Τουρτοπόλεμος στις σοπράνο!

Εκθαμβωτικές πριγκίπισσες ποζάρουν με τουπέ και φόντο ένα ποπ αρτ σκηνικό, όταν ξαφνικά ιπτάμενες τούρτες προσγειώνονται στο πρόσωπό τους. Χιούμορ, χαρούμενα χρώματα και διάθεση – και στα διαφημιστικά σποτ – μπορούν να ανατρέψουν τη «βαριά» εικόνα της όπερας. Ειδικά όταν απευθύνεται σε παιδιά, όπως το νέο ανάλογο εγχείρημα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής «Προσοχή! Ο πρίγκιπας λερώνει».

Το διαφημιστικό αποτυπώνει με τον πιο ευφάνταστο τρόπο τις προθέσεις των δημιουργών: να διευρύνει το κοινό του λυρικού τραγουδιού.

«Αναζητήσαμε με τον Θωμά Μοσχόπουλο έναν πιο μοντέρνο δρόμο για να επικοινωνήσουμε αυτή την παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά, αλλά φυσικά αφορά και μεγάλους», λέει ο σκηνοθέτης του σποτ Νίκος Πάστρας, ο οποίος έχει βάλει την υπογραφή του και στο σποτ της «Σταχτοπούτας». Η πατρότητα της ιδέας δεν είναι ξεκάθαρη ομολογεί, γιατί όπως εξηγεί «ο Θωμάς είπε “ας αφήσουμε τον μύθο και ας επικεντρωθούμε στον τίτλο”. Οι τούρτες και το ποπ σκηνικό σκέφτηκα ότι θα “κάθονταν” ευχάριστα στα μάτια των παιδιών».

Τα πάντα είναι «πειραγμένα» σε αυτό το παραμύθι. «Ο πρίγκιπας χοιροβοσκός» του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν στα χέρια του Θωμά Μοσχόπουλου έγινε «Προσοχή! Ο πρίγκιπας λερώνει». Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, εξηγεί ο σκηνοθέτης της παράστασης, γιατί «έτσι είναι ο κόσμος του δανού παραμυθά». Οπως, ας πούμε, η συντριβή του ήρωα στο φινάλε. Ομως πού είναι η απόλαυση του θεατή και ποια η κάθαρση που αποκομίζει; «Ικανοποιείται απλώς μια πρωτόγονη ανάγκη – σχεδόν σαδιστική – που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα παρακολουθώντας την καταστροφή ενώ εμείς είμαστε ασφαλείς στο κάθισμά μας; Ο αριστοτελικός φόβος; Ή το έλεος που νιώθουμε μπαίνοντας στη θέση των ηρώων συμπάσχοντας; Μάλλον όλα μαζί», επισημαίνει.

Για τον Θωμά Μοσχόπουλο, στα παραμύθια του Αντερσεν κυριαρχεί η αμφισημία. Οι ιστορίες του ισορροπούν το δράμα και την κωμωδία, το συναίσθημα και τον κυνισμό, τη γοητεία και την απογοήτευση. Και στο παραμύθι που διασκεύασε οι ήρωες δεν είναι καθόλου αναμενόμενοι και σίγουρα όχι ιδανικοί. «Οι πρίγκιπες και ο πριγκίπισσες λερώνονται και λερώνουν, χάνουν τις βεβαιότητές τους αλλά και την αλαζονεία τους, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για ένα παραμύθι πιο βιωμένο, πιο πραγματικό, πιο χειροπιαστό. Οι ανατροπές των κλισέ διακατέχουν την ιστορία και αυτό είναι κάτι που φέρω κατευθείαν από τις παιδικές μου μνήμες!».

Δύο κόσμοι υπάρχουν στο παραμύθι αυτό για τον Νίκο Κυπουργό, ο οποίος υπογράφει τη μουσική της παράστασης. «Ο ένας είναι πολύ καθαρός, είναι ένας “γυάλινος” κόσμος, το παλάτι του βασιλιά, στο οποίο ζει η πριγκίπισσα, προστατευμένη από τον έξω κόσμο. Ο βασιλιάς δεν την αφήνει να βγει. Υπάρχει όμως και ο έξω κόσμος, στον οποίο ζουν τα γουρούνια. Είναι πρωτόγονος, βρώμικος, ενστικτώδης. Καθένας από τους δύο χαρακτηρίζεται από τη δική  του μουσική. Ο ένας είναι πιο μελωδικός, αλλά ο άλλος πιο ρυθμικός».

Τα παιδιά μιμούνται τον κόσμο των ενηλίκων και οι «μεγάλοι» κάνουν το βλέμμα τους ξανά αθώο. «Αυτό είναι το σημείο όπου συναντιούνται οι δύο κόσμοι», επισημαίνει.

Αντισυμβατικό φινάλε
Σε ένα παραμύθι που ορίζεται από τόσες ανατροπές δεν θα ταίριαζε ένα συμβατικό φινάλε. Το κλασικό χάπι εντ «κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» αντικαθίσταται από κάτι πιο ρεαλιστικό, όπως εξηγεί ο σκηνοθέτης της παράστασης Θωμάς Μοσχόπουλος: «Ούτε καλά ούτε τέλεια ούτε ουάου. 
Οσο καλύτερα μπορούμε κι εμείς; Θα δούμε…».