Η γλώσσα, το κλίμα, το DNA…

«Κατά τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. η πρώτη καταγραφή της ελληνικής γλώσσας συνέπεσε και με μια φάση ραγδαίας εξάπλωσής της. Με όχημα την ακμή (ίσως και τις πολεμικές επιχειρήσεις) των μυκηναϊκών ανακτορικών κρατών κατά το δεύτερο ήμισυ της χιλιετίας, η ελληνική γλώσσα εδραίωσε την παρουσία της σε Κυκλάδες, Ανατολικό Αιγαίο και Κρήτη. Στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ. η γεωγραφική της σφαίρα επεκτείνεται στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας και στην Κύπρο. Στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ. οι έλληνες εξαπλώνονται στη Μεσόγειο και εδώ απαντάμε την πρώτη αλφαβητική καταγραφή της Ελληνικής Γλώσσας. Αυτή απαντά για πρώτη φορά κατά το δεύτερο ήμισυ του 8ου αιώνα π.Χ. στις επιγραφές της οινοχόης του Διπύλου και του σκύφου της Ισκιας (του “Νέστορος ποτηρίου”). Από αυτή την περίοδο, χιλιάδες χρόνια μετά την προϊστορική “πρώτη αρχή” του, αρχίζει η ιστορική πορεία του ελληνικού κόσμου, η οποία συνεχίζεται ώς σήμερα», σημειώνει ο καθηγητής Προϊστορικής Αρχαιολογίας στη Χαϊλδεβέργη Θεόδωρος Γιαννόπουλος στη μελέτη του «Πόθεν και πότε οι Ελληνες».

Kατά την παρουσίαση της μελέτης, στην κουβέντα μπήκε ακόμη και η επίδραση του κλίματος στην ανάπτυξη του πολιτισμού. «Η τόσο ευθύγραμμη σύνδεση κλίματος – χαρακτήρα, δεν είναι ορθή. Δεν υπήρχε πριν την κλασική εποχή ας πούμε το ίδιο κλίμα; Γιατί δεν αναπτύχθηκε το ίδιο ο πολιτισμός τότε;», ρώτησε ρητορικά ο Βαγγέλης Πανταζής, διδάκτωρ Προϊστορικής Ιστορίας. «Το κλίμα είναι μια αποφασιστική παράμετρος. Δεν θα βρούμε ηγεμόνες ή κατασκευές όπως οι ναοί στην Αίγυπτο, αφού όλα εδώ έγιναν με μέτρο το άτομο, λόγω και της βιοποικιλότητας», συμπλήρωσε ο Θόδωρος Γιαννόπουλος.

Και η υπόθεση του DNA; «Ο τρόπος λειτουργίας μέσα στο ευρύτερο περιβάλλον παίζει ρόλο. Αλλά επειδή έχουμε διαβατήριο ελληνικό δεν έχουμε την ίδια νοημοσύνη ούτε υπάρχει γονιδιακή κληροδότηση», ήταν η επωδός της συζήτησης.