Συγγενείς φωνές

Η μετάφραση του Ανδρέα Σπύρου μεταφέρει άψογα στα ελληνικά το λακωνικό, ενίοτε εξεζητημένο και άλλοτε λαϊκότροπο ύφος του συγγραφέα, δίχως να ταράξει την οικονομία του λόγου του ή να απονευρώσει τα ευφυολογήματά του. Το σχεδόν δεκασέλιδο επίμετρό του παρουσιάζει και σχολιάζει σφαιρικά την περίπτωση αυτού του αλλόκοτου enfant terrible της βρετανικής διηγηματογραφίας. Ο Kipling και ο Oscar Wilde αναφέρονται συχνά ως συγγενείς φωνές και ίσως, κατά σημεία και για διαφορετικούς λόγους, μπορεί κανείς να κατανοήσει τις σχετικές επισημάνσεις των κριτικών. Ωστόσο, αρκεί να διαβάσει ένα από τα διηγήματα του Σάκι (το «Τομπερμόρυ», το «Σρέντνι Βαστάρ», την «Ανοιχτή μπαλκονόπορτα» ή τη «Βυζαντινή ομελέττα») για να αντιληφθεί ότι το ανοίκειο ύφος του είναι αμέσως αναγνωρίσιμο, ο ρυθμός του προσίδιος, η ανατομική ματιά του μοναδική.