Στα παρασκήνια ενός υπερθεάματος

Προτού τα φώτα δώσουν το σωστό χρώμα, προτού φορεθούν τα κοστούμια, το σκηνικό του «Dralion», του υπερθεάματος του Cirque du Soleil που συγχωνεύει την τρισχιλιετή ακροβατική παράδοση της Κίνας με τη δυτική, μοιάζει με πολύπλοκη μηχανή εν ώρα προετοιμασίας. Και τι δεν συναντάς εδώ, λίγο πριν την πρεμιέρα, στις στιγμές της τελευταίας πρόβας: καλογυμνασμένους χορευτές που στροβιλίζονται σε μεταλλικά δαχτυλίδια ανασαίνοντας ηχηρά, σκωτσέζους τεχνικούς με κιλτ που ελέγχουν τραμπολίνα και δίνουν το ΟΚ από ασύρματο, δημοσιογράφους που δηλώνουν ενώπιον της κάμερας εντυπωσιασμένοι. Ενα μικρό, πολύβουο σύμπαν, έτοιμο να μεταμορφωθεί.

«Αν τα μέλη του έπρεπε να διαθέτουν μια αρετή, νομίζω ότι θα ήταν το πάθος γι’ αυτό που κάνουν», λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Μαρκ Σάουμπ, ενώ με την άκρη του ματιού του επιβλέπει τον χώρο. «Το πάθος παράγει την απαιτούμενη αφοσίωση, τη δυνατότητα του καλύτερου εαυτού», εξηγεί. Πρόκειται άλλωστε για υπερπαραγωγή χωρίς προηγούμενο στον συνδυασμό ακροβατικών, μουσικής, ηθοποιίας, «που σέβεται όμως την παράδοση». Ολα αυτά, με τη βοήθεια μιας γιγαντιαίας υποδομής που απαιτεί 27 κοντέινερ ή τέσσερα αεροπλάνα για να μεταφερθεί. Οχι, δεν είναι αταίριαστα τέτοια μεγέθη σε περιόδους λιτότητας, λέει ο Σάουμπ: «Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να γελάσουν, να αγαπήσουν, να δουν όμορφα πράγματα».

Εκεί πάντως που τα όμορφα πράγματα ετοιμάζονται, πίσω από τη σκηνή, ο επισκέπτης θα δει στρώματα για το τελευταίο ζέσταμα, μια μεγάλη οθόνη που προβάλλει όσα συμβαίνουν επί σκηνής ή ένα πλήρες γυμναστήριο που κρατά τους ακροβάτες – αθλητές σε φόρμα. Μια μυρωδάτη κουζίνα τους προσφέρει δύο γεύματα ημερησίως, ενώ ο χώρος των πλυντηρίων μπορεί και να φτάσει τις εξήντα μπουγάδες τη μέρα της άφιξής τους. Στο τμήμα των υποδημάτων, μια νεαρή βάφει μερικά από τα τριακόσια ζευγάρια παπούτσια τους. Μια συνάδελφός της τακτοποιεί κρεμάστρες με τα πάνω από χίλια κοστούμια τους και συρτάρια με αμέτρητα σύνεργα μακιγιάζ. Με το υπόλοιπο συνεργείο της φροντίζει τα πρώτα ώστε να μη χάνουν ούτε κλωστή. Τα δεύτερα είναι ατομική ευθύνη των ακροβατών – που εξάλλου είναι ταυτόχρονα και καλλιτέχνες.

«Δεν υπάρχει κομμάτι της δουλειάς μου που δεν μου αρέσει», λέει παίρνοντας μια ανάσα μια από αυτούς, η 26χρονη Μαρίνα από την Αγία Πετρούπολη, που όμοιά της δεν υπάρχει στο τραμπολίνο. Μικρή ήταν αθλήτρια, όταν όμως έμαθε για το Cirque du Soleil, ακολούθησε τον δρόμο του. Στο «Dralion» υποδύεται έναν Μικρό Βούδα, ρόλος που πια δεν την αγχώνει. Και ας είναι περισσότερο το στρες εδώ: «Στον αθλητισμό», λέει, «είχα σημαντικούς αγώνες κάθε έναν, δύο μήνες. Εδώ, έχω κάθε μέρα».

Λίγες ώρες αργότερα, οι θεατές – αγοροπαρέες, κοριτσοπαρέες, συνταξιούχες με τις φιλενάδες τους, πιτσιρίκια που κατεβαίνουν από σχολικά πούλμαν και στοιχίζονται σε δυάδες, αργοπορημένοι VIPs, πολιτικοί, καλλιτέχνες – μπαίνουν σε ένα στάδιο σχεδόν γεμάτο και παρακολουθούν το πρώτο, «ορεκτικό» νουμεράκι, με τρεις περφόρμερ που πειράζουν όσους καθυστερούν. Το κυρίως πιάτο αρχίζει με ένα ήπιας έντασης χορευτικό, στο τέλος του οποίου αποκαλύπτεται ένα μακρόστενο τείχος με γαντζωμένους πάνω του ακροβάτες. Και το υπερθέαμα αρχίζει…

«Επτά δικά μου λεπτά»
Ο 19χρονος ρώσος ζογκλέρ Βλαντίμιρ Πεστόβ αγαπά πολύ αυτό που κάνει. Καθόλου παράξενο για ένα παιδί ακροβατών του τσίρκου που μεγάλωσε σε παρασκήνια σαν αυτά, απολαμβάνοντας «την καλύτερη παιδική ηλικία που έζησε ποτέ κανείς». Στη διάρκειά της αγάπησε τα ζογκλερικά τόσο, που μέχρι και με τη δημοσιογραφική συσκευή που τον ηχογραφεί κάνει εντυπωσιακά κόλπα. Λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα, αντί για αγωνία, εκείνος είναι ανυπόμονος: «Εχω επτά λεπτά ολόδικά μου επί σκηνής», λέει. «Αλλοι έχουν οκτώ ώρες σε ένα γραφείο».