Η τέχνη των δρόμων

Ο περασμένος μήνας δεν ήταν και πολύ καλός για τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ. Ο άγγλος καλλιτέχνης που διατηρεί άγνωστα τα στοιχεία της ταυτότητάς του κάτω από το ψευδώνυμο  Μπάνγκσι έκανε απόβαση στο Μεγάλο Μήλο και καλλιτέχνησε με γκραφίτι κι άλλες εγκαταστάσεις από κομμάτια ασφάλτου, μπετόν και σίδερα διάφορα σημεία της Πόλης της Νέας Υόρκης.

Πολλοί από τους κατοίκους με εφόδια το χιούμορ και νεανική διάθεση υποδέχτηκαν τα έργα του καλλιτέχνη – φαντάσματος βγάζοντας αναμνηστικές φωτογραφίες. Ενας άλλος όμως καλλιτέχνης του δρόμου (street artist) δεν είδε με καλό μάτι αυτήν την εισβολή στα δικά του αστικά χωράφια, δηλαδή στα οικοδομικά τετράγωνα που εκείνος ζωγραφίζει ως «Προβληματικό παιδί» και «βανδάλισε» ή απλώς τροποποίησε το σχέδιο του Μπάνγκσι βάζοντας τη δική του υπογραφή. Ο δήμαρχος Μπλούμπεργκ πήρε θέση δηλώνοντας ότι «τα γκραφίτι καταστρέφουν τις ιδιοκτησίες και είναι ένδειξη παρακμής και απώλειας ελέγχου».

Ωστόσο, η τέχνη των δρόμων έχει δημιουργήσει μεγάλη συζήτηση στους ιδιοκτήτες γκαλερί και σε οίκους δημοπρασιών γύρω από τις ομάδες που παρεμβαίνουν στις επιφάνειες εγκαταλειμμένων κτιρίων ή κλειστών καταστημάτων στα αστικά κέντρα  με συνθήματα και οπτικές αφηγήσεις εναντίον της κατανάλωσης και του πολέμου, υπέρ της ειρήνης και της δικαιοσύνης. Εξαιτίας της οικονομικής ανακατάταξης στις συνθήκες ζωής οι δρόμοι άλλαξαν ύφος. Και η μόδα που εξακολουθεί να αντικατοπτρίζει και άμεσα να εντοπίζει τις αλλαγές άρχισε να έχει σχέσεις με τους θαμώνες αυτού του νέου τοπίου.

Στις αρχές των 90s σπουδαστές στη Βιέννη ανακάλυψαν μια μικρή αινιγματική ρωσική φωτογραφική μηχανή, την Automat Lomo Kompact, και άρχισαν ένα νέο ύφος πειραματικής φωτογραφίας με τους φίλους τους. Η προσέγγισή τους ήταν να παίρνουν όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες στις πιο απίθανες 
καταστάσεις από τις πιο ασυνήθιστες θέσεις και έπειτα να τις εμφανίζουν όσο το δυνατόν πιο φτηνά. Ηταν το ξεκίνημα της «Λομογραφίας». Σήμερα, οι μπλόγκερ των φωτογραφικών ημερολογίων πόλης με τα ρομαντικά στιγμιότυπα των ερειπωμένων χώρων, σαθρών κτιρίων, στοιβαγμένων σωρών αντικειμένων έγιναν έμπνευση για τους σχεδιαστές που τοποθετούν τις συλλογές τους σε αυτήν την ατμόσφαιρα πόλης και τις παρουσιάζουν στις ιντερνετικές τους σελίδες και τους φωτογραφημένους καταλόγους τους. Ο αστικός ορίζοντας την ώρα του δειλινού με τις σκιές των ψηλών κτιρίων αποτυπώθηκε στα μελαγχολικά ασπρόμαυρα prints της Μαίρης Κατράντζου. Τα γκραφίτι ζωηρόχρωμα σχέδια των street artists της δεκαετίας του ’80 εμφανίστηκαν στη χειμερινή συλλογή Peter Pilotto. Και το ύφασμα – καμουφλάζ με το οποίο ντύνονται εν ώρα δράσης και αεροψεκασμού οι νυχτερινοί επισκέπτες των δρόμων έγινε βασικό υλικό της χειμερινής συλλογής του Σκωτσέζου Κρίστοφερ Κέιν. Σε αυτή τη συζήτηση της μόδας με τους δρόμους και τα κτίρια η ελληνική συμμετοχή αφορά τις τσάντες reDo. Η αρχιτέκτονας – ντιζάινερ Μαρία Μαυρουδή αποτυπώνει στις πολυμορφικές τσάντες της την παλιά παραθαλάσσια διαδρομή του τρένου του Αιγίου: σταθμοί τρένων, σταφιδαποθήκες και λεπτομέρειες γκραφίτι συγχρονίζονται με τη στιγμή της αλλαγής ύφους.