e-mail

Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί

Αγαπητή Φοίβη,

Κάποιος Μπέης, σύμφωνα μ’ έναν μύθο, έστειλε σε πόλεις και χωριά τους ανθρώπους του να μαζέψουν φόρους. Σαν επέστρεψαν, τους ρώτησε.
ΜΠΕΗΣ: Τι είπανε οι κάτοικοι;
ΥΠΑΛ.: Στεναχωρήθηκαν πολύ, Μπέη μου… Πεινάνε οι άνθρωποι…
Ο Μπέης σήκωσε αδιάφορα τους ώμους και μετά μερικούς μήνες τους ξανάστειλε, έχοντας σκαρφιστεί καινούργιους φόρους. Σαν γυρίσανε, τους ρώτησε πάλι.
ΜΠΕΗΣ: Πώς αντιδράσανε αυτήν τη φορά;
ΥΠΑΛ.: Με αγανάκτηση άρχοντά μου.
ΜΠΕΗΣ: Θα τους περάσει!
Οταν οι άνθρωποί του επέστρεψαν απ’ το τρίτο φορομπηχτικό τους ταξίδι, ο Μπέης τούς είδε προβληματισμένους και τον έπιασε η περιέργεια.
ΜΠΕΗΣ: Τι κάνανε μπρε αυτήν τη φορά οι κάτοικοι; Ξεσηκωθήκανε;
ΥΠΑΛ.: Οχι, Μπέη μου, γελάσανε. Πόλεις και χωριά σείστηκαν απ’ τα γέλια τους. Πέσανε τα μούτρα μας…
ΜΠΕΗΣ: Αυτό είναι πολύ κακό. Μην ξαναπάτε.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη κι εδώ, Φοίβη μου. Με τους φόρους στις στάνες, στα κοτέτσια και σε ό,τι άλλο ξέμπαρκο βάλει ο νους του ανθρώπου. Γελάσαμε κι εμείς. Κι ακόμα γελάμε. Γενναιόδωρη η Απόγνωση, παραμέρισε ιπποτικά τούτες τις ημέρες, για να δώσει τη θέση της στο γέλιο το λυτρωτικό… Μαζί γελάμε κι απ’ τα γέλια δακρύζουμε… Δίπλα με την απόγνωση ξεκαρδιζόμαστε τούτες τις ημέρες.
Να ‘ναι καλά οι «ειδικοί» που παίρνουν τέτοια μέτρα… Ο Μπέης ήταν σοφός; Οχι απαραίτητα. Εκτός απ’ την απληστία του, διέθετε και κοινό νου, γι’ αυτό και κατάλαβε αμέσως πως όταν ένας γονατισμένος λαός σκάει στα γέλια, τότε η εξουσία των «ειδικών» έχει χάσει το παιχνίδι… Ο,τι ξεπερνά το μέτρο, φτάνει και αγγίζει με τον ίδιο τρόπο τα όρια του τραγικού αλλά και του γελοίου… Εμείς το ξέρουμε! Οι «ειδικοί», όχι! Ετσι φαίνεται.
Γράφω δύσκολα και σε γραφομηχανή που τα ‘χει φτύσει. Αν δεν βγάζεις άκρη, αγαπητή Φοίβη, ξέρεις τι θα κάνεις. Ούτε αντίγραφο δεν κράτησα. Δεν χρειάζεται. Από ανεκτά ως μέτρια τα κείμενά μου, πιάνουν απλώς τον στόχο.

Καλό χειμώνα,
καλύτερες συνθήκες.
Κι άσ’ το να γελάσει το… καλύτερο.
Ευχαριστώ,
Σάσα Βενιέρη

Αγαπητή μου Σάσα,

Το γέλιο είναι, ευτυχώς, το τελευταίο μας καταφύγιο. Κανείς δεν πέθανε από δαύτο. Κι οι φήμες ότι ο Αρλεκίνος έσκασε από τα γέλια μάλλον είναι μούφα. Ας γελάσουμε λοιπόν γιατί – πού ξέρεις; – μπορεί να συμβεί και το άλλο. Να νομίζει ο μπέης ότι τον κοροϊδεύουμε, να θυμώσει και να προβεί στον γνωστό αυτοευνουχισμό…

Ανθρωποι, άνθρωποι

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Με όλο τον σεβασμό που νιώθω προς την οικογένεια των, τόσο άδικα, χαμένων νέων παιδιών που εκτελέστηκαν έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, θα ήθελα να τους ρωτήσω εάν νιώθουν ότι φέρουν και οι ίδιοι κάποια ευθύνη για το αποτρόπαιο κακό…
Μήπως ώθησαν ή ανέχτηκαν την ένταξη των παιδιών τους σε ακραίες, ρατσιστικές οργανώσεις, που εμφυσούν το μίσος και τη βία για το «διαφορετικό», ιδίως σε νέα και ευάλωτα παιδιά; Ας κάνουν την αυτοκριτική τους για τα λεγόμενα και πραττόμενα μέσα στα σπίτια τους…
Οσο για τη μητέρα του Αλέξανδρου Γέροντα, όλοι επικροτούμε την ευθυκρισία και το πνεύμα ομοψυχίας με το οποίο προέτρεψε όλους για την παύση των αντιπαραθέσεων.
Θα ήθελα, όμως, να τους επισημάνω ότι καλό το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» αλλά υπάρχουν και άλλες μητέρες, στα βάθη της Ασίας, σε φτωχές χώρες με πληθυσμούς εκατοντάδες εκατομμυρίων (όπως το Πακιστάν με 150 εκατ. κατοίκους), που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες και έστειλαν τα παιδιά τους στην Ευρώπη για μια καλύτερη ζωή και τα παρέλαβαν πίσω μέσα σε φέρετρα! Και αναφέρομαι σε ένα μόνο από τα καθημερινά περιστατικά, του άτυχου 28χρονου ποδηλάτη, που (επιστρέφοντας τα χαράματα απ’ το μεροκάματο) δολοφονήθηκε χωρίς λόγο, μόνο επειδή ήταν διαφορετικός. Οπως και ένα 14χρονο παιδί, ο Ισμαήλ, που μαχαιρώθηκε. Και τόσα άλλα…
Σε αυτές τις μητέρες που θρηνούν στην άλλη άκρη του κόσμου, τι θα λέγατε; Θα ήθελα, σε αυτό το σημείο, να εξάρω τη στάση του υπουργού Δημόσιας Τάξης που τόση ευαισθησία δείχνει στο θέμα της προστασίας των εξαθλιωμένων αλλά έντιμων (στην πλειονότητά τους) έγχρωμων μεταναστών, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε σπίτια ή στην επαρχία σε αγροτικές εκτάσεις (όπως στη Μανωλάδα Ηλείας, πρόσφατα) αλλά και τη σκληρότητα που δείχνει κατά των θρασύδειλων ρατσιστών που με μαφιόζικες μεθόδους επιτίθενται σε μεμονωμένους μετανάστες με μόνο κίνητρο τη ρατσιστική τους ιδιαιτερότητα.
Ο Μένανδρος έλεγε: «Ως χαρίεν έστ’ άνθρωπος, εάν άνθρωπος η» (πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ). Και ο Σενέκας συμπλήρωνε: «Οσο άθλιος και αν είναι ένας άνθρωπος, είναι πάντα συνάνθρωπός μας».

Φιλικά, Μάρα Σ.,
Κηφισιά

Αγαπητή Μάρα,

Αν και στο παρελθόν σάς έχω ρίξει τις μπηχτές μου, οφείλω να ομολογήσω ότι η σημερινή επιστολή σας με εξέπληξε, σε γενικές γραμμές, ευχάριστα. Συμμερίζομαι τον προβληματισμό σας αλλά επειδή η βασική διαφορά των λοιπών ζώων από τον άνθρωπο είναι ότι ο άνθρωπος πρόκειται για το μοναδικό «ζώον» που θάβει τους νεκρούς του, ας αφήσουμε το χώμα να στεγνώσει και επανερχόμεθα.