Οχι άλλο καλτ

Αγαπητή Φοίβη,

Νομίζω ότι η εποχή που ζούμε επιβάλλει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν έχουμε την πολυτέλεια του ευφυολογήματος όπως, ίσως, παλαιότερα. Και επειδή, ως προς τα έξοδα έχουμε κόψει τα περιττά κρατώντας μόνο τα απαραίτητα, θεωρώ ότι πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με τα λόγια. Διάβασα με αφορμή τον θάνατο του Νίκου Φώσκολου αφιερώματα που, αν δεν ήξερα, θα νόμιζα ότι… ξαναπέθανε ο Φελίνι. Δεν λέω, ο άνθρωπος έφερνε εισπράξεις στα ταμεία, αλλά εισπράξεις στα ταμεία φέρνουν και τα σουβλάκια… Ξέρεις, Φοίβη μου, ποιο πιστεύω ότι είναι το πρόβλημα; Η παγίδα της νοσταλγίας που ωραιοποιεί τα πράγματα. Και η έννοια του αρνητικά φορτισμένου κιτς που αντικαταστήθηκε από το καλτ. Ο χαρακτηρισμός καλτ όμως δίνει ακόμη και στο υποπροϊόν μία επίφαση έστω και περιθωριακής κουλτούρας. Οι περισσότερες ταινίες και τα σίριαλ του Φώσκολου δεν ξέρω αν ήταν καλτ, ήταν όμως κακά και κάποια από αυτά ύποπτα ως προς τα μηνύματα που περνούσαν. Πώς τώρα βρέθηκαν κάποιοι πρώην θεματοφύλακες της διανόησης να ανακαλύπτουν τα «διαμάντια» του Φώσκολου – τι να πω; – με ξεπερνάει. Κατά τα άλλα, Θεός σχωρέσ’ τον τον άνθρωπο…

Σοφία Τζώρτζη,
Χολαργός

Κυρία Σοφία (γιατί για κυρία σας κόβω)

Δεν είναι εύκολο πράγμα να αντισταθείς στη νοσταλγία. Και ακόμη πιο δύσκολο στις ενοχές σου. Αλλά ακόμη δυσκολότερο είναι να διατηρείς τις αντιστάσεις σου, ακόμη και αν έχεις αλλάξει στάση (ζωής, λεωφορείου, οτιδήποτε…).