυσόστομε». Γιατί κι εγώ, ανάλογες διαφωνίες έχω με τους δικούς μου. Το πρόβλημα με τους έλληνες τραγουδιστές, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι ότι αντιλαμβάνονται αυτό που κάνουν ως καριέρα και όχι ως δουλειά. Και στο κάτω κάτω αν η κυρία Μελίνα και η κυρία Ματούλα είναι ψυχωμένες, μήπως να πάνε να καταταγούν στην Ελληνική Ομάδα Διάσωσης;