Γραμμή SOS Αθήνα – Τακλομπάν

Αγωνιούν για την τύχη των συγγενών τους, των γνωστών και των φίλων τους πίσω στην πατρίδα. Προσπαθούν να σιγουρευτούν ότι οι δικοί τους άνθρωποι είναι καλά, τα σπίτια τους όρθια. Η πολυπληθής κοινότητα φιλιππινέζων μεταναστών στην Ελλάδα ανασκουμπώθηκε μετά το αρχικό σοκ από τις φοβερές εικόνες των νεκρών και της καταστροφής που άφησε πίσω του ο τυφώνας Χαϊγιάν. Από την πρώτη στιγμή πήρε την πρωτοβουλία να συνδράμει όσο μπορεί τους δοκιμαζόμενους συμπατριώτες της. Ηδη από το πρωί της περασμένης Κυριακής τα μέλη της οργανωμένης κοινότητας Κασάπι Ελλάς (Kasapi Hellas), Ενωσης Φιλιππινέζων Μεταναστών στην Ελλάδα, ενημερώνονταν για την καταστροφή. Με τηλέφωνα, SMS και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Διαδικτύου καλούσαν σε συνάντηση ώστε να μάθουν για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους. Να συζητήσουν και τι θα μπορούσαν να κάνουν εμπράκτως από εδώ, για να τείνουν χείρα βοηθείας, έστω από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στους πληγέντες από τον τυφώνα Χαϊγιάν. Περιμένουν ειδικά απ’ όσους προέρχονται από τις πληγείσες περιοχές ή έχουν συγγενικά πρόσωπα εκεί, αλλά και από Ελληνες, να συνδράμουν. «Κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Ωρα να βοηθήσει ο ένας τον άλλον και να αναλάβουμε κοινές δράσεις!», προτρέπουν αυτές τις ημέρες διαδικτυακά οι επικεφαλής της πρωτοβουλίας, που απευθύνουν και δημόσια έκκληση, δίνοντας το σύνθημα «1 ευρώ από την καρδιά σας!» για τη συγκέντρωση χρημάτων.

ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟ FACEBOOK. «Μπροστά στο μέγεθος μιας τέτοιας τραγωδίας, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, εκστρατεία για την οικονομική ενίσχυση των οικογενειών των θυμάτων. Οπως κάναμε και σε προηγούμενες περιπτώσεις στην πατρίδα μας, π.χ. στην Bicol μετά τις εκρήξεις του ηφαιστείου Mayon, και τώρα απευθύνουμε έκκληση σ’ όλους τους ανθρώπους με καλή θέληση. Εμείς στην Κασάπι σάς διαβεβαιώνουμε ότι καθένα ευρώ σας θα σταλεί στους επιζώντες αυτής της φοβερής καταστροφής», έσπευσε να γράψει στο προφίλ της κοινότητας στο facebook ο 70χρονος πρόεδρός της, Τζο Βαλέντσια.

«Από την περασμένη Τρίτη ανοίξαμε λογαριασμό (ALPHA BANK / IBAN GR 5801401670167002310025348) για όποιον ενδιαφέρεται να συμβάλει. Στο τέλος εμείς θα διαθέσουμε τα χρήματα αυτά στους συμπατριώτες μας μέσω ΜΚΟ που έχει αναλάβει τέτοιο ρόλο. Δεν μπορούμε, λόγω απόστασης, να τους στείλουμε τρόφιμα ή άλλα είδη πρώτης ανάγκης», εξήγησε και στα «ΝΕΑ» ο κ. Βαλέντσια. Μόλις την περασμένη Πέμπτη ήταν που κατάφερε να πιάσει γραμμή, να βρει στο τηλέφωνο τον ανιψιό του, δήμαρχο στο νησί Τομπόσο. «Μου περιέγραψε την έκταση και τα αποτελέσματα αυτής της θεομηνίας. Μου μίλησε ώς και για πτώματα πάνω στα δέντρα, για αναποδογυρισμένα πλοία! Δεν περίμεναν τόσο δυνατό τον άνεμο – τυφώνα, να φτάνει τα 300 χιλιόμετρα την ώρα! Το νερό της θάλασσας έπνιξε πολύ κόσμο. Παρέσυρε τα πάντα, σπίτια και ό,τι άλλο βρήκε στο πέρασμά του», ανέφερε ο πρόεδρος των φιλιππινέζων μεταναστών στην Ελλάδα, μόνιμος κάτοικός της από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, εκδότης της κοινοτικής εφημερίδας «Taliba».

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ. «Τρομάξαμε, στεναχωρηθήκαμε, βάλαμε τα κλάματα με όσα βλέπαμε στην τηλεόραση, όταν καταλάβαμε ότι αυτός ήταν ο πιο μεγάλος τυφώνας που χτύπησε ποτέ τη χώρα μας, ότι άφηνε πίσω του χιλιάδες νεκρούς και άστεγους. Φανταστείτε ότι μόνο φέτος είχαμε εκεί περισσότερους από 20 τυφώνες, αλλά όχι σαν κι αυτόν. Εως και εμείς, στην μικρή πόλη -γενέτειρά μου 3 ώρες μακριά από το Τακλομπάν που ισοπεδώθηκε, είχαμε 7 νεκρούς!», είπε στα «ΝΕΑ» η 69χρονη Μπελίντα Ρομέρο, 33 χρόνια στην Ελλάδα, με καταγωγή από την επαρχία Λέιτε. Μόλις προχθές πήρε τα πρώτα καλά νέα, να ανακουφιστεί. «Ευτυχώς, μπόρεσα επιτέλους να επικοινωνήσω με τον αδερφό μου, αλλά και με τον ανιψιό μου, και να μάθω ότι, δόξα τω Θεώ, και η οικογένειά μου, τα παιδιά μου εκεί και το πατρικό σπίτι μου είναι εντάξει. Μου ερχόταν να σκάσω μέχρι να σιγουρευτώ, με τέτοιες εικόνες καταστροφής, σαν σε ταινία του σινεμά, που αντίκριζα», είπε η κ. Ρομέρο. Και συμπλήρωσε αυθόρμητα: «Εμείς οι Φιλιππινέζοι δεν το βάζουμε ποτέ κάτω. Ούτε τώρα θα τα παρατήσουμε ως λαός, θα τα ξαναφτιάξουν όλα εκεί οι ντόπιοι. Περάσαμε πολλά στη ζωή μας, είμαστε μαθημένοι πια στις δυσκολίες, οπότε θα το ξεπεράσουμε και τώρα όλο αυτό. Δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Βοηθάμε όλοι μαζί, όπου και όπως χρειαστεί».