[Ανάλυση] Θέατρο του παραλόγου από τον ΣΥΡΙΖΑ

Πατάει σε δύο βάρκες;

Πάντως, η αντεπίθεση του Αλέξη Τσίπρα στο μέτωπο της οικονομίας δίνει την εντύπωση ότι ένιωθε την ανάγκη να εξισορροπήσει τη σύμπλευση με τη συμπολίτευση στο θέμα της χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Αυτή είναι η πρώτη επιφανειακή εντύπωση από την «περφόρμανς» του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ενώπιον εργαζομένων του ΑΔΜΗΕ, δηλαδή της Ανεξάρτητης Αρχής διαχείρισης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Εκεί ο Τσίπρας άστραψε και βρόντηξε. Δεν θα επιτρέψει, ερχόμενος στην εξουσία, την πώληση της ΔΕΗ και δεν θα αναγνωρίσει την υπογραφή της νυν κυβερνήσεως σε συμφωνίες που έχουν ως αποτέλεσμα πώληση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου. Δηλαδή, σε πάσης φύσεως ιδιωτικοποιήσεις.

Σας θυμίζει κάτι; Ω, ναι. Τον Γιώργο Παπανδρέου μεταξύ 2007 και 2009. Τότε που έτρεχε στο λιμάνι και «έτρωγε» δακρυγόνα για να υποδεχθεί τους αγρότες από την Κρήτη που περίμεναν τα ΜΑΤ. Τότε που το ΠΑΣΟΚ διακήρυττε ότι θα αναστρέψει την πώληση του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom, θα βγάλει έξω από τον ΟΛΠ τους Κινέζους της COSCO και θα πάρει πίσω την Ολυμπιακή. Μεταξύ 2009 και 2010 – γιατί το 2011 η κυβέρνηση Παπανδρέου πλέον παρέπαιε – δεν έγινε απολύτως τίποτε από όλα αυτά. Μόνο η Λούκα Κατσέλη, εμπνεύστρια αυτής της σκληρής γραμμής, έγινε υπουργός Οικονομίας. Ετσι είχε βαφτιστεί τότε το υπουργείο Ανάπτυξης.

Ειρωνεία διπλή:

Πρώτον, η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν ανέστρεψε καμία από τις ιδιωτικοποιήσεις της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά συναίνεσε στην παραχώρηση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στον Ισκαντάρ Σάφα. Είναι η σύμβαση – νόμος του κράτους κατά τον Βαγγέλη Βενιζέλο – κατά της οποίας βάλλει τις τελευταίες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεύτερον, είναι η ίδια Λούκα Κατσέλη που έφαγε, τελικώς, πόρτα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τις φορολογικές περιπέτειες του Αλέξη Μητρόπουλου και μετά η Κουμουνδούρου αποφάσισε να παγώσει το ρεύμα εισοδισμού παλαιοπασόκων στις γραμμές της.

Ο Παπανδρέου πλήρωσε τις αντιπολιτευτικές υπερβολές σε θέματα ιδιωτικοποιήσεων. Εστρωσαν το χαλί για το ατόπημα «υπάρχουν λεφτά» – στη ΔΕΘ του 2009 – που στοίχειωσε την πρωθυπουργία του. Με τη φράση που θα του κάτσει – σαν κόκαλο ψαριού – φλερτάρει την τελευταία περίοδο και ο Αλέξης Τσίπρας. Θα μπορούσε να είναι το δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά; Φυσικά, αν η ΔΕΗ περάσει σε ιδιώτες και αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ποτέ κυβέρνηση και αν η ιδιωτικοποίηση δεν αναστραφεί, η δέσμευση μπορεί να καταστεί ανενεργή.

Τι είναι πιο επικίνδυνο; Το να πατάς σε δύο βάρκες; Το να πηγαίνεις μια κέντρο και μια αριστερά για να ισορροπήσεις; Ή το να επιλέγεις μια ακραία αντιπολιτευτική γραμμή λέγοντας λόγια του αέρα;

Το πρώτο – οι δύο βάρκες – εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως διχασμένη προσωπικότητα και απειλεί να προκαλέσει σύγχυση στους ψηφοφόρους. Οχι γιατί είναι ασύνηθες να έχει ένα κόμμα ευρεία γκάμα θέσεων ώστε να αγγίξει όσο γίνεται περισσότερα ακροατήρια. Ισα ίσα που αυτό είναι προαπαιτούμενο για κόμματα εξουσίας. Αυτό όμως γίνεται από διαφορετικά πρόσωπα. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρχηγικό κόμμα. Με τον Τσίπρα διαρκώς σε πρώτο ρόλο, ο φορέας των διαφορετικών μηνυμάτων είναι ο ίδιος. Δεν χρειάζεται να πει κανείς περισσότερα.

Η απειλή ότι θα αναστρέψει τις ιδιωτικοποιήσεις κάνει ζημιά στην εικόνα της χώρας σε μια φάση που προσπαθεί να φέρει επενδύσεις. Δεδομένου ότι αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχουμε αλλαγή καθεστώτος αλλά κυβερνώντος κόμματος, η αναστροφή μιας ιδιωτικοποίησης δημιουργεί προβλήματα συνέχειας του ελληνικού κράτους. Εκεί, όπως έγινε και με το ΠΑΣΟΚ το 2009, κόβονται τα καλαμπούρια.

Δεν είναι σίγουρο ότι ο Τσίπρας χρειάζεται να παίρνει τέτοιο ρίσκο. Αλλά έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι η πολιτική δεν είναι απλώς θέατρο. Είναι θέατρο του παραλόγου.