Η παρακμή έχει χρώμα κίτρινο

«Το βλέπω στα μάτια τους κι αυτό με σκοτώνει. Κάθε Δευτέρα πρωί δεν με λοιδορούν πια, απλά με χτυπούν στην πλάτη και με κοιτούν μ’ εκείνο το βλέμμα της συμπόνιας όπως μετά από κηδεία, και μου λένε: “Κουράγιο, φουκαρά, κουράγιο…”. Τώρα πλέον με λυπούνται και αυτό είναι που πονάει περισσότερο…».

Ο καπτα-Θωμάς, θαλασσοδαρμένος χρόνια, την έφαγε την αρμύρα με το κουτάλι. Σοφός στα 60κάτι του, με το ίδιο βαθύ κουτάλι που χόρτασε την αρμύρα γεύεται χρόνια τώρα και την πίκρα. Την πίκρα του οπαδού που δεν βλέπει χαΐρι και προκοπή. Ο καπτα-Θωμάς γείτονας και φίλος, θες που τα μάτια του ξεχείλισαν γαλάζιο από ουρανό και θάλασσα στη νιότη του, προτίμησε το πράσινο για να αράξει στη στεριά, έτσι για να αλλάξει και το χρωματολόγιο στον νου του. Και επειδή το πράσινο το ταίριαξε με όλα: την πολιτική, τη φύση, είπε να μην αφήσει παραπονεμένο και τον Παναθηναϊκό. Και στην ομάδα πράσινος! Μόνο που καιρό τώρα οι χρωματισμοί του συλλόγου του ξεθωριάζουν παίρνοντας μια φθινοπωρινή απόχρωση που δείχνει προς την πορεία της ΑΕΚ… Και δεν είναι μόνο το κιτρίνισμα του Τριφυλλιού που σηματοδοτεί την παρακμή, είναι και η αντιμετώπιση των οπαδών· φίλων και αντιπάλων.

Απόδειξη παρακμής Νο1. Κακά τα ψέματα και όποιος υποστηρίξει το αντίθετο ή εθελοτυφλεί κουτοπόνηρα ή δεν έχει επισκεφτεί ποτέ του γήπεδο. Υστερα από ήττα μιας ομάδας από τις αποκαλούμενες μεγάλες, του κέντρου, είτε Ολυμπιακός είτε Παναθηναϊκός είτε (παλιά) ΑΕΚ, στην έδρα της από ομάδα μικρή της περιφέρειας, οι πρώτοι που πανηγυρίζουν είναι οι κατασκευαστές πλαστικών καθισμάτων. Στη Λεωφόρο συνέβησαν τα εξής απίστευτα: ο Πανθρακικός δεν πίστευε πως αποχωρούσε από το χορτάρι νικητής και μάλιστα με σχετική ευκολία, οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν πίστευαν πως έχαναν βαθμούς στο σπίτι τους από τον Πανθρακικό (ρε γαμώτο;) και όλοι μαζί δεν πίστευαν ότι οι οπαδοί χειροκροτούσαν, χλιαρά μεν αλλά δεν αποδοκίμαζαν επ’ ουδενί νικητές και ταπεινωμένους. Δείγμα πολιτισμού, θα μου πείτε. Οχι κύριοι, δείγμα παραίτησης θα ήταν το πιο ορθό. Ακόμα και οι οπαδοί παραιτήθηκαν. Ποιους να αποδοκιμάσουν; Αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν! Κι όταν ο οπαδός υποτάσσεται και αποδέχεται δίχως αντίδραση ακραία την απρόσμενη ήττα της ομάδας του, περίμενε και τα χειρότερα…

Απόδειξη παρακμής Νο2. Ο Παναθηναϊκός ισοφαρίζει τον Πανθρακικό μετά 67 λεπτά αγώνα και ο σκόρερ Φιγκερόα πανηγυρίζει έξαλλα, λες και πέτυχε γκολ στο Καμπ Νου, στον Βαλντές αφήνοντας ενεούς τους Πουγιόλ και Πικέ. Από τα μεγάφωνα του γηπέδου παραχρήμα ακούγεται το θρυλικό «Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος…». Οι παλιοί νοστάλγησαν και οι νέοι χαμογέλασαν. Και οι δύο γενιές ήξεραν ότι το να φέρεις στα ίσια ένα ματς στη Λεωφόρο έχοντας απέναντί σου τον Χασομέρη και τον Καθάριο ούτε σύλλογο μεγάλο δείχνει ούτε τη μοναδικότητα που επικαλείται το άσμα των Γιώργηδων Μουζάκη και Οικονομίδη.

Απόδειξη παρακμής Νο3. Χρόνια τώρα ύστερα από ένα στραβοπάτημα του «βάζελου» οι «γαύροι» ξεσάλωναν (και το αντίθετο). Τα πειράγματα έφταναν σε ακραία σημεία, οι διαξιφισμοί θύμιζαν μονομαχία σε αρένα και τα αίματα άναβαν. Το βράδυ της Κυριακής ουδείς ασχολήθηκε με την ήττα του Παναθηναϊκού. Κάτι που δεν προκαλεί εντάσεις, ό,τι δεν προξενεί εντύπωση, κάτι που δεν είναι πλέον είδηση και αποτελεί καθημερινότητα είναι μια τραγικά αδιάφορη ιστορία. Το ανεπιθύμητο στον Παναθηναϊκό έχει γίνει μονιμότητα και το χειρότερο είναι πως αντέχεται από όλους όσοι αγαπούν την ομάδα.

Και κάτι για τον επίλογο, τα σποτάκια εναντίον της διαιτησίας που ακούγονται από τον ραδιοσταθμό της… ελεύθερης Σούπερ Λίγκας ουδόλως αφυπνίζουν συνειδήσεις, και με τίποτα δεν βρίσκουν τον στόχο τους. Αντίθετα, προκαλούν θυμηδία έπειτα από κάθε ήττα του Παναθηναϊκού και μάλιστα ήττα στην οποία ο διαιτητής το μόνο που έπραξε ήταν το αυτονόητο: να σφυρίζει και να υποδεικνύει τη σέντρα για τον ΠΑΟ ύστερα από κάθε γκολ του αντιπάλου.

Κουράγιο λοιπόν, καπτα-Θωμά, κι όσο μπαίνει ο χειμώνας περίμενε και τα χιόνια, για την ώρα πρωτοβρόχια σε δέρνουν.