Θέμης Πάνου: «Μια ζωή πέφτουμε απ’ τα σύννεφα»

Οι επεισοδιακές (κυρίως λόγω των μετέπειτα ερωτήσεων του κοινού) προβολές του πολυαναμενόμενου «Miss Violence», της βραβευμένης στη Βενετία ταινίας του Αλέξανδρου Αβρανά, κρατούν σταθερά το φιλμ στα πιο δημοφιλή του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Απουσίαζε όμως μέχρι προχθές ο πρωταγωνιστής της Θέμης Πάνου, ο οποίος κέρδισε επίσης βραβείο στο Φεστιβάλ Βενετίας για μια σπουδαία ερμηνεία.

Ενας άνθρωπος με μια αξιοσημείωτη θεατρική πορεία κερδίζει ένα μεγάλο βραβείο σε σημαντικό διεθνές Φεστιβάλ και ο κόσμος γύρω του αλλάζει. Αυτό δεν έχει συμβεί;

Ναι, γιατί εγώ παρέμεινα ο ίδιος (γέλια). Είναι το μέγεθος της βράβευσης που το προκαλεί όλο αυτό, που με τη σειρά του φέρνει μια διαρκή προβολή. Αυτό αναγκάζει φαντάζομαι τους ανθρώπους να δουν το όλο θέμα διαφορετικά. Δεν είναι και τόσο εύκολο, να σας πω την αλήθεια. Απαιτεί προσοχή στη διαχείριση, αλλαγή της καθημερινότητάς σου, υιοθέτηση ενός καινούργιου τρόπου επαφής με τους ανθρώπους… Από την άλλη, όντας χρόνια στο θέατρο, στο θέαμα αν προτιμάτε, γνωρίζω πως αυτά μπορούν να συμβούν. Απλώς δεν περιμένεις να συμβούν σε σένα! Είναι πολύ ωραίο όλο αυτό. Και είναι πολύ ωραίο επειδή κουνάει λίγο τα νερά σ’ αυτήν τη μικρή γωνία των Βαλκανίων.

Είναι λέτε η κρίση που ευνοεί αυτήν την εξέλιξη για τις διεθνείς προοπτικές του ελληνικού σινεμά;

Κάτι θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το επιτάχυνε, έγινε ο καταλύτης. Αλλά η καινούργια γενιά ήταν ετοιμοπόλεμη. Ο Αλέξανδρος (σ.σ.: Αβρανάς, σκηνοθέτης του «Miss Violence») είναι τριάντα ετών. Επίσης θα συνέβαινε γιατί τα πράγματα έχουν «ανοίξει» προς τα έξω. Είτε γιατί τα ταξίδια είναι πιο εύκολα μέσω των προγραμμάτων Erasmus, είτε γιατί είναι φτηνότερα απ’ ό,τι παλιότερα, είτε γιατί υπάρχει το Διαδίκτυο. Ετσι, ένας νέος καλλιτέχνης είναι ελεύθερος να σκεφτεί πως δεν είναι ανάγκη να απευθυνθεί μονάχα εδώ. Αλλά μπορεί να απευθυνθεί στην Ισπανία, στην Ιταλία, στη Βραζιλία… «Σπάει» επιτέλους η απομόνωσή μας και συνειδητοποιούμε πως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που ζουν σαν κι εμάς, που έχουν τα ίδια προβλήματα μ’ εμάς. Δεν είναι τα μεγάλα κτίρια του Βερολίνου και της Νέας Υόρκης ο κόσμος όλος. Και ο Αγγελόπουλος από κάπου ξεκίνησε, υπήρξαν κάποιες συνθήκες συγκεκριμένες. Πιθανότατα να «ακούμπησε» και στον Τάκη Κανελλόπουλο – ξεχνάμε εύκολα, είναι η αλήθεια. Και υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα που μαθαίνουν να δουλεύουν με στερήσεις.

Και γι’ αυτό πολλές φορές φεύγουν από εδώ με την πρώτη ευκαιρία. Υπάρχει εδώ ένα κοινό για να το συναντήσουν;
Οχι, δεν υπάρχει. Αυτό είναι κοινό σημείο στις χώρες του Νότου, στις οποίες η τηλεόραση έχει λειτουργήσει μάλλον καταστροφικά σε κάθε έκφανση της δημιουργικότητάς μας. Απ’ αυτό έπρεπε να γλιτώσουμε! Σήμερα μας φταίνε τα τουρκικά σίριαλ. Τα βραζιλιάνικα τα ξεχάσαμε; Ανακαλύψαμε δηλαδή ξαφνικά πως υπάρχουν βιομηχανίες θεαμάτων που λειτουργούν ιμπεριαλιστικά; Δεν γίνεται να πέφτουμε μια ζωή από τα σύννεφα! Χρειάζονται άνθρωποι ταλαντούχοι αλλά και με τσαγανό. Ο Αλέξανδρος είναι ένας τέτοιος άνθρωπος.