Η ταινία που αψηφά τον νόμο του σινεμά

Αν ισχύουν όσα διθυραμβικά έχουν γραφεί, το «Gravity» του Αλφόνσο Κουαρόν («Τα παιδιά των ανθρώπων») εκτός από μια τρομερή ιστορία ανθρώπινης επιβίωσης στην απεραντοσύνη του Διαστήματος είναι κι ένα τεχνολογικό επίτευγμα που κάνει τα σύγχρονα κινηματογραφικά μέσα να μοιάζουν με καλοφτιαγμένα παιδικά παιχνίδια.

Λέγεται πως όταν έγινε γνωστή η επιθυμία του σκηνοθέτη να γυρίσει ένα θρίλερ εξ ολοκλήρου σε τροχιά με τον κύριο χαρακτήρα σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αλλά και μακριές σεκάνς, ο ομότεχνός του Ντέιβιντ Φίντσερ τον προειδοποίησε ότι η απαιτούμενη τεχνολογία θα χρειαζόταν καιρό για να εμφανιστεί. «Είμαστε όμως πεισματάρηδες και είπαμε ότι εμείς θα το κάνουμε να δουλέψει», διηγιόταν πρόσφατα ο Κουαρόν. «Και ξέρετε κάτι; Ο Ντέιβιντ είχε δίκιο. Μας πήρε τεσσεράμισι χρόνια».

Πολλοί λένε ότι το «Gravity» αλλάζει τους κανόνες του σινεμά, όσο τουλάχιστον τους είχε αλλάξει και το «Αβαταρ» (στον τομέα της τεχνικής) το 2009. Δεν είναι ίσως σύμπτωση το γεγονός ότι εκείνης της ταινίας ο σκηνοθέτης, ο πολύς Τζέιμς Κάμερον, αφού είδε το φιλμ, έγινε ένας από τους πιο φλογερούς υποστηρικτές του: «Εμεινα εμβρόντητος, έγινα ένα με το πάτωμα», παραδεχόταν. «Νομίζω ότι είναι η καλύτερη κινηματογραφική φωτογραφία για το Διάστημα που έχει γίνει ποτέ, νομίζω ότι είναι η καλύτερη ταινία για το Διάστημα που έχει γίνει ποτέ και η ταινία που λαχταρούσα να δω για πάρα πολλά χρόνια».

Η πρωταγωνίστρια Σάντρα Μπούλοκ, ή Δρ Στόουν για τις ανάγκες του φιλμ, δεν είχε κάτι διαφορετικό να προσθέσει: «Δεν γινόταν να βασιστούμε σε οτιδήποτε γνωρίζαμε πριν από αυτή την ταινία», έλεγε σε συνέντευξή της. «Κανένας χαρακτήρας δεν ήταν σαν την Στόουν, κανένα πλατό δεν ήταν σαν αυτό, κανένα μέλος του συνεργείου δεν είχε κάνει κάτι παρόμοιο. Ολοι κάναμε κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ».

Η ιστορία πάντως που αφηγείται δεν είναι ακριβώς απίθανη: ο αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι και η επιστήμων Ράιαν Στόουν παλεύουν για τη ζωή τους, όταν μια θύελλα από διαστημικά σκουπίδια (κάπως μεγαλύτερα δηλαδή από τα δικά μας) καταστρέφει το σκάφος τους και τους αφήνει να αιωρούνται στο κενό. Είναι μια επιστημονική πιθανότητα που το 1978 θεωρητικοποίησε ο αστροφυσικός της NASA Ντόναλντ Κέσλερ. Σύμφωνα με το λεγόμενο «σύνδρομο Κέσλερ», υπάρχουν τόσα αντικείμενα σε τροχιά κοντινή στη Γη ώστε μια σύγκρουση με ένα από αυτά θα προκαλούσε μια χιονοστιβάδα νέων, με τα συντρίμμια από την πρώτη να προκαλούν κι άλλες, που με τη σειρά τους θα δημιουργούσαν νέα συντρίμμια και πάει λέγοντας. Απαξ κι ενεργοποιηθεί μια τέτοια διαδοχή, οποιοσδήποτε βρεθεί τριγύρω θα υποστεί μια φονική ομοβροντία θραυσμάτων που θα κινούνται με τρομακτικές ταχύτητες.

Ο Κουαρόν είδε σε αυτή την κατάσταση μια φυσική αλληγορία για τις γήινες αναποδιές στην οποία πρόσθεσε και το ζήτημα που ήθελε να εξερευνήσει κινηματογραφικά: «Η αντιξοότητα», έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του, «και η πιθανότητα μιας “αναγέννησης” ως αποτέλεσμα πολλών αντιξοοτήτων».