e-mail

Νυχτερίδες κι αράχνες στ’ αυτιά μου

Αγαπητή Φοίβη,

Το περιβάλλον είναι βάρβαρο, ακατάλληλο, ανθυγιεινό. Ακάρεα ψυχοδιανοητικής ψώρας είναι εγκατεσπαρμένα παντού. Απεχθή και μιαρά έντομα και άλλα ζωύφια μας ενοχλούν καθημερινά κι ας τα ψεκάζουμε με ισχυρές δόσεις απαξίας και περιφρόνησης. Κάποιο είδος μιθριδατισμού έχουν αποκτήσει από τον εθισμό. Σκώληκες γλοιώδεις έρπουν ανάμεσα στα πόδια μας, στην πορεία τους προς την πλήρη αποσύνθεση σε σαπρογόνους μικροοργανισμούς. Μαύροι κόρακες κρώζουν με απαίσιους κρωγμούς πάνω από τα κεφάλια μας. Λίγο πιο ψηλά, σαρκοβόρα όρνεα, σε κυκλοτερείς πτήσεις, μας επισκοπούν σαν ενδεχόμενη λεία. Πτωματοφάγα κνώδαλα περιμένουν το τέλος μας για να αρχίσουν το γεύμα τους. Σε αυτό το περιβάλλον η ποιότητα της ζωής όσων ακόμη μπορούν και επιβιώνουν είναι σε συνεχή πτώση. Πολλοί, χωρίς μέλλον και προοπτική, απελπισμένοι παίρνουν τον δρόμο της φυγής, ακολουθώντας τα όνειρά τους που τα βλέπουν να φεύγουν σαν κυνηγημένα πουλιά. Αχτίδα φωτός η προσδοκία μιας καινούργιας αρχής. Και είμαστε και εμείς οι απόμαχοι πρεσβύτες, αδύναμοι και απράγμονες παρατηρητές, κατηφείς και αγέλαστοι, να προετοιμαζόμαστε για τη δική μας φυγή. Τη μεγάλη, την οριστική και  ανεπίστροφη.

Με θερμούς χαιρετισμούς,
Νίκος Δετοράκης,
Θεσσαλονίκη

ΥΓ: Αφού γράψω ένα επιστολικό κείμενο, έχω δύο επιλογές: να το «σκίσω» τα επόμενα δέκα λεπτά (το έχω κάνει αρίφνητες φορές) ή να σας το στείλω. Εν προκειμένω, καταφεύγω στη δεύτερη και αφήνω το «κρίμα» στα χέρια σας.

Επίσης, αγαπητέ Νίκο, και «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά» και «στα κρεβάτια τα ξένα θα ονειρεύομαι εσένα θα κοιτάω το ταβάνι τι μπορεί να μου κάνει;» σε συνδυασμό με «Τα πάντα ρει» και ολίγος Γκάτσος – Κηλαηδόνης: «Χρόνια μαύρα και πικρά/ γίναμε άνω κάτω/ τα κοράκια κάνουν κρα/ μες στο συνδικάτο/ Αλλοι λένε για λαούς/ άλλοι για πατρίδες/ και τους έχουν σαν θεούς/ οι εφημερίδες…/ Αλλοι με μαλαγανιά/ άλλοι με το ψέμα/ σου τραβάνε δαγκωνιά/ να σου πιουν το αίμα». Μπρρρρρρρρρρρ!

Λουκουμάδες και συμπάθεια

Αγαπητή Φοίβη,

Δεν είναι ο τύπος μου να γράφω επιστολές σε εφημερίδες αλλά από προχθές το βράδυ, από τότε δηλαδή που διάβασα τη δήλωση του Θεόδωρου Ανδρεάδη-Συγγελάκη ότι είναι γκέι, αισθάνομαι μία αμηχανία. Παιδί της μεταπολίτευσης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης κι εγώ, πέρασα τα νιάτα μου στο μετερίζι της πάταξης, μεταξύ άλλων, και της ομοφοβίας. Και όταν μετά παντρεύτηκα, στις οικογενειακές μας συναναστροφές οι γκέι δεν ήταν ούτε η εξαίρεση ούτε ο κανόνας. Ηταν φίλοι μας σαν όλους του άλλους που μαζί βγαίναμε, διασκεδάζαμε, πηγαίναμε διακοπές. Επίσης, έχω κι έναν μοναχογιό 20 ετών. Από τη μία λοιπόν είπα μέσα μου μπράβο στον δημοσιογράφο που αψηφώντας τις αντιδράσεις μιας στενόμυαλης και σοβαροφανούς κοινωνίας όπως η ελληνική δήλωσε μέσα από μία εξαιρετικού ύφους και ήθους επιστολή τη σεξουαλική του ταυτότητα. Από την άλλη όμως, δεν ξέρω πώς θα αισθανόμουν αν ερχόταν αύριο το παιδί μου και μου δήλωνε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Δεν κρύβω πάντως ότι δεν θα πέταγα από τη χαρά μου. … Το ξέρω ότι μπορεί να ακούγομαι σαν μικροαστή νοικοκυρούλα αλλά, Φοίβη μου, δεν είμαι. Διαπιστώνω όμως και εξ εμπειρίας πλέον ότι, πολύ συχνά, τα ανοιχτά μυαλά αρχίζουν και στενεύουν όταν το θέμα γίνεται προσωπικό. Και το θεωρώ ανθρώπινο. Θα ήθελα να ήμουν αλλιώς αλλά δεν αισθάνομαι και ενοχές που, αν δω τον γιο μου αγκαλιά με ένα αγόρι, δεν θα κάνω λουκουμάδες για να το γιορτάσω.

Σε ευχαριστώ που διάβασες (αν διάβασες) τον προβληματισμό μου. Η συνομήλική σου (αν κρίνω σωστά από τα συμφραζόμενα),

Μαρίνα Φώκου,
Βριλήσσια

Αγαπητή Μαρίνα,

Μου περιγράφεις μια αλήθεια που είναι συγχρόνως και μια μεγάλη παγίδα της ανθρώπινης συνείδησης. Είμαστε εναντίον του πολέμου αλλά του πολέμου των άλλων. Εναντίον του ρατσισμού αλλά, επίσης, του ρατσισμού των άλλων. Εναντίον του φασισμού και της ομοφοβίας, πάντα όμως των άλλων. Ανθρώπινο κι αυτό, όπως και η δική σου αμηχανία απέναντι στο ενδεχόμενο να είναι ο γιος σου ομοφυλόφιλος. Και δεν ξέρω αν η εν λόγω οικογένεια έκανε (την κρίσιμη στιγμή) λουκουμάδες, πιστεύω όμως ότι τώρα θα είναι περήφανη για τον γιο της. Ο ίδιος λέει ότι δεν είναι ήρωας. Απλώς ζητά να αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας. Εκτιθέμενος στην κοινή γνώμη μιας κοινωνίας της οποίας τα μέλη γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή τη συγκεκριμένη δήλωση: «Σε λίγο θα γίνει μόδα». Στη χώρα την οποία ζει, την Ιταλία, μέσα σε έναν χρόνο τρεις νέοι άνθρωποι αυτοκτόνησαν επειδή τους περιθωριοποίησαν λόγω των ερωτικών τους επιλογών. Και ο «αδύναμος κρίκος» στην αλυσίδα των ερωτικών προτύπων της τεστοστερόνης παραδέχθηκε με γενναιότητα την «αδυναμία» του μήπως και δεν υπάρξει τέταρτος… Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος να κάνεις λουκουμάδες για το παιδί σου. Τα άλλα έπονται!