«Ψωμί, σαρδέλα, Εμμανουέλλα»

Οι κινηματογράφοι της Αθήνας μέχρι τις αρχές ή και τα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχαν και άλλες χρήσεις, αφού εδώ γίνονταν και καλλιστεία ή νυφοπάζαρα (Αύρα στο τέρμα Λιοσίων), ανέβαιναν επιθεωρήσεις και θεατρικά, γίνονταν συναυλίες, αγώνες κατς και όχι μόνον.

Και εδώ εκτός από την κινηματογραφική αγωγή δεκάδων γενεών, γράφτηκαν και δεκάδες μικρές και μεγάλες ιστορίες που αποτυπώνουν και τον νεότερο βίο της Αθήνας. Η παλιά Αντινέα στην οδό Λιοσίων, για παράδειγμα, ξακουστό τσοντάδικο και κινηματογράφος με ειδίκευση σε ταινίες καράτε και σημερινός συναυλιακός χώρος Gagarin, στα Δεκεμβριανά υπήρξε στρατόπεδο συγκέντρωσης του ΕΛΑΣ. Από την άλλη υπήρξαν και κινηματογραφικές αίθουσες όπως αυτός της Εσπέριας (1970-1993) επί της Περγάμου και Αχαρνών, θρυλικό τσοντάδικο για τον μεταπολιτευτικό χαβαλέ με τις ατάκες των θεατών, τα μαζικά συνθήματα όπως «Ψωμί, σαρδέλα, Εμμανουέλλα», τα ψηφίσματα των θεατών που διαβάζονταν κατά την διάρκεια προβολής («διαμαρτυρόμαστε ενάντια στις ξενόφερτες τσόντες τύπου Εμμανουέλλας που δεν αναγνωρίζουν τον ρόλο του μπροστάρη Κώστα Γκουσγκούνη και το ελληνικό ερωτικό κίνημα…»).