Σκηνές που μου άλλαξαν τη ζωή #3

Εφτά ακόμη ταινίες κατατίθενται στην προσωπική μου δεξαμενή της αισθηματικής αγωγής. Το ταξίδι συνεχίζεται για όσους το σινεμά είναι μια μεγάλη γιορτή της ζωής.

21. Ερωτικές Ιστορίες του Σωκράτη Καψάσκη, 1959. Γιατί εδώ υπάρχει ίσως το μοναδικό τόπλες της Αλίκης σε σέπια φιλμ. Γιατί ο Χατζιδάκις που έγραψε την μουσική γραφόταν ακόμη με “‘ητα”. Γιατί ο πρώιμος Κούρκουλος δεν πείθει σαν ζεν πρεμιέ-αντίθετα με τον μυστακοφόρο Βασίλη Διαμαντόπουλο. Γιατί παίζει η σεπεραντζαβρανική Καλή Καλό. Γιατί είναι μια ταινία με μεγάλη κλίμακα αισθημάτων δια χειρός του μεταφραστή του Τζόυς. 

22. Γλυκιά Συμμορία του Νίκου Νικολαϊδη, 1983. Κανείςδεν ξέρει το χρώμα του κρατικού πολιορκητή. Ποιος μας παρακολουθεί; Τι θέλει; Και τι προλαβαίνουμε να κάνουμε πριν την τελική αναμέτρηση; Το ημερολόγιο μιας ανενταχτης παρέας εκτιλύσσεται σε ένα παράξενο σπίτι και η γραφή του μεγάλου Νικολαϊδη φώτισε και εδώ όπως και στα Κουρέλια κάτι βασικό, υπόγειο, θεμελιώδες: Ουδείς δεν συγχώρησε ποτέ τον αδιαμεσολάβητο, τον αταξινόμητο και το μόνο που εκείνος μπορεί να κάνει είναι να το γλεντήσει μέχρι το τέλος. “Τι κάνει η Επανάσταση;” “Γαμιέται”. Σημειώστε πως το φιλμ του Νίκου έπεσε σαν χειροβομβίδα στο τερέν των αμπέχωνων μιας έντονης πολιτικοποίησης και της ζαβαρακατρανεμιακής ηγεμονίας. Η Μουσική του Χατζηνάσιου, χωρίς σχόλιον.

23. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα του Νίκου Νικολαϊδη, 1979. Αυτό που περιέγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις στα Παιδιά της Γαλαρίας εδώ παίρνει σάρκα και οστά και μοιραία κανείς δεν το κατέγραψε τόσο ποιητικά όσο ο Νικολαϊδης. Το ανένταχτο πλήθος των νέων που απέφυγαν των συνωστισμό στα φουαγιέ των κομματικών νεολαιών και μπούκαραν στο Μαξίμ, ή στην Μπλε Αλεπού για να χορέψουν Λίτλ Ρίτσαρντ, Έντι Κόχραν, Μπίλ Χάλει θα βάλει σπασμένες καρέκλες πίσω από τις πόρτες για να προφυλαχθεί από τους μπάτσους και η ωδή στην γενιά των Φαληρέα, Δενέγρη, Κουτρουμπούση, Πουλικάκου, Πολύτιμου (που εμφανίζεται στο φιλμ), Αραβαντινού είναι η παντοτινή ωδή όλων εκείνων που νιώσαν κάποτε πως “είμαι 16 χρονών και όλα είναι υπέροχα”. Ο παραληρηματικός μονόλογος του Άλκη Παναγιωτίδη στα ντραμς είναι η σύνοψη μιας παρέας που κάηκε πριν την κάψουν. Και δεν το έκανε θέμα.

24. Carlito’ s Way, του Μράιαν Ντε Πάλμα, 1993. Η ιστορία του Καρλίτο ξεκινάει ανάποδα από τα ανοιχτά μάτια του ημιθανούς Πατσίνο και τελειώνει με αυτά. Μέσα σε αυτά τα μάτια ξετυλίγεται η αφήγηση του λατίνου παραβατικού που καταδύθηκε σε όλα τα αμαρτήματα της Κόλασης του Δάντη με ένα πέτσινο, ένα όπλο και μια καλά κρυμμένη ευαισθησία του ανθρώπου που δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα του. Για όσους κάποτε αισθάνθηκαν τα πάντα εναντίον τους.

25. Στρέλλα του Πάνου Κούτρα, 2009. Η πιο δυνατή στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια ανήκει στον Πάνο Κούτρα. Στο μαλακό υπογάστριο της ζωής υπάρχουν ανθρώπινοι χαρακτήρες που παραμένουν στο ημίφως, ερωτεύονται, παθιάζονται, μισιούνται, αγαπούν. Η Μίνα Ορφανού στην σκηνή της Πλατείας του Μεταξουργείου, φτιάχνει μια εικόνα (λουσμένη με την ιλλιγγιώδη φωνή της Κάλλας από την Τόσκα) που με πλημμυρίζει με συγκίνηση για έναν κόσμο που τον ξέρω από παιδάκι.

26. V for Vendetta του Τζέις ΜακΤιγκ, 2005. Προφητικό. Απογειωτικό. Σε μια μητρόπολη υπηκόων, με μια οργουελιανή αρχή να καθορίζει τα πάντα, ο V είναι ο φορέας της μεταβολής-απρόσωπος (η μάσκα αποκαλύπτει δεν κρύβει), εσωστρεφής, αποφασισμένος και ανίκητος αφού οι ιδέες είναι πάντα αλεξίσφαιρες και το γρανάζι της Ιστορίας γυρνά μόνον με αυτές.

27. Χαμένοι Αγγελοι του Νίκου Τσιφόρου, 1948. Ένα χρόνο πριν την λήξη του Εμφυλίου σκάει στο σινεμά το αριστούρημα νουάρ του Τσιφόρου όπου εμφανίζεται και η Ειρήνη Παππά. Θα σταθώ στην σκηνή του κέντρου όπου ο ιδιοφυής Μανώλης Χιώτης με τρίχορδο, ο Χρήστος Λαβίδας με κιθάρα και ο Γιώργος Λαύκας καταθέτουν το τραγούδι -ύμνο που έμελλε να διασκευάσει ή να επανεκτελέσει η νεότερη γενιά.