Η «παγκόσμια ημέρα» ως άλλοθι

Οσο μεγαλύτερες και πιο αποδεκτές διαστάσεις αποκτάει ένα γεγονός, τόσο λιγότερο προετοιμασμένοι είμαστε προκειμένου να συζητήσουμε την ορθότητά του. Πολύ περισσότερο όταν οι διαστάσεις είναι παγκόσμιες. Απαξ και οι πολλοί έχουν πειστεί ότι κάτι είναι σωστό αλλά και σπουδαίο θα το ακολουθήσουν ανερώτηγα. Τους Εβραίους όμως στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στους φούρνους δεν τους έστειλε ο Χίτλερ. Τους έστειλαν οι μικρονοικοκυραίοι και οι μικροαστοί που πιστέψανε ότι ο Χίτλερ έχει δίκιο.

Η ανθρωπότητα έχει πληρώσει πολύ ακριβά την εθελούσια παραχώρηση στο status quo που δημιουργεί η βεβαιότητα ότι αφού είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν σε κάτι, αυτό το κάτι είναι και το απολύτως σωστό. Ετσι ακριβώς δημιουργήθηκε το φαινόμενο της «παγκόσμιας ημέρας», που εξελίχθηκε σε ένα τρομερό άλλοθι ώστε να μπορεί να καθεύδει κανείς όλες τις ημέρες του χρόνου και να αφυπνίζεται – εκ των πραγμάτων εντελώς επιδερμικά – μόνο την ημέρα που έχει οριστεί για να «τιμηθεί» ο πατέρας ή η μητέρα, να ξορκιστεί το AIDS ή να εκθειαστεί η ομοφυλόφιλη επιθυμία.

Ετσι, λοιπόν, είχαμε την προπερασμένη Κυριακή την Παγκόσμια Ημέρα Θηλασμού. Ενα πλήθος από νέες γυναίκες κατέκλυσαν την Πλατεία Συντάγματος και δεν τους έφτανε ότι εξέθεσαν, με το πρόσχημα του θηλασμού, το στήθος τους σε κοινή θέα – με γεια τους με χαρά τους -, ήθελαν να διακοσμήσουν την κίνησή τους αυτήν και με τα λόγια. Οταν όμως κάνεις κάτι που κατά βάθος δεν το πιστεύεις, αλλά το κάνεις για να είσαι «in», εκστομίζεις συνήθως αρλούμπες. Το τι αρλούμπες ειπώθηκαν στο Σύνταγμα δεν περιγράφεται.

«Θέλουμε να αντισταθούμε στην κουλτούρα του μπιμπερό», είπε στην τηλεόραση μια νεαρή που βύζαινε το μωρό της. Προσέξτε έναν σατανικό συνδυασμό λέξεων που κατορθώνει, παρά την ανοησία της, να γίνεται ακαταμάχητη η απόφασή της να θηλάσει δημόσια το μωρό της. Ποιος θα τολμήσει να αμφισβητήσει κάτι όταν χρησιμοποιούνται οι λέξεις «αντίσταση» και «κουλτούρα»; Αλλά και τι ξεπεσμός, όταν για κάτι τόσο απλό, ανθρώπινο και καθημερινό όσο ο θηλασμός, σου χρειάζονται, χωρίς κανείς να αμφισβητεί την αξία του, δύο λέξεις που θα χρησιμοποιούνταν ταιριαστά σε περιπτώσεις όπως του Τσε Γκεβάρα, του Αλέξανδρου Παναγούλη, του Σαίξπηρ και του Τόμας Μαν.

Είμαστε για κλάματα, έστω και αν συμβαίνει κάτι που μπορεί να το υποψιάζεται κανείς: ότι άνδρες και γυναίκες μόλις δούνε μπροστά τους τις κάμερες της τηλεόρασης, τα χάνουν και στην αμηχανία τους μην τυχόν και δεν ακουστούν πρωτότυποι λένε του κόσμου τις ανοησίες. Διαφορετικά πώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι ο σύζυγος μιας κοπέλας που συμμετείχε στον δημόσιο θηλασμό αποφάνθηκε ότι ήρθε στο ραβαΐσι αυτό για να υποστηρίξει ψυχολογικά τη σύζυγό του. Οσο λίγο μυαλό κι αν έχεις, δεν μπορεί να μη σκεφτείς ότι το παιδί σου μεγαλώνοντας θα πέσει τουλάχιστον στα ναρκωτικά αν τύχει να πληροφορηθεί ότι η μητέρα του, για την πανέμορφη και εντελώς αυθόρμητη κίνηση να το θηλάσει, χρειάστηκε ψυχολογική υποστήριξη. Τόσο φυσικά μάλιστα όσο αφύσικος θεωρείται ο θηλασμός, ώστε να χρειάζεται η μητέρα ψυχολογική υποστήριξη προκειμένου να τον επιχειρήσει.

Δεν απορρίπτεις ατιμώρητα τους αιώνες που έχουν προηγηθεί με τον θηλασμό ως κάτι εντελώς φυσιολογικό και ιερό ταυτόχρονα, αφού με αυτόν συμβολοποιείται κατά τρόπο συγκλονιστικό η έννοια της συνέχειας. Οταν τους απορρίπτεις χάριν ενός σκέρτσου σου μπροστά στην τηλεόραση, η ζωή θα σε τιμωρήσει για την προσβολή που της κάνεις.